ログインSa loob ng presidential suite, ang tanging saksi sa kanilang kasalanan ay ang malamlam na liwanag mula sa isang maliit na lampshade at ang maputlang sinag ng buwan na pilit tumatagos sa awang ng makapal na kurtina. Ang paglalaro ng liwanag at matatalim na anino—isang perpektong chiaroscuro—ay humulma sa kanilang mga katawan na tila dalawang obrang nakaukit sa dilim.Bumagsak ang itim na silk robe ni Olga sa makapal na alpombra. Sa ilalim ng manipis na tela, wala na siyang ibang suot kundi ang sarili niyang kumikinang na balat.Napasinghap nang malakas si Chozen. Ang kanyang mga mata, na karaniwang malamig, kalkulado, at puno ng kontrol sa harap ng publiko, ay lantarang nanginginig ngayon sa matinding pagkamangha. Ang lalaking pitong taong tumitig lamang sa mga magazine covers, nag-ipon ng mga merchandise, at sumamba sa mga litrato sa loob ng kanyang nakasaradong vault ay nakatayo ngayon sa mismong harapan ng diyosa ng kanyang mga pangarap. Hubad, humihinga, at nag-aanyaya."Diyos ko,
Alas-diyes y media ng gabi. Ang buong bayan ng San Isidro ay tahimik na at binalot na ng dilim, ngunit sa loob ng presidential suite ng kaisa-isang luxury hotel sa probinsya, isang nagbabagang bagyo ang naghihintay na sumabog.Nakaupo si Olga Manahan sa gilid ng malaking kama, nakatingin sa malapad na salamin ng bintana. Sinadya niyang patayin ang pangunahing ilaw sa kisame. Ang tanging nagbibigay ng liwanag sa buong silid ay ang isang dim lampshade sa kanto ng kwarto at ang maputlang sinag ng buwan na tumatagos mula sa siwang ng makapal na kurtina. Ang paglalaro ng liwanag at matatalim na anino sa paligid—isang perpektong, mala-pelikulang chiaroscuro—ay nagbigay ng isang mapanganib, tago, at labis na romantikong atmospera.Suot ni Olga ang isang manipis at itim na silk robe na nakatali lamang nang maluwag sa kanyang baywang. Ang kanyang buhok ay nakalugay, bumabagsak sa kanyang makinis na balikat na pinaliligiran ng dramatikong anino.Sariwa pa sa kanyang isipan ang nangyari kaninang
LUnti-unting humupa ang nag-aalab at pambihirang tensyon sa loob ng opisina, pinalitan ng malamig na ihip ng aircon at ng mabibigat nilang paghinga na tanging nagsisilbing ingay sa buong silid.Ang kabuuan ng Mayor's Office, na kilala sa pagiging maayos, pormal, at walang-bahid na espasyo ng kapangyarihan sa San Isidro, ay mukha na ngayong dinaanan ng isang marahas na bagyo. Nagkalat sa sahig ang mga mahahalagang dokumento at mga basag na porselana. Ang mahogany desk na madalas upuan ng Alkalde para mag-apruba ng mga proyekto ay naging saksi sa pinakamakasalanan at pinakamasarap na sandali sa buhay nito.Nakasandal pa rin si Olga sa malamig na pader, ang magkabilang braso ay nakapulupot sa malapad at hubad na likod ni Mayor Chozen Cordovez. Nakasubsob ang mukha ng Alkalde sa leeg ng aktres, patuloy na nilalanghap ang natural na amoy ng vanilla at pawis nito, tila isang lulong na ayaw nang bumitaw sa kanyang bisyo."Chozen..." malambing, paos, at hinihingal na tawag ni Olga. Dahan-dah
Ang salitang iyon ay umalingawngaw sa loob ng tahimik na opisina ni Mayor Chozen Cordovez, kasabay ng pilyang ngiti na nakaguhit sa mapupulang labi ni Olga Manahan. Sa loob ng ilang segundo, tanging ang mabigat at naghahabol na paghinga lamang ng Alkalde ang maririnig.Nakatukod pa rin ang magkabilang braso ni Chozen sa kanyang mahogany desk, ang kanyang ulo ay nakayuko, at ang kanyang dibdib ay mabilis na umaangat-baba. Ang matinding sarap na dinaloy ng aktres sa kanyang buong sistema ay nag-iwan ng kakaibang panginginig sa kanyang mga kalamnan. Ngunit ang panginginig na iyon ay hindi senyales ng kahinaan. Ito ay senyales ng tuluyang paggising.Dahan-dahang inangat ni Chozen ang kanyang paningin. Ang kanyang mga mata, na kanina ay nakapikit sa labis na kaligayahan, ay ngayon ay dalawang nag-aapoy na itim na butas na tumititig nang diretso sa kaluluwa ni Olga.Wala nang malamig na yelo. Wala nang pulitikong nagtatago sa likod ng pormalidad. Ang lalaking nakatitig ngayon kay Olga ay is
Ang mga huling salitang kumawala sa mapupulang labi ni Olga—ang mapanukso, nakatutunaw, at lantarang paghahamon ng kanyang "Fan na fan pala kita, Mayor"—ay naging isang malaking mitsa na tuluyang nagpasabog sa huling hibla ng katinuan ni Mayor Chozen Cordovez.Wala nang pader. Wala nang pagpipigil. Wala nang malamig na "Mayor Yelo."Sa isang iglap, ang mabangis at matagal nang nagugutom na halimaw na ibinaon at ikinulong ni Chozen sa loob ng pitong taon ay tuluyan nang pumatid sa kanyang mga kadena."Maling-mali ka ng pinalayang demonyo, Olga," garalgal, mababa, at nakapangingilabot na ungol ni Chozen. Ang boses nito ay nanggagaling sa pinakamalalim na bahagi ng kanyang dibdib—isang panaghoy ng lalaking pitong taong nauhaw.Bago pa man makapagsalita muli ang aktres o makapagpakawala ng panibagong mapang-akit na ngiti, marahas na kumilos ang Alkalde. Gamit ang malalaki, magaspang, at nanginginig nitong mga kamay, walang-awang sinunggab ni Chozen ang magkabilang balakang ni Olga."Ah!"
Click.Ang mabigat na tunog ng awtomatikong pag-lock ng malaking pinto ng Mayor's Office ay umalingawngaw sa buong silid, kasabay ng pagkulong sa kanila sa isang espasyong pinaghaharian ng nagbabagang tensyon. Sa labas, ang bayan ng San Isidro ay patuloy sa normal nitong buhay, ngunit sa loob ng kwartong ito, isang mapanganib na laro ang tuluyan nang aabot sa rurok nito.Binitiwan ni Mayor Chozen Cordovez ang doorknob. Nakatalikod siya kay Olga. Marahas niyang hinubad ang kanyang charcoal gray suit jacket at pabalyang itinapon iyon sa ibabaw ng leather couch. Kasunod nito ay ang walang-pasensyang pagluwag niya sa kanyang kurbata at ang pagtupi sa manggas ng kanyang puting dress shirt hanggang siko. Ang kanyang paghinga ay mabigat, mabilis, at nagtataglay ng galit na hindi na niya kayang ikubli.Sa kabilang banda, nanatiling nakatayo si Olga sa gitna ng opisina. Ang kanyang mapupulang labi ay nakapaskil sa isang pilyang ngiti. Hindi siya natatakot. Ang bawat marahas na galaw ng Alkalde
Nabitiwan ni Aria ang *receiver* ng telepono.Bumagsak ito sa sahig, lumikha ng isang malakas at nakakabinging kalampag na umalingawngaw sa buong pasilyo ng tahimik na bahay. Nanginginig ang mga tuhod niya. Ang malamig at mapanuyang tawa ni Mariz ay tila nakadikit pa rin sa kanyang pandinig, parang
Walang tigil ang pagbuhos ng malakas na ulan. Ang tunog ng mga patak nito sa bubong ng lumang *safehouse* at ang paghampas ng hangin sa mga puno ng pino ay tila isang nakakabinging kanta ng kalikasan. Subalit sa loob ng maliit at tagong bahay na iyon, walang ibang naramdaman si Aria kundi ang nag-a
Napasimangot si Aria nang tumama ang mapusyaw na sinag ng araw sa kanyang mukha mula sa sirang bintana ng apartment. Dahan-dahan siyang nagmulat ng mga mata, umaasang isang masamang panaginip lamang ang lahat ng nangyari kahapon. Ngunit ang amoy ng lumang kahoy at alikabok ang nagpamukha sa kanya n
Nanginginig ang buong katawan ni Aria, hindi lamang dahil sa lamig ng aircon sa loob ng marangyang SUV, kundi dahil sa nakapapasong talim ng tingin ni Gobernador Santillanes. Basang-basa ang kanyang manipis na damit, nakadikit sa balat niya ang lamig ng ulan, habang ang lalaking kaharap niya ay kal







