กลับมาครานี้ ข้ามาแก้แค้น NC25+

บทที่2 เข้าวังแสงแดดในฤดูหนาวในยามเช้าทาบทับลงบนจวนสกุลหลิน แต่บรรยากาศที่เรือนคุณหนูรองกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง หลินซูเซียนลุกขึ้นมาแต่งกายด้วยชุดสีฟ้าอ่อนปักลวดลายดอกเหมยสีขาว ดูบริสุทธิ์และแฝงไปด้วยความสูงศักดิ์ นางเลือกปิ่นปักผมเรียบง่ายแต่มีราคา พร้อมกำชับให้อาหนิงจัดเตรียมกระเช้าไม้แกะสลักที่บรรจุ "ชาหอมหมื่นลี้" และ "ยาตำรับพิเศษ" ที่นางปรุงขึ้นเองกับมือเพื่อนำไปเป็นของกำนัล"คุณหนูจะไปเข้าเฝ้าอ๋องน้อยจริงๆ หรือเจ้าคะ นายท่านทราบเรื่องนี้ต้องไม่พอใจแน่" อาหนิงเอ่ยถามอย่างกังวล ขณะช่วยจัดระเบียบชายเสื้อให้เจ้านาย"ท่านพ่อจะพอใจหรือไม่ ไม่ใช่เรื่องที่ข้าต้องใส่ใจอีกต่อไปอาหนิง ในเมื่ออ๋องน้อยเป็นผู้ช่วยชีวิตข้า การไปขอบคุณตามมารยาทถือเป็นเรื่องที่ถูกต้องที่สุด ใครจะกล้าตำหนิข้าได้" ซูเซียนเอ่ยพลางมองเงาตัวเองในกระจก มุมปากยกยิ้มบางอย่างเยือกเย็นที่หน้าประตูจวนรถม้าตระกูลหลินถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อย แต่หลินเหวินและหวังลี่อินกลับออกมายืนดักรออยู่ด้วยสีหน้าไม่พอใจ โดยมีหลินรั่วฉีที่แต่งกายงดงามยืนเชิดหน้าอยู่ข้างๆ"ซูเซียน! เจ้าจะไปไหนแต่เช้า" หลินเหวินถามเสียงเข้ม"ข้าจะไปวังอ๋

บทที่4 ลงโทษหวังลี่อินที่ยืนตะลึงอยู่นานเห็นบุตรสาวสุดที่รักล้มพับลงไปต่อหน้าต่อตา ความเป็นคนดีจอมปลอมที่สวมไว้ก็หลุดลอกออกมาจนหมดสิ้น"พวกเจ้ามัวยืนบื้ออยู่ทำไม! ไปจับตัวนางเด็กสารเลวคนนี้ไว้!" หวังลี่อินกรีดร้องสั่งบ่าวรับใช้ชายหญิงที่ยืนอออยู่หน้าห้อง "ลากตัวนางออกไปที่ลานกลางบ้าน ข้าจะให้คนโบยนางให้ตายตามแม่นางไปเสียวันนี้!"บ่าวไพร่หลายคนกรูกันเข้ามาคว้าแขนซูเซียน อาหนิงที่เห็นเจ้านายตกอยู่ในอันตรายก็พุ่งตัวเข้าไปขวางสุดชีวิต นางยื้อยุดฉุดกระชากกับบ่าวเหล่านั้นอย่างไม่คิดชีวิต "ปล่อยคุณหนูของข้าเดี๋ยวนี้! ใครกล้าแตะต้องนาง ข้าจะสู้ตาย!""นังขี้ข้าปากดี!" หวังลี่อินเดินตรงปรี่เข้าไปตบหน้าอาหนิงอย่างแรงจนนางล้มลง ก่อนจะสั่งให้บ่าวอีกคนลากตัวอาหนิงออกไป ส่วนซูเซียนถูกบ่าวชายสองคนหิ้วปีกพยายามจะลากออกไปที่ลานกลางจวนแรงฉุดกระชากนั้นทำให้ชุดของซูเซียนยับย่น แต่แววตาของนางกลับไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ทันทีที่ร่างของนางถูกลากมาถึงลานกว้างใจกลางจวน สายตาของนางก็เหลือบไปเห็นไม้โบยอาญาที่วางเตรียมไว้สำหรับลงโทษบ่าวไพร่ซูเซียนรวบรวมพละกำลังทั้งหมดสะบัดตัวจากการเกาะกุมของบ่าวชายที

บทที่6 ตำหนักม่านเมฆาตำหนักม่านเมฆาที่ตั้งอยู่ติดกับเขตพระราชฐานของวังอ๋อง บัดนี้ถูกปัดกวาดเช็ดถูจนสะอาดตาและประดับประดาด้วยเครื่องเรือนล้ำค่าเพื่อต้อนรับผู้อาศัยใหม่ หลินซูเซียนก้าวเท้าเข้ามาภายในตำหนักพร้อมกับอาหนิง สาวใช้คนสนิทที่ยังคงตื่นตาตื่นใจกับความโอ่อ่าของวังหลวงไม่หายทว่าความใส่ใจของฮองเฮายังไม่หมดเพียงเท่านั้น พระนางยังทรงมีรับสั่งประทานนางกำนัลฝีมือดีนามว่า'อวี้หราน' มาให้ดูแลซูเซียนเพิ่มเติม อวี้หรานเป็นสตรีที่ดูสุขุมนุ่มลึก มีกิริยามารยาทเรียบร้อย และที่สำคัญคือเป็นคนเก่าแก่ที่รู้ความเป็นไปในวังหลวงเป็นอย่างดี"หม่อมฉันอวี้หราน จะขอถวายการรับใช้คุณหนูรองให้ดีที่สุดตามพระประสงค์ของฮองเฮาเพคะ" นางกำนัลสาวคุกเข่าคำนับอย่างนอบน้อม"ลำบากเจ้าแล้วอวี้หราน" ซูเซียนเอ่ยพร้อมรอยยิ้มจางๆ "ต่อจากนี้เราคงมีเรื่องให้ต้องช่วยกันอีกมาก"ในขณะที่ภายในตำหนักม่านเมฆากำลังเงียบสงบ แต่ภายนอกกลับราวกับพายุที่กำลังก่อตัว ข่าวเรื่องที่อ๋องน้อยจูงมือสตรีสามัญชนเข้าวังมาพำนักที่ตำหนักส่วนตัว ทั้งยังได้รับความรักความเอ็นดูจากฮองเฮามากเป็นพิเศษได้แพร่กระจายไปทั่วทุกหัวระแหงดุจไฟลามทุ่ง ไม่ว่าจ

บทที่8 กันและกันNCจ้านหรงละจากความหวานล้ำเบื้องล่างเพื่อขึ้นมาบดจูบริมฝีปากนางอีกครั้งอย่างหิวกระหาย เสียงจูบดังแว่วระคนกับเสียงลมหายใจที่หอบถี่ เขาใช้ฝ่ามือหนาถูไถวนไปทั่วเนินสวาท ก่อนจะรวบรวมความปรารถนาแล้วแทรกนิ้วเรียวยาวเข้าไปในกายนางรวดเดียวสองนิ้วจนเกิดเสียงกระทบเนื้อดัง ปึก ปึก! "อ๊าาา! เจ็บ...เจ็บมากเพคะท่านอ๋อง! อ๊ะ...อ๊าาา!" ซูเซียนกรีดร้องเสียงหลง ร่างบางสั่นเทิ้มด้วยความตกใจระคนความเสียวซ่านที่โถมเข้ามาอย่างไม่ตั้งตัวจ้านหรงไม่ยอมผ่อนปรน เขาใช้ฝ่ามือหนากดกระแทกย้ำลงไปที่จุดกึ่งกลางความเป็นหญิงอย่างต่อเนื่องและรุนแรงตามอารมณ์ที่พุ่งพล่าน นิ้วแกร่งขยับเข้าออกอย่างรวดเร็วและหนักหน่วงจนร่างของนางโยกคลอนไปตามแรงอารมณ์ เลือดพรหมจรรย์สีแดงสดเริ่มซึมออกมาอาบปลายนิ้วและฝ่ามือของเขา เขากลับยิ่งกระแทกฝ่ามือใส่ความนุ่มนวลนั้นไม่ยั้ง"อดทนหน่อยซูเซียน อีกประเดี๋ยวเจ้าจะรู้ว่าความสุขที่แท้จริงเป็นเช่นไร" เสียงทุ้มพร่าคำรามบอกข้างใบหูขณะที่มือยังคงทำงานอย่างบ้าคลั่งซูเซียนบิดเร้ากายไปมาด้วยความทรมานที่ปนเปไปกับความหฤหรรษ์ที่ไม่เคยพบเจอ นางแอ่นร่างขึ้นสูงจนแผ่นหลังไม่ติดพื้น มือเรียวขย

บทที่10 งานเลี้ยงNCวันเวลาผ่านไปความสัมพันธ์ระหว่างซูเซียนและอ๋องน้อยจ้านหรงยิ่งทวีความหวานชื่นจนมดแทบขึ้นทั่ววังหลวง ทว่าพายุที่สงบลงเป็นเพียงการรอเวลาประทุครั้งใหม่ ในค่ำคืนที่มีการจัดงานเลี้ยงสังสรรค์เหล่าพระประยูรญาติ ณ ท้องพระโรงหลวง แสงโคมไฟประดับประดาสว่างไสว กลิ่นอายของสุราเลิศรสและเสียงดนตรีขับกล่อมดูเหมือนจะทำให้บรรยากาศชื่นมื่น ทว่าภายใต้รอยยิ้มกลับมีคลื่นใต้น้ำลูกใหญ่รออยู่ซูเซียนในชุดอาภรณ์สีม่วงอ่อนปักลายหงส์รำแพน นั่งสง่าผ่าเผยอยู่ข้างกายจ้านหรงบนที่ประทับชั้นสูง ฝั่งตรงข้ามคือ อ๋องเซียวหยวนหมิง และ พระชายาเฉินซูหรง ที่จ้องมองมาด้วยสายตาเย็นชา ส่วนองค์หญิงทั้งสามนั่งถัดไปด้านล่าง พลางส่งสายตาอาฆาตมาเป็นระยะ"ดูสิเพคะ" เจียงลู่เอ๋อร์แสร้งกระซิบเสียงไม่เบานัก "คนบางคนวาสนาช่างดีแท้ สตรีสามัญชนกลับได้นั่งเคียงคู่เชื้อพระวงศ์ชั้นสูง ไม่รู้ว่าใช้มนต์ดำบทไหนเป่าหูอ๋องน้อยจ้านหรงจนหลงลืมกิริยาที่ควรมี"พระชายาเฉินซูหรงแค่นยิ้ม แสร้งเอ่ยขึ้นกลางงานเลี้ยง "จ้านหรง ข้าได้ข่าวว่าสตรีข้างกายเจ้ากิริยาแข็งกร้าวนัก วันก่อนทำร้ายหลานสาวของข้าจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด เจ้าจะให้คนไม่มีหัว