Lahat ng Kabanata ng Akin Ka. Hanggang Langit (SSPG): Kabanata 141 - Kabanata 145

Umalingawngaw ang walang-tigil na palitan ng putok ng baril, tila isang nakabibinging kulog na yumanig sa bawat haligi ng nakatagong mansyon ng mga De La Serna. Ang pamilyar na tunog ng mga alon mula sa karagatan ay tuluyan nang nilunod ng mga pagsabog at basag na salamin. Sa labas, ang *front yard* ay naging isang madugong entablado kung saan buong-tapang na nakikipagpalitan ng bala ang *Alpha Team* ni Dante laban sa pwersa ng sindikato.Sa loob ng mansyon, mabilis na hinila ni Chance si Nayah patungo sa madilim na pasilyo. Ang mga kumikislap na pulang *emergency lights* ay nagbibigay ng nakatatakot na anino sa kanilang mga mukha. Hawak nang mahigpit ng Alkalde ang kanyang *Glock 19*, habang ang kabilang kamay nito ay nakapulupot sa pulso ng nanginginig na dalaga."Stay low, Nayah! Huwag kang hihiwalay sa likod ko," madiin at kalmadong utos ni Chance, ang kanyang *survival instinct* bilang isang taong lumaki sa gitna ng digmaan at pulitika ay lantarang gumagana."Saan tayo pupunta?"

Ang marangyang *foyer* ng Villa Amante mansyon ay tuluyan nang naging isang libingan ng mga basag na marmol, umuusok na bala, at duguang mga katawan. Nasa gitna sila ng isang nakamamatay na *crossfire*. Sa harap, pilit na pinipigilan ng mga natitirang miyembro ng *Alpha Team* ni Dante ang pagdagsa ng mga mersenaryo mula sa nawasak na *main gate*. Sa likod, nakaharang si Reynan kasama ang panibagong grupo ng mga armadong tauhan ng sindikato na nakapasok mula sa lihim na lagusan ng *basement*.Nanginginig ang mga kamay ni Nayah, ngunit nanatili siyang nakakapit sa kanyang baril habang nakakubli sa likod ng malapad na katawan ng Alkalde. Ang usok ng pulbura ay nakasasakal, humahalo sa amoy ng tanso at sariwang dugo."It’s over, Mayor!" sigaw ni Reynan, ang boses ay umaalingawngaw sa gitna ng mga manaka-nakang putok ng baril. Nakatayo ang traydor sa may paanan ng grand staircase, ang *submachine gun* nito ay matapang na nakatutok sa kanila. "Drop your weapons! Ibigay mo sa akin si Nayah a

Ang malamig na liwanag mula sa higanteng monitor ng *command center* ay tila naging isang mapusyaw na asido na sumunog sa mga mata ni Nayah. Sa loob ng madilim na pasilidad, ang tanging maririnig ay ang mabilis at nagkakasabay na paghinga ng mga tauhan ng Alkalde at ang nakakikilabot na patak ng ulan mula sa *live video feed* sa screen.Sa screen, bumungad ang Barangay Silangan—ang lugar kung saan lumaki si Nayah. Ang dating maingay ngunit masayang *slums* na pilit niyang tinakasan noon ay mistula na ngayong isang purong impyerno. Ang lumang *basketball court* na gawa sa bitak-bitak na semento ay naging isang pampublikong bitayan. Nakaluhod doon ang dose-dozenang mga inosenteng residente—mga matatandang nagtitinda ng sampaguita, mga kapitbahay na nag-alaga sa kanya noong bata pa siya, at mga pamilyang walang kalaban-laban. Lahat sila ay nakagapos, basang-basa sa ulan, at tinututukan ng mga *assault rifles* ng *private army* ni Don Eduardo.Ngunit ang paningin ni Nayah ay hindi nakatuo