Masukพิมรดาช้อนสายตาขึ้นมองเขา ดวงตากลมโตสุกสกาวไปด้วยความรักที่ลึกซึ้ง "ผู้ชายเลวๆ คนนั้นตายไปแล้วนี่คะ... ตอนนี้มีแค่หยางเฟยหลง... ปะป๊าของตะวัน และ... สามีของฉัน"คำว่าสามี ที่หลุดออกจากริมฝีปากอวบอิ่ม ราวกับสะเก็ดไฟที่ตกลงไปในคลังดินปืน เส้นความอดทนและไฟปรารถนาที่มัจจุราชหนุ่มพยายามกดข่มไว้ ขาดสะบั้นลงในพริบตาเฟยหลงพลิกตัวกดร่างบอบบาง ให้จมลึกลงไปกับฟูกหนานุ่มอย่างรวดเร็วและนุ่มนวล นัยน์ตาสีดำขลับวาวโรจน์ไปด้วยไฟราคะที่ลุกโชน เขาก้มหน้าลงบดขยี้ริมฝีปากอวบอิ่มอย่างโหยหาและหิวกระหาย จูบของเขาไม่ได้ป่าเถื่อนและคุกคามเหมือนในอดีต แต่มันเต็มไปด้วยความเรียกร้อง ความลึกซึ้ง และการอ้อนวอนขอความรัก เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำในโพรงปากเล็กอย่างตะกละตะกลาม ชิมรสชาติความหอมหวานที่เขาเฝ้ารอคอยมาแสนนาน"อื้อ... เฟยหลง..." พิมรดาส่งเสียงครางเครือในลำคอ สองแขนเรียวตวัดขึ้นโอบรอบลำคอแกร่ง ตอบรับจูบอันแสนเร่าร้อนของเขาอย่างเต็มใจ ร่างกายของเธอแอ่นหยัดเข้าหาแผงอกกว้าง สัมผัสถึงมัดกล้ามเนื้อตึงแน่นและจังหวะการเต้นของหัวใจที่ประสานเป็นหนึ่งเดียวมือหนาที่ร้อนผ่าวเลื่อนลงมาลูบไล้ไปตามทรวดท
พิมรดาขมวดคิ้ว มองเอกสารเหล่านั้นด้วยความแปลกใจ "นี่มันอะไรกันคะแม่""ความจริง... ที่แม่ปิดบังลูกมาตลอดสามปี" หญิงวัยกลางคนถอนหายใจยาว หยาดน้ำตาเริ่มเอ่อคลอเบ้า "เมื่อสามปีก่อน... หยางเฟยหลงตามหาลูกจนเจอ เขามาหาแม่...""เฟยหลงมาที่นี่เหรอคะ!" พิมรดาเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบ"ใช่... เขามาคุกเข่าอยู่หน้าประตูรั้ว ร้องไห้ขอร้องแม่เพื่อขอพบลูก แต่แม่... แม่เป็นคนไล่เขาไปเอง แม่ขอร้องไม่ให้เขาเข้ามาในชีวิตลูกอีก เพราะแม่ทนเห็นลูกเจ็บปวดและเหมือนคนตายทั้งเป็นไม่ได้อีกแล้ว" มารดาสะอื้นไห้ จับมือลูกสาวมากุมไว้แน่น "เขาตอบตกลง เขายอมถอยออกไปเพื่อแลกกับรอยยิ้มของลูก... แต่เขาไม่เคยทิ้งลูกไปไหนเลยนะพิม"มารดาหยิบสมุดบัญชีและเอกสารขึ้นมาวางบนตักของพิมรดา "บ้านหลังนี้ ค่ารักษาพยาบาลตอนที่ลูกคลอดน้องตะวัน เงินทุนก้อนแรกที่ลูกใช้ตั้งตัว... แม้กระทั่งการที่บริษัทของลูกเจริญก้าวหน้าจนลูกได้เลื่อนตำแหน่งอย่างรวดเร็ว ทั้งหมดนี้... คือเงินและอำนาจของหยางเฟยหลงที่คอยส่งเสียและสนับสนุนพวกเราอยู่เบื้องหลังอย่างลับๆ มาตลอดสามปี เขาทำตามสัญญาที่จะไม่โผล่หน้ามาให้ลูกเห็น แต่เขาใช้ทุกอย่างที่เขามี... เพื่อปกป้
เสียงกรีดร้องที่เต็มไปด้วยความร้าวรานและแตกสลายของพิมรดาดังสะท้อนก้องไปทั่วโกดัง ราวกับวิญญาณของเธอถูกกระชากหลุดออกจากร่างตามผู้ชายที่ล้มลงไป หญิงสาวดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งจนเชือกที่มัดข้อมือบาดลึกถึงเนื้อ เลือดไหลซึม แต่เธอไม่สนใจความเจ็บปวดใดๆ อีกแล้ว!และในเสี้ยววินาทีที่หลงเปียวกำลังจะหันปากกระบอกปืนมาจัดการพิมรดาเพื่อปิดปาก!โครม!!! ปัง! ปัง! ปัง! บึ้ม!!!ประตูโกดังถูกระเบิดพังทลายลงมา พร้อมกับรถหุ้มเกราะนับสิบคันที่พุ่งทะยานเข้ามาด้านใน!"ฆ่าพวกมันให้หมด! อย่าให้เหลือแม้แต่คนเดียว!!"เสียงคำรามของ อาเว่ย ดังก้อง พร้อมกับกองทัพบอดี้การ์ดตระกูลหยางนับร้อยชีวิตที่ติดอาวุธหนักครบมือ บุกทะลวงเข้ามาสาดกระสุนเข้าใส่แก๊งพยัคฆ์ดำอย่างไร้ความปรานี! การปะทะอันดุเดือดปะทุขึ้น โกดังร้างกลายเป็นสมรภูมิรบที่เต็มไปด้วยควันปืนและกลิ่นคาวเลือด หลงเปียวและลูกน้องถูกยิงพรุนเป็นรังผึ้ง ล้มตายเกลื่อนกลาดภายในเวลาไม่ถึงสามนาที!อาเว่ยพุ่งตัวฝ่าดงกระสุนเข้ามาใช้มีดตัดเชือกที่มัดพิมรดาออก ทันทีที่หลุดพ้นจากพันธนาการ หญิงสาวก็ถลันตัวพุ่งเข้าไปหาร่างที่นอนจมกองเลือดของเฟยหลงทันที"เฟยหลง... ฮือๆ... เฟยหลง! ลื
ตุบ...ปืนกระบอกงามถูกโยนทิ้งลงบนพื้นคอนกรีต ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของหยางเฟยหลง มังกรผู้ไร้พ่ายแห่งเซี่ยงไฮ้... จะค่อยๆ ทรุดตัวลง คุกเข่า กระแทกพื้นคอนกรีตเย็นเยียบต่อหน้าศัตรูคู่อาฆาต โดยไม่มีความลังเลแม้แต่วินาทีเดียว!"อื้ออออออ!!" พิมรดากรีดร้องอู้อี้ผ่านผ้าเทป น้ำตาแห่งความร้าวรานและตื้นตันใจไหลพราก เธอไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง ผู้ชายที่เย่อหยิ่งขนาดนั้น ยอมทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมด คุกเข่าให้ศัตรูเพียงเพื่อช่วยชีวิตเธอ"ฮ่าๆๆๆๆ! ภาพประวัติศาสตร์! มังกรทมิฬคุกเข่าแทบเท้ากู!" หลงเปียวหัวเราะอย่างบ้าคลั่งด้วยความสะใจอย่างถึงที่สุด มันเดินเข้ามาหาเฟยหลง โยนแฟ้มเอกสารหนาปึกเล่มหนึ่งลงกระแทกหน้าของมาเฟียหนุ่ม"เซ็นมันซะ!" หลงเปียวสั่งเสียงเหี้ยมเฟยหลงก้มลงมองเอกสารตรงหน้า มันคือ 'เอกสารโอนกรรมสิทธิ์ครอบครอง เกาะมังกรฟ้า' เกาะขนาดใหญ่ทางตอนใต้ของจีนที่เป็นเขตอิทธิพลสำคัญของตระกูลหยาง... และที่สำคัญที่สุด เฟยหลงรู้ดีว่าภายใต้เกาะมังกรฟ้านั้น ซุกซ่อน 'เหมืองทองคำ' ขนาดมหึมาที่ยังไม่ถูกเปิดเผยมูลค่ามหาศาลเกินกว่าจะประเมินได้! พวกมันรู้ความลับนี้และต้องการฮุบเหมืองทองคำไปเป็นของพวกมัน!หลงเปียวเดิน
วินาทีนั้นเอง... มือเล็กที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อของพิมรดา ก็ถูกแรงกระชากของฝูงชนหลุดลอยออกจากฝ่ามือใหญ่ของหยางเฟยหลง! เหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เฟยหลงหันขวับกลับไปมอง ดวงตาคมกริบเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด!"ซินเหยียน!!"เขาพยายามจะฝ่าฝูงชนกลับไปหาเธอ แต่กระแสคนนับร้อยที่วิ่งสวนมาทำให้เขาถูกดันถอยหลังไปไกล และในจังหวะที่พิมรดากำลังจะตะเกียกตะกายลุกขึ้น มือหยาบกร้านของชายชุดดำสองคนก็พุ่งเข้ามาตะครุบตัวเธอเอาไว้จากด้านหลัง!"ปล่อยฉันนะ! ช่วยด้วย! เฟยหลง! เฟยหลงช่วยด้วย!" พิมรดากรีดร้องสุดเสียง พยายามดิ้นรนทุบตีพวกมันอย่างเอาเป็นเอาตาย"หุบปากนังตัวดี!"หนึ่งในมือปืนใช้ด้ามปืนฟาดเข้าที่ท้ายทอยของพิมรดาอย่างแรง สติสัมปชัญญะของหญิงสาวดับวูบลงในทันที ร่างที่ไร้สติของเธอถูกพวกมันหิ้วปีก ลากตัวฝ่าฝูงชนเข้าไปในรถตู้สีดำที่ขับมาจอดเทียบรับอย่างรวดเร็ว ก่อนที่รถตู้คันนั้นจะพุ่งทะยานออกไปจากพื้นที่อย่างลอยนวล"ซินเหยียน!!! ม่ายยยยยยย!!!"เฟยหลงแผดเสียงคำรามลั่นราวกับสัตว์ป่าที่ถูกกรีดหัวใจ เขาสาดกระสุนปืนเข้าใส่รถตู้คันนั้นอย่างบ้าคลั่งจนหมดแม็กกาซีน แต่ก็ไม่อาจหยุดยั้งพวกมันได้ ร่างสูงใหญ่ทร
ณ คฤหาสน์หรูส่วนตัวของเฟยหลงในกรุงเทพมหานคร บรรยากาศภายในห้องทำงานเต็มไปด้วยความตึงเครียดถึงขีดสุด ควันซิการ์ลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณ มัจจุราชหนุ่มนั่งหน้าเครียดคิ้วขมวดมุ่น หลังจากได้รับรายงานด่วนจากสายลับที่แฝงตัวอยู่ในโลกใต้ดิน"พวกแก๊งพยัคฆ์ดำมันยังไม่ถอยกลับไปครับนายท่าน..." อาเว่ยรายงานด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด "สายของเราสืบรู้มาว่า หัวหน้าของพวกมันส่งมือสังหารระดับพระกาฬลอบเข้ามาในไทยเพิ่มอีกสิบคน เป้าหมายของพวกมันไม่ใช่การลอบสังหารนายท่านโดยตรง แต่พวกมันจ้องจะเล่นงานดวงใจ ของนายท่าน... พวกมันกำลังตามประกบคุณพิมรดากับคุณหนูตะวันทุกฝีก้าวครับ!"ปัง!!กำปั้นแกร่งทุบลงบนโต๊ะทำงานไม้สักอย่างแรงจนแฟ้มเอกสารกระดอน เฟยหลงผุดลุกขึ้นยืน นัยน์ตาสีดำขลับวาวโรจน์ไปด้วยรังสีสังหารที่รุนแรงจนอากาศในห้องแทบจะลุกเป็นไฟ เขาประมาทพวกมันเกินไป! พวกมันกล้าดีมากที่คิดจะใช้เมียและลูกชายมาเป็นเครื่องมือต่อรองกับเขา!"อาเว่ย! สั่งระดมพลบอดี้การ์ดมือดีที่สุดสิบคน ไปคุ้มกันตะวันที่โรงเรียนอนุบาลเดี๋ยวนี้! ห้ามให้ใครเข้าใกล้ลูกชายฉันในรัศมีร้อยเมตรเด็ดขาด แล้วพาตัวตะวันไปซ่อนที่เซฟเฮาส์ลับสุดยอดของเรา!" เฟยหลง
หมอหลินสะดุ้ง รีบเปิดกระเป๋าเตรียมเข็มฉีดยาและสายน้ำเกลือ "ผมจะฉีดยาลดไข้และยาคลายเครียดให้เธอก่อนครับ แล้วก็ต้องให้น้ำเกลือเพื่อฟื้นฟูร่างกาย... ช่วงนี้คนไข้ต้องการการพักผ่อนอย่างเต็มที่ และ... เอ่อ... ไม่ควรมีสิ่งเร้าที่ทำให้เธอตกใจหรือหวาดกลัวอีก ไม่อย่างนั้นอาการอาจจะทรุดหนักลงได้ครับ"ประโยคสุ
เฟยหลงไม่ฟังเสียงอ้อนวอน เขาพลิกตัวเธอให้นอนหงายราบไปกับเตียง กดตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวอีกครั้ง ก่อนจะเริ่มต้นการลงทัณฑ์ที่แสนป่าเถื่อนและเร่าร้อน เขาทั้งจูบ ทั้งซุกไซ้ ทั้งขบเม้มไปทั่วทุกตารางนิ้วที่ริมฝีปากและฝ่ามือร้อนผ่าวจะลากผ่าน ทุกสัมผัสของเขาเต็มไปด้วยค
คำด่าทอที่พรั่งพรูออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่มทำให้เส้นความอดทนเส้นสุดท้ายของหยางเฟยหลงขาดผึง!ไม่มีใครในเซี่ยงไฮ้ที่กล้าต่อปากต่อคำ หรือแม้แต่กล้าสบตาเขายามที่เขาโกรธ แต่ผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่เป็นเพียงสายเลือดของศัตรูกลับกล้าท้าทายอำนาจของเขา กล้าด่าทอเขาฉอดๆ ไม่หยุดหย่อน"ปากดีนักใช่ไหม!"เฟยหลงคำรามลั่น
แต่ไม่ทันเสียแล้ว ร่างสูงก้าวพ้นขอบประตูไป ก่อนที่บานประตูไม้เนื้อแข็งจะปิดกระแทกใส่หน้าเธออย่างแรงกริ๊ก!เสียงล็อคกุญแจจากด้านนอกดังขึ้นอย่างชัดเจน ตัดขาดพิมรดาออกจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง หญิงสาวทุบประตูไม้สุดแรงเกิด ร้องตะโกนขอความช่วยเหลือจนแสบคอ แต่ก็ไม่มีเสียงใดตอบรับกลับมานอกจากความเงียบสงั







