All Chapters of กลับมาครานี้ ข้ามาแก้แค้น NC25+: Chapter 31 - Chapter 40

บทที่31 เสด็จย่าNCบรรยากาศภายในตำหนักม่านเมฆายามค่ำคืนควรจะเป็นเวลาแห่งความสงบ ทว่าหลังจากที่ จ้านหรง รับหน้าที่เป็นผู้ดูแลอาบน้ำจำเป็นและจัดการผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ให้เจ้าแฝดจนหอมฟุ้งไปด้วยกลิ่นแป้งร่ำ เขาก็อุ้มทั้งสองมาวางบนเตียงกว้างเพื่อเตรียมกล่อมนอนตามคำสั่งของซูเซียนแต่แผนการที่วางไว้กลับพังทลายลงในพริบตา เมื่อ อาอวี้ ท่านหญิงตัวน้อยที่หัวถึงหมอนได้เพียงครู่เดียว จู่ๆ ดวงตากลมโตก็เริ่มคลอไปด้วยหยาดน้ำตา ก่อนจะไหลพรากลงมาอาบแก้มใส นางเริ่มส่งเสียงสะอึกสะอื้นจนตัวโยน ทำเอาหัวใจของผู้เป็นพ่อแทบจะแตกสลาย“ฮือออๆๆ ท่านพ่อเพคะ อาอวี้คิดถึงเสด็จย่า อาอวี้อยากนอนกับเสด็จย่าเพคะ ฮือออ”จ้านหรงถึงกับทำตัวไม่ถูก เขาพยายามลูบหลังปลอบประโลม “โถ่ ลูกรัก ดึกป่านนี้แล้ว เสด็จย่าคงทรงบรรทมไปแล้วกระมัง พรุ่งนี้เช้าพ่อจะพาไปหาแต่เช้าเลย ดีหรือไม่?”“ไม่เอาเพคะ! อาอวี้จะไปหาเสด็จย่าตอนนี้ อาอวี้ไม่อยากฝันร้าย ฮือออ” เมื่อน้องสาวร้อง มีหรือพี่ชายจะนิ่งเฉย อาเฉิน เห็นน้องร้องไห้ก็น้ำตาคลอตามพลางทำหน้าเศร้า “ลูกก็คิดถึงเสด็จปู่พะยะค่ะท่านพ่อ เสด็จปู่สัญญาว่าจะเล่านิทานเรื่องมังกรไฟให้ฟัง”จ้านหรงหมดหนท

บทที่33 ความจริงภายในจวนตระกูลหลินที่บัดนี้ปกคลุมไปด้วยบรรยากาศอันตึงเครียด หลินเหวิน สั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดให้บ่าวไพร่ที่ไว้ใจได้ล้อมเรือนพักของลี่อินและรั่วฉีเอาไว้ พร้อมกำชับเสียงดังฟังชัดว่า หากใครบังอาจก้าวเท้าออกจากประตูแม้แต่ก้าวเดียว ให้โบยตีได้ทันทีโดยไม่ต้องรออาญาจากใครหน้าไหนทั้งสิ้นทว่าท่ามกลางความโกลาหลนั้น กลับมีสายตาคู่หนึ่งเฝ้ามองอยู่จากเงามืดหลังพุ่มไม้ใหญ่"ลุงจื่อ" บ่าวเฒ่าผู้มีผมสีดอกเลาซุกซ่อนกายอยู่อย่างเงียบเชียบ เขาคือคนที่รับใช้จวนแห่งนี้มาตั้งแต่สมัยที่ซูเซียนยังเป็นเพียงทารกแบเบาะในอ้อมกอดของฮูหยินเอกแม่แท้ๆของนางผู้ล่วงลับ ลุงจื่อได้ยินทุกถ้อยคำตั้งแต่แผนการอันอำมหิตของสองแม่ลูก ไปจนถึงเสียงฝ่ามือที่กระทบใบหน้า และคำคร่ำครวญด้วยความรู้สึกผิดของนายท่านหลินเหวินมือที่เหี่ยวย่นของชายชราสั่นเทาด้วยความเศร้าสลด เขาเห็นเด็กน้อยซูเซียนถูกรังแกมาตลอด~ตลอดทั้งชีวิตของนาง และเขาก็เห็นนายท่านหลินเหวินหลับตาข้างหนึ่งมาโดยตลอดเพราะความหลงใหลในตัวเมียรอง“นายท่านในที่สุดท่านก็ตาสว่างเสียที แต่มันจะสายไปหรือไม่หนอ” ลุงจื่อรำพึงในใจพลางปาดน้ำตาที่ซึมออกมาจากหางตาที

บทที่35 ชู้กาลเวลาผันผ่านไปหลายเดือน ภายในจวนตระกูลหลินที่ดูภายนอกเหมือนจะสงบสุขและร่มเย็นด้วยเสียงสวดมนต์ของฮูหยินรอง ทว่าความจริงกลับซ่อนเร้นไว้ด้วยไอสังหารที่คืบคลานดุจเพชฌฆาตไร้เสียงทุกวันทุกคืนก่อนนอน ลี่อินจะยกถ้วยยาบำรุงร่างกายที่นางอ้างว่าเคี่ยวเองกับมือนานนับหลายชั่วยามมาปรนนิบัติสวามี นางจะนั่งลงข้างเตียง คอยพัดวีและส่งยิ้มที่ดูอ่อนหวานปานน้ำผึ้ง ทว่าภายในถ้วยนั้นกลับเจือปนด้วย "พิษไร้ลักษณ์" ซึ่งเป็นพิษร้ายที่ออกฤทธิ์ช้าๆ ทำให้ร่างกายค่อยๆ ทรุดโทรมลงประหนึ่งคนเป็นโรคชรา"ท่านพี่เจ้าคะ ดื่มยาเสียหน่อยเถิดเพคะ ช่วงนี้ท่านกรำงานหนักเพื่อราชสำนักและเพื่อรอรับขวัญหลาน น้องเห็นท่านซูบซีดไปใจน้องแทบขาด" ลี่อินเอ่ยเสียงหวานแกมประจบหลินเหวินที่บัดนี้หลงเชื่อสนิทใจว่าเมียรักกลับตัวได้แล้ว ยิ้มรับด้วยความตื้นตัน "เจ้าช่างแสนดีนักลี่อิน ข้าขอบใจเจ้ามากที่คอยดูแลข้าเช่นนี้" เขายกถ้วยยาขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด โดยมิต่างอะไรกับการดื่มความตายลงไปสู่กระเพาะทีละน้อยผ่านไปร่างกายของหลินเหวินเริ่มผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าที่เคยมีเลือดฝาดกลับกลายเป็นสีซีดเซียวปนเหลืองนวล เดินเหินเริ่มติดขั

บทที่37 หุบเขาหิมะ2NCท่ามกลางเสียงคลื่นซัดสาดกระทบกราบเรือหลวงและความหนาวเหน็บที่โอบล้อมอยู่ภายนอก ภายในห้องพักส่วนพระองค์กลับเร่าร้อนราวกับถูกแผดเผาด้วยไฟรักที่คุกรุ่น อาภรณ์แพรไหมเนื้อดีที่เคยสวมใส่บัดนี้หลุดล่วงลงสู่พื้นทีละชิ้นจนเหลือเพียงร่างเปลือยเปล่าที่นวลเนียนประดุจน้ำนม ผิวพรรณของ ซูเซียน สะท้อนแสงเทียนเป็นประกายปลั่ง ขณะที่กล้ามเนื้ออันแกร่งกำยำของ จ้านหรง บ่งบอกถึงพละกำลังมหาศาลจ้านหรงมิตามใจความโหยหาเพียงลำพัง เขาเริ่มพรมจูบไปทั่วใบหน้างาม ลากเรื่อยลงมายังซอกคอหอมกรุ่นและยอดถันที่สั่นระริกด้วยความเสียวซ่าน ลิ้นร้อนระอุไล้เลียหยอกเย้าจนซูเซียนต้องแอ่นกายรับด้วยความรัญจวนใจ ก่อนที่เขาจะเลื่อนใบหน้าลงไปประทับจุมพิตที่หน้าท้องเนียนราบและต่ำลงไปจนถึงปลายเท้า แล้วย้อนกลับมาบดเบียดริมฝีปากนุ่มอย่างหนักหน่วง เรียวลิ้นของทั้งคู่เกี่ยวกระหวัดแลกเปลี่ยนรสหวานอย่างถึงใจในขณะที่ริมฝีปากยังคงตราตรึง มือหนาก็เริ่มซุกซนเลื่อนลงไปยังกุหลาบงามที่ฉ่ำเยิ้มด้วยน้ำหวานแห่งความรัก เรียวนิ้วยาวสอดแทรกเข้าไปสัมผัสกับจุดอ่อนไหวเบาๆ ก่อนจะเริ่มขยับรัวเร็ว ซูเซียนถึงกับอ้าขาออกกว้าง ยกสะโพกมนขึ้น

บทที่39 สาปส่งบรรยากาศภายในโถงใหญ่ของจวนตระกูลหลินยามนี้ราวกับถูกปกคลุมด้วยพายุที่กำลังจะพัดถล่ม หวังลี่อิน แม้จะใจเสียไปชั่ววูบยามเห็นสามีที่ควรเป็นศพเดินมาปรากฏตัว แต่ด้วยสันดานทะเยอทะยานและฉลาดแกมโกง นางรีบปรับสีหน้าให้ดูตื่นตระหนกและปนไปด้วยความปีติจอมปลอมทันที"ท่านพี่! ท่านพี่หลินเหวิน! สวรรค์มีตาแท้ๆ ที่ช่วยให้ท่านพี่หายจากโรคประหลาด!" ลี่อินรีบถลาเข้าไปหมายจะเกาะขาหลินเหวิน แต่กลับถูกองครักษ์ขวางไว้ นางจึงหันไปถลึงตาใส่ จ้านหรง และ ซูเซียน "พวกเจ้า! พวกเจ้าทำอะไรกับท่านพี่? พาคนนอกบุกเข้ามาในจวน ข่มขู่ข้าที่เป็นฮูหยิน และยังจับบ่าวรับใช้ผู้ซื่อสัตย์ของข้า (โจวฮั่น) ไว้เช่นนี้ คิดจะทำอะไร!""บ่าวผู้ซื่อสัตย์รึ?" ฮองเฮา เสด็จก้าวออกมาจากหลังม่านทองพร้อมกับ ฮ่องเต้ พระพักตร์ของทั้งสองพระองค์เปี่ยมไปด้วยความกริ้ว "หวังลี่อิน เจ้าช่างปากกล้าขาแข็งนัก แม้ต่อหน้าเราและฝ่าบาท เจ้ายังกล้าปั้นน้ำเป็นตัว!"ลี่อินหน้าซีดวูบ ทรุดตัวลงหมอบกราบ "ฝ่าบาท! ฮองเฮา! หม่อมฉันถูกใส่ร้ายเพคะ หม่อมฉันเป็นเพียงสตรีผู้อ่อนแอที่ดูแลสามีที่ป่วยหนัก แต่คนเหล่านี้กลับสร้างเรื่องหาว่าหม่อมฉันมีชู้ หลักฐานส