Lahat ng Kabanata ng Akin Ka. Hanggang Langit (SSPG): Kabanata 121 - Kabanata 130

Ang mga sumunod na linggo sa loob ng malawak at mahigpit na binabantayang mansyon ng mga De La Serna ay tila naging isang mahaba, tahimik, at napakatamis na panaginip para kay Nayah. Matapos ang magugulong araw ng barilan, lagnat, at mga nakaw na sandali sa loob ng munisipyo, tila ba biglang huminto ang magulong pag-inog ng mundo. Sa loob ng nagtataasang pader ng estate, walang sindikato, walang pulitika, at walang madilim na nakaraan—ang tanging umiiral lamang ay silang dalawa at ang nag-aalab nilang pagmamahalan.Isang maaliwalas na Sabado ng umaga, nagising si Nayah dahil sa banayad na sikat ng araw na tumatagos mula sa malalaking salamin na bintana ng *master bedroom*. Ang simoy ng hangin na pumapasok mula sa awang ng balkonahe ay may dalang amoy ng mga namumukadkad na bulaklak mula sa hardin at ang pamilyar na amoy ng barako coffee. Dahan-dahan niyang idinilat ang kanyang mga mata at agad na kinapa ang kabilang dulo ng malaking kama. Wala na si Chance. Ang tanging naiwan ay ang l

Ang lamig ng *marble* na sahig sa loob ng *study room* ay tila gumagapang sa buong sistema ni Nayah, ngunit hindi nito matumbasan ang nakamamatay na lamig na bumalot sa kanyang puso. Nakatitig pa rin siya sa kawalan, ang isip ay nagwawala sa bigat ng katotohanang natuklasan niya tungkol sa kanyang ama. Si Arturo Contreras—ang halimaw, ang mamatay-tao, ang sumira sa buhay ng lalaking labis niyang minamahal.Pilit na itinayo ni Nayah ang kanyang sarili. Nangangatog ang kanyang mga tuhod, at ang bawat paghinga niya ay tila may kasamang bubog na sumusugat sa kanyang lalamunan. Kailangan niyang umalis. Kailangan niyang lumayo kay Chance bago pa man niya madungisan ang buhay nito ng kanyang presensya. Ngunit bago siya makahakbang palabas ng kwarto, isang madilim at nakakikilabot na katanungan ang biglang sumagi sa kanyang isipan.*Alam kaya ni Chance?*Tila isang malamig na tubig ang ibinuhos sa kanya. Si Mayor Chance De La Serna ay hindi isang ordinaryong tao. Isa itong maimpluwensya at ki

Bumagsak ang matipunong katawan ni Mayor Chance De La Serna. Ang mga tuhod na hindi kailanman lumuhod sa sinuman—hindi sa mga kalaban sa pulitika, hindi sa Gobernador, at lalong hindi sa mga banta ng sindikato—ay tuluyang sumadsad sa malamig na sahig ng *study room*.Hindi niya inalintana ang mga nagkalat na litrato at dokumento na nasa ilalim nila. Ang tanging nakikita lamang ng kanyang mga nanlalabong mata ay ang babaeng nakayuko sa kanyang harapan, nanginginig, at nagkakadurog-durog dahil sa bigat ng katotohanang matagal na niyang pinilit ibaon sa limot."Nayah..." garalgal at basag na tawag ni Chance. Inilahad niya ang kanyang malalaking kamay na nanginginig at pilit na inabot ang mga braso ng dalaga.Ngunit nang madampi ang kanyang mga daliri sa balat nito, marahas na umiwas si Nayah, tila napaso sa hawak niya."Huwag! Huwag mo akong hahawakan!" humihikbing tili ni Nayah. Pilit siyang umatras, kinakaladkad ang sarili palayo hanggang sa sumandal ang kanyang likod sa malamig na pad

Malamig at tuyo ang hangin na sumalubong sa pagmulat ng mga mata ni Mayor Chance De La Serna. Ang kanyang ulo ay tila binibiyak sa gitna dahil sa isang matindi at nakakabinging kirot, habang ang kanyang buong katawan ay nakaramdam ng kakaiba at nakapaparalisang bigat na hindi niya madalas maranasan. Pilit niyang idinilat ang kanyang mga madidilim na mata laban sa mga anino ng *master bedroom*.Isang mahinang ungol ang kumawala sa kanyang lalamunan. Kinapa ng kanyang malapad at magaspang na palad ang kabilang dulo ng malaking kama. Inaasahan niyang mararamdaman ang malambot at mainit na balat ng babaeng pinakamamahal niya, inaasahan niyang masasamyo ang pamilyar na amoy nito upang pakalmahin ang kanyang nagwawalang sistema.Ngunit ang tanging sumalubong sa kanya ay ang lukot at nanlalamig na *bedsheet*.Tila isang balde ng yelo ang ibinuhos sa buong pagkatao ng Alkalde. Ang antok at pagkahilo na dulot ng matapang na *sleeping pills* ay biglang tinunaw ng isang matinding *adrenaline rus

Tatlong beses na lumipat ng pampublikong bus si Nayah, sumakay sa mga lumang jeepney, at nakipagsiksikan sa mga pampasaherong van bago tuluyang narating ang isang lugar na sa tingin niya ay hindi kailanman maaabot ng mahabang kamay ng Alkalde ng San Ignacio. Sa bawat terminal na kanyang hihintuan, sa bawat checkpoint ng pulisya na kanyang madaraanan, ang kanyang puso ay halos lumabas sa kanyang dibdib sa tindi ng kaba. Sa tuwing may makikita siyang itim na SUV o mga lalaking nakasuot ng pormal na barong at may hawak na radyo, awtomatikong ibinababa ni Nayah ang hood ng kanyang itim na jacket at isinusiksik ang sarili sa pinakamadilim na sulok ng upuan.Ang takot na baka biglang lumitaw si Chance mula sa dilim at dambungin siya pabalik sa mansyon ay tila isang multo na patuloy na sumusunod sa kanyang bawat hakbang. Ngunit sa kabila ng takot na iyon, mas matindi ang latay ng konsensya sa kanyang kaluluwa. Ang mukha ng umiiyak na si Chance, ang mga isinigaw nitong pangako ng pag-ibig sa