All Chapters of กลับมาครานี้ ข้ามาแก้แค้น NC25+: Chapter 41 - Chapter 47

บทที่42 แต่งตั้งหลายเดือนผ่านไป บรรยากาศในท้องพระโรงที่เคยเคร่งขรึมและเต็มไปด้วยขุนนางเฒ่าผู้น่าเกรงขาม บัดนี้กลับกลายเป็นลานวิ่งเล่นที่แสนชุลมุนวุ่นวายที่สุดในประวัติศาสตร์ราชวงศ์เซียว!"จับตัวเจ้าตัวแสบไว้เร็ว! อาเฉิน! อาอวี้! หยุดวิ่งเดี๋ยวนี้ลูก!"เสียงของ ซูเซียน ดังระงมไปทั่วโถงกว้าง นางในชุดชายาเต็มยศกำลังถกชายกระโปรงวิ่งไล่กวดลูกแฝดทั้งสองอย่างลืมภาพลักษณ์กุลสตรี ส่วน จ้านหรง อ๋องน้อยผู้เกรียงไกรยามนี้ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อพราว เขาพยายามใช้ร่างว่องไวตะครุบตัวลูกๆ แต่เจ้าแฝดกลับเลื้อยหลบหลีกประดุจปลาไหลตัวน้อย"จับไม่ได้หรอกเพคะท่านแม่! ฮี่ๆๆ!" อาอวี้ หัวเราะร่าพลางวิ่งอ้อมหลังมหาเสนาบดีเฒ่าที่กำลังยืนตัวสั่นถือฎีกาค้างไว้ "อาเฉินจะไปหาเสด็จปู่แล้ว!" อาเฉิน ตะโกนสมทบพลางมุดรอดหว่างขาเหล่าขุนนางจนวงแตกกระเจิงขุนนางทั้งหลายต่างทำหน้าไม่ถูก บางคนโดนอาอวี้แอบเอาพู่กันวาดหนวดเพิ่มให้ บางคนก็โดนอาเฉินดึงชายเสื้อจนเซแซ่ดๆ แต่ไม่มีใครกล้ากริ้ว เพราะนี่คือหลานรักสุดดวงใจขององค์เหนือหัวในที่สุด สองแฝดตัวแสบก็วิ่งปรู๊ดขึ้นไปยังบันไดมังกร แล้วพากันมุดเข้าไปซ่อนตัวอยู่ใต้ตักและหลังพนักพิ

บทที่44 ไม่ได้เด็ดขาดวันเวลาดำเนินไป2ปีบรรยากาศในท้องพระโรงยามเช้าช่างดูยิ่งใหญ่อลังการ แสงแดดสาดส่องกระทบบัลลังก์มังกรทองคำจนเป็นประกายวับวาว ฮ่องเต้จ้านหรง ประทับนั่งอย่างสง่างามในชุดมังกรเต็มยศเคียงข้าง ฮองเฮาซูเซียน ที่งดงามไร้ที่ติ ทว่าความน่าเกรงขามนั้นกลับถูกลดทอนลงด้วยเสียง "ตึกตัก ตึกตัก" ของฝีเท้าเล็กๆ สองคู่ที่วิ่งไล่จับกันรอบเสามังกรอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย"อาอวี้! อย่าดึงชายเสื้อคลุมเสด็จพ่อ!" ซูเซียนกระซิบดุเสียงเขียวพลางคว้าหมับเข้าที่คอเสื้อของอาอวี้ที่กำลังจะปีนขึ้นไปนั่งบนตักจ้านหรง "อาเฉินด้วย! หยุดวิ่งเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นแม่จะให้องครักษ์อุ้มเจ้ากลับตำหนักม่านเมฆา และอย่าหวังว่าจะได้ตามมาที่นี่อีก!"เด็กแฝดทั้งสองหยุดกึกทันที อาอวี้รีบมานั่งพับเพียบข้างพระบาท ส่วนอาเฉินก็นั่งตัวตรงเป๊ะทำตาปริบๆ เลียนแบบขุนนางฝ่ายบู๊ที่ยืนเรียงแถวอยู่เบื้องล่าง "เงียบแล้วเพคะ/พะยะค่ะ!" สองเสียงประสานกันจนซูเซียนถอนหายใจยาว ก่อนจะพยักหน้าให้เหล่าขุนนางเริ่มรายงานราชการได้ทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่น จนกระทั่งมหาเสนาบดีเฒ่าคนหนึ่งก้าวออกมาข้างหน้าด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาประสานมื

บทที่46 น้ำตานางสิงห์NCเมื่อความวุ่นวายบนโต๊ะอาหารผ่านพ้นไปหลายชั่วโมง ซูเซียนประคองร่างน้อยๆ ของลูกแฝดทั้งสองกลับเข้าสู่ห้องนอนนางบรรจงวางลูกๆ ลงบนเตียงหนานุ่มอย่างแผ่วเบา สองมือน้อยๆ ของอาเฉินและอาอวี้คว้าชายผ้าห่มไว้พลางหลับตาลงด้วยความอ่อนเพลียจากเหตุการณ์หนักหน่วงที่พบเจอมาทั้งวันซูเซียนนั่งอยู่ริมเตียง มือบางคอยตบก้นลูกๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอเพื่อกล่อมให้เข้าสู่นิทรา ทว่าในความเงียบสงัดนั้นเอง หยาดน้ำตาที่นางสะกดกลั้นไว้ต่อหน้าผู้คนก็พรั่งพรูออกมาอย่างเงียบเชียบ หยดน้ำใสๆ ร่วงเผาะลงบนหลังมือของนางเองนางมิได้โกรธจ้านหรงเพียงเพราะเรื่องพระสนม แต่นางเจ็บปวดที่ตนเองปกป้องลูกมิได้ เจ็บใจที่เห็นรอยฝ่ามือบนหน้าลูกสาวจนหัวใจของคนเป็นแม่แทบแตกสลาย นางสะอื้นไห้จนตัวโยนแต่กลับมิมีเสียงเล็ดลอดออกมา เพราะเกรงจะทำให้ลูกๆ ตื่นขึ้นมาเห็นความอ่อนแอของมารดา"แม่ขอโทษนะลูก ที่ปล่อยให้พวกมันทำร้ายเจ้า" นางพึมพำแผ่วเบาพลางก้มลงจุมพิตหน้าผากเด็กทั้งสองด้วยความรักสุดหัวใจที่หลังบานประตูไม้แกะสลัก จ้านหรง มิได้เดินจากไปไหนไกล เขาแอบยืนหลบอยู่ในเงามืดและเฝ้ามองภาพนั้นผ่านช่องว่างเพียงเล็กน้อย ภาพซูเซีย