Lahat ng Kabanata ng One Night, Forever Mine: Kabanata 31 - Kabanata 40

Nagising si Luna sa sunod-sunod na pag-vibrate ng phone niya—hindi yung isang beses lang na puwedeng balewalain, kundi tuloy-tuloy, parang may humahabol sa kanya kahit tulog pa siya. Madilim pa ang kwarto niya, at ang ilaw mula sa screen ng phone niya ang unang bumungad sa kanya pagdilat niya.Sumimangot siya, bahagyang pumikit ulit habang inaabot ang phone. “Ang aga…” bulong niya, paos pa ang boses, halatang bitin sa tulog.Pero nang makita niya ang notifications, tuluyan siyang nagising.Unti-unting nawala ang antok sa mukha niya—napalitan ng kunot sa noo, saka ng bahagyang paninigas ng panga.Huminto ang daliri niya sa message ni Mark. Ano na naman ba ang kailangan ng lalaking ito sa kanya?“Uy… nakita mo na ba ‘to?”Mas lalong nangunot ang noo niya. Kapagdaka’y may dumating ulit na message mula rito. May kasunod na link.Napabagal ang galaw niya. Tinitigan niya iyon ng ilang segundo, parang may kutob na siya kung ano ang makikita niya—at hindi niya iyon gusto.Pero kalaunan ay p

Hindi agad umalis si Luna sa opisina. Matagal siyang nakaupo sa harap ng laptop niya, nakatitig sa screen pero wala namang pumapasok sa isip niya. Nakahawak lang ang daliri niya sa mouse, paminsan-minsan ini-scroll ang parehong page na ilang beses na niyang nakita. Sa gilid ng mesa niya, tahimik ang phone niya—pero iyon ang mas ramdam niyang presensya. Para bang kahit hindi ito umiilaw, may hinihintay siyang tunog mula rito.Sa huli, napabuntong-hininga siya at inabot iyon. Binuksan niya ang message at muling binasa ang pangalan. From Mark: We should talk. Napakagat siya sa loob ng pisngi niya, saka bahagyang napasandal sa upuan, nakatingin sa kisame na parang may hinahanap na sagot doon. Mahina siyang napailing. “Of all days…” bulong niya sa sarili, halos hindi marinig.Bandang hapon, saka lang siya nag-reply. Luna: Where?Halos wala pang isang minuto ang lumipas nang dumating ang sagot. “From Mark: Same place. Napailing siya ulit, this time may mahina siyang natawa. Of course

Hindi naging magaan ang umaga ni Luna. Kahit nakatulog naman siya, may naiwan pa ring bigat sa isip niya—hindi na tungkol kay Mark, kundi sa mas komplikadong problemang kinakaharap niya ngayon. Pagpasok niya sa opisina, sinalubong siya ng malamig na hangin ng aircon at mahihinang bulungan mula sa paligid. May ilang napatingin sa kanya, mabilis lang, bago agad umiwas na parang walang nangyari. Sanay na siya sa gano’n, pero hindi ibig sabihin ay hindi niya nararamdaman. Diretso siyang naglakad papunta sa desk niya, inilapag ang bag, at kakahawak pa lang sa mouse nang mag-vibrate ang phone niya.Saglit niya itong tinitigan bago binasa ang message. “Mr. Adrian is requesting your presence.” Napabuntong-hininga siya, saka tumayo. Inayos niya ang buhok niya gamit ang daliri, huminga ng malalim, at naglakad palabas ng department nila. Habang naglalakad sa hallway, mas malinaw sa kanya ang bawat tunog—ang tik-tak ng sapatos niya sa sahig, ang mahinang ugong ng aircon, at ang katahimikang p

Tahimik ang loob ng kotse pagkapasok ni Luna. Hindi agad niya isinara ang pinto. Nakahawak pa siya sa handle, kalahati ng katawan niya nasa loob, kalahati nasa labas—animo’y nagdadalawang-isip kung sasakay o hindi. “Luna.”Agaw pansin sa kanya ni Adrian. Sa huli ay sumakay na rin siya. Kasya naman makpag-agawan siya sa taxi. Sumandal siya at inihilig ang ulo sa headrest. Medyo nakaramdam siya ng ginhawa nang buksan ni Adrian ang aircon ng sasakyan. “Seatbelt,” paalala nito habang sinisimulang buhayin ang makina ng sasakyan. “Alam ko,” she hissed.Hinila niya ang seatbelt, ngunit hindi na iyon mahila dahil sumabit ang bandang dulo niyon.Napakagat-labi siya habang pilit na hinihila ang seatbelt. “Wait—”Pero bago pa niya iyon maayos ay gumalaw na si Adrian. Dahan-dahan itong lumapit at yumuko para abutin ang seatbelt sa gilid niya. Halos magdikit ang balikat nila, at sandaling sumayad ang braso nito sa kanya.Hindi siya gumalaw.Hindi rin siya makahinga. At halos magrigudon ang la

Mas tahimik ang opisina kaysa sa inaasahan ni Luna, pero hindi iyon nakatulong para kumalma siya. Pagbukas pa lang ng elevator, ramdam na niya agad yung mga tingin—yung tipong mabilis iiwas kapag nahuli niya, pero sapat lang para malaman niyang may napapansin ang mga tao sa paligid niya. Hindi na siya masyadong nag-isip. Diretso lang ang lakad niya, medyo mas mabilis kaysa sa nakasanayan niya habang hawak ang bag na parang doon niya ibinubuhos ang kaba niya. Pagdating sa harap ng opisina ni Adrian, saka siya huminto. Nakahawak siya sa doorknob pero hindi niya agad iyon pinihit. Napabuga siya ng hangin at bahagyang napailing sa sarili. “Drama mo,” bulong niya bago kumatok.“Come in.”Pagpasok niya, nadatnan niya si Adrian sa mesa nito, may hawak na tablet pero agad din itong ibinaba nang makita siya. Hindi ito ngumiti, pero hindi rin malamig ang aura. “Sit,” utos nito.Napairap si Luna habang umuupo. “Good morning din,” aniya sabay ayos ng bag sa kandungan niya. Saglit siyang tin