Lahat ng Kabanata ng One Night, Forever Mine: Kabanata 21 - Kabanata 30

Hindi inaasahan ni Luna na hindi sa opisina magaganap ang susunod nilang pag-uusap. “6:00 PM. Send me your location.” Iyon lang ang text ni Adrian matapos niyang ipadala ang revised draft ng kontrata. Walang paliwanag, walang kahit anong context. Tinitigan niya ang screen ng ilang segundo bago siya sumagot ng, ‘Noted.’Bandang alas-sais, nasa loob na siya ng isang maliit na café sa isang side street—hindi ito yung tipong pinupuntahan ng mga empleyado mula sa opisina nila. Tahimik, may mahihinang ilaw, at halos kalahati ng upuan ay bakante. May soft na instrumental music na hindi nakakagulo sa isip, at ang amoy ng kape ay humahalo sa malamig na hangin mula sa aircon. Pinili niya ang table sa may sulok, nakaharap sa bintana, kung saan kita niya ang maliit na parte ng kalsada. Naka-cream fitted blouse siya na bahagyang maluwag sa manggas, at high-waisted black trousers na mas relaxed ang fit kaysa sa usual niyang corporate attire. Flat shoes lang ang suot niya, at ang buhok niya ay n

Pumasok si Luna sa loob, at kasunod niya si Adrian. Ipinosisyon nito ang kamay sa kanyang baywang para alalayan siya. That move made her shiver. Iba ang epekto ng pagkakadaiti ng kamay nito sa kanyang katawan. She roam her gaze. Everyone is looking. Part of her was partially disappointed. ‘Only for the show...’Agad niyang naramdaman ang ambience ng paligid. Mas mainit ang ilaw sa loob, mas mabigat ang hangin dahil sa halo-halong pabango at alak, at ang mahihinang usapan ay parang tuloy-tuloy na alon sa paligid. May tumutugtog na jazz band sa isang sulok, nagbibigay ng mahinahong ritmo sa galaw ng mga tao. Ang bawat tingin ay parang may sinusukat—kung sino siya, saan siya lulugar, at kung bakit siya nando’n.“Stay close,” bulong ni Adrian sa kanya. Mas lalo siya nitong hinigit. At mas lalong bumilis ang pagtahip ng dibdib niya. “Is this a part of the contract too?” she whispered.Adrian smirked. “Common sense.”She rolled her eyes. Ito na ang simula ng palabas nila kahit na wal

Hindi agad nawala sa isip ni Luna ang usapan nila ni Adrian kahit nakauwi na siya. Pagpasok pa lang niya sa apartment, agad niyang hinubad ang pumps at iniwan iyon malapit sa pinto, saka dumiretso sa sofa at padaskol na umupo. Hindi na siya nag-abala pang magbukas ng ilaw. Pinikit niya ang mga mata niya sandali, pero imbes na magpahinga, mas lalo lang bumalik ang mga eksena—yung mga tingin, yung mga sagot na kulang, at yung pakiramdam na parang may hindi sinasabi si Adrian kahit ang dami na niyang sinabi. Napabuntong-hininga siya at napakagat sa labi, saka inabot ang phone niya. Saglit niya itong tinitigan bago niya binuksan ang screen. Wala. Walang bagong message. “Of course,” bulong niya sa sarili, saka napailing. She heaved a sigh. Bakit ba inaasahan niyang ite-text siya ni Adrian? Kinabukasan, pagpasok pa lang niya sa opisina, ramdam na niya agad ang kakaibang atmospera ng paligid. Hindi naman siya pinagtitinginan ng direkta, pero may mga panakaw na sulyap. May mga bigla

Lunes ng hapon nang mag-vibrate ang phone ni Luna habang nasa desk siya. Adrian: Conference room. 3 PM. Let’s finalize the terms. Napatingin siya sa screen ng ilang segundo, parang tinitimbang kung gaano kabigat ang “finalize” na sinasabi nito. Hindi na siya nag-reply. Sa halip, marahan niyang inilapag ang phone, saka hinila ang notepad niya palapit. “Meeting?” tanong ng katrabaho niya mula sa kabilang cubicle. “Yeah,” sagot niya, hindi tumitingin. Simple lang. Pero ramdam niya—hindi ito isang ordinaryong meeting. Eksaktong 2:58 PM, nakatayo na siya sa harap ng conference room. Hindi siya agad pumasok. Hinawakan niya muna ang doorknob, saka huminga nang mabagal. Isang beses. Dalawa. Parang kailangan niya lang ayusin ang sarili bago harapin kung ano man ang naghihintay sa loob. Pagbukas niya ng pinto, agad niyang nakita si Adrian. Naka-upo ito sa kabilang dulo ng mesa, nakaharap sa laptop. Naka-tailored navy suit ito, crisp white shirt na walang tie, at cufflinks na bahag

Unti-unti nang numinipis ang crowd sa ballroom—may mga waiter na tahimik nang nagliligpit ng baso sa gilid, may ilang guests na nakatayo pa rin sa maliliit na grupo, mababa ang boses habang nagpapatuloy ang usapan. Mas humina na ang music, halos background na lang.Nakatayo si Luna malapit sa isang high table. Nakatingin lang siya sa paligid, pinapanood kung paano maghiwa-hiwalay ang mga tao—parang bawat isa may sariling agenda kahit tapos na ang event.Huminga siya ng malalim.Pagod siya. Hindi physical—yung tipong pagod na galing sa pagiging alerto buong gabi.“You okay?”Napalingon siya agad. Si Adrian. Nasa tabi na niya, habang ang isang kamay nito ay nasa bulsa, hawak ang baso sa kabila. Hindi niya napansin kung kailan ito lumapit.“Yeah,” sagot niya, sabay marahang tumango. “Just… taking it in.”Sinundan ni Adrian ang tingin niya sa paligid, saka bahagyang tumango. “First time’s always like that.”Luna smiled as she looked at him. “So you admit it’s not exactly normal?”“Depends