All Chapters of Akin Ka. Hanggang Langit (SSPG Series): Chapter 161 - Chapter 170

Lumipas ang tatlong araw matapos ang mainit na komprontasyon sa loob ng opisina ng Alkalde. Sa mga araw na iyon, tila naglalaro ng patintero sina Olga at Chozen. Sinadya ni Olga na magsuot ng mga damit na pasok sa dress code ng munisipyo—mga midi dresses o pencil skirts—ngunit laging hapit na hapit sa kanyang katawan upang patuloy na tuksuhin ang malamig na pinuno ng San Isidro. Sa kabilang banda, ginawa ni Chozen ang lahat ng kanyang makakaya upang iwasan ang aktres, nagdadahilan ng mga sunod-sunod na meeting at site inspections sa malalayong barangay.Ngunit ang tadhana, tila nakikipagsabwatan sa nag-aapoy nilang tensyon, ay may ibang plano.Alas-singko y media ng hapon. Halos uwian na ang lahat ng empleyado sa munisipyo. Nasa ikatlong palapag si Olga, kakatapos lamang makipag-usap sa Tourism Officer para sa ilang eksenang kukunin nila sa susunod na linggo. Suot niya ngayon ay isang itim na bodycon dress na umaabot hanggang tuhod, may turtle neck, ngunit walang manggas at lantarang

Ang bawat hakbang ni Mayor Chozen Cordovez ay tila may kasamang malakas na pagyanig na yumanig sa buong pundasyon ng malawak na San Isidro Grand Convention Center. Wala siyang pakialam sa mga dugong patuloy na tumutulo mula sa kanyang kanang kamay matapos mabasag ang mamahaling kristal na baso. Ang mga patak nito ay nag-iwan ng maliliit na pulang marka sa puting marmol na sahig, ngunit walang ni isang tao ang naglakas-loob na sumita o humarang sa kanyang dinaraanan.Ang matatalim at nagliliyab na mga mata ng Alkalde ay nakapako lamang sa iisang direksyon—sa babaeng nakasuot ng midnight blue gown at sa matabang pulitikong walang-kahihiyang nakahawak sa hubad nitong likuran.Habang papalapit si Chozen, unti-unting namatay ang mga pag-uusap sa paligid. Ang banayad na musika ng live string orchestra ay tuluyang huminto nang mapansin ng conductor ang nakapangingilabot at madilim na awra na bumabalot sa buong bulwagan. Ang mga bisita, mga negosyante, at mga kapwa pulitiko ay awtomatikong um

Alas-dos na ng madaling araw, ngunit ang buong mansyon ni Mayor Chozen Cordovez sa pinakamataas at pinakapribadong bahagi ng San Isidro ay nananatiling gising.Nakatayo si Chozen sa harap ng malapad na salamin sa loob ng kanyang marangyang banyo. Ang malamig na tubig mula sa gripo ay patuloy sa pag-agos, hinuhugasan ang natuyong dugo sa kanyang kanang kamay. Mahapdi ang mga hiwa mula sa nabasag na kristal na baso kanina, ngunit ni hindi man lang rumehistro ang pisikal na sakit sa kanyang utak. Ang tanging nararamdaman niya ay ang nagwawalang apoy sa kanyang dibdib na nagbabantang sumunog sa kanyang buong pagkatao.Ikinuyom niya ang kanyang basang kamay. Tiningnan niya ang sariling repleksyon sa salamin. Ang kanyang buhok ay magulo, ang kanyang mga mata ay madilim at pagod, at ang kanyang panga ay namamanhid na sa sobrang higpit ng pagkakadiin. Wala na ang kurbata, bukas ang unang tatlong butones ng kanyang puting dress shirt, at ang mamahaling tela nito ay lukot-lukot na.Ito ba ang k

Ang mountain resthouse ni Mayor Chozen Cordovez ay nakatayo sa pinakamataas na talampas ng San Isidro, naliligiran ng makakapal na puno ng pino at nakadungaw sa buong lalawigan. Sa gitna ng nagwawalang bagyo, ang modernong resthouse na gawa sa maitim na semento, malalaking salamin, at solidong kahoy ay tila isang matatag na kanlungan mula sa delubyong nagaganap sa labas.Pumasok ang dambuhalang SUV sa loob ng pabilog na driveway. Pagkahinto ng sasakyan, agad na pinatay ni Chozen ang engine. Ang automatic generator ng bahay ay agad na gumana, kaya naman ang mga mamahaling warm yellow recessed lights sa loob ng resthouse ay nagsimulang mag-ilaw, nagbibigay ng maaliwalas at malamlam na liwanag na tumatagos sa malalaking salaming bintana.Hindi na hinintay ni Chozen na makapagsalita si Olga. Mabilis siyang bumaba, pumasok sa passenger side, at muling binuhat ang aktres sa kanyang mga bisig."Chozen, kaya ko namang maglakad—" mahinang protesta ni Olga, ngunit ang kanyang mga ngipin ay patu

Sa bawat lagok ni Olga sa matapang na whiskey, tila isang nagliliyab na linya ng apoy ang gumagapang mula sa kanyang lalamunan pababa sa kanyang sikmura. Ang init ng alak ay mabilis na humalo sa malamlam na temperatura ng kwarto at sa init na nagmumula sa fireplace. Ngunit higit sa apoy sa kanilang harapan, ang totoong sumusunog sa sistema ng aktres ay ang madilim at mabigat na paningin ng lalaking nakatayo ilang hakbang mula sa kanya.Umihip nang malakas ang hangin sa labas, marahas na hinampas ang mga patak ng ulan sa malalaking salaming bintana ng resthouse. Ngunit sa loob, tila huminto ang pag-ikot ng oras.Ibinaba ni Olga ang walang-lamang kristal na baso sa ibabaw ng coffee table. Naramdaman niya ang pamilyar at nakakagaan na epekto ng alkohol sa kanyang dugo. Ang kanyang mga pisngi ay nagsimula nang mamula, at ang kanyang mga mata ay naging mas mapupungay. Nawala ang kanyang takot, ang kanyang ginaw, at ang anumang natitirang hiya."Isa pa nga, Mayor," malambing ngunit may halo