All Chapters of One Night, Forever Mine: Chapter 41 - Chapter 47

Hapon na ng makarating si Luna sa terminal ng bus. Sobrang hirap mag-book ng cab kaya pinili niyang mag-bus. Nakapila siya habang naghihintay ng masasakyan. Mahigpit ang hawak niya sa bag niya habang pinapanood ang mga dumadaan na jeep at bus. Ilang beses siyang umusog sa pila, tapos aatras ulit na parang hindi pa siya sigurado kung sasakay na ba siya o hindi. Pagod na siya, oo—pero hindi yung pagod na kayang ayusin ng tulog. Napabuntong-hininga siya. Pagkarating ng sasakyan niyang bus ay sumakay na siya. Pagdating niya sa apartment, sinalubong siya ng pamilyar na katahimikan. Walang nagbago—pareho pa rin yung maliit na sala, yung lamesa na medyo tabingi, yung electric fan na maingay kapag naka-number three. Naging normal na iyon kay Luna simula ng hiwalayan niya si Mark.. Sanay na siya rito. Pero ewan ba niya! Parang biglang ang hirap iwan. Ibinagsak niya ang bag sa kama at umupo sa gilid nito, nakasubsob ang siko sa hita niya habang nakatitig sa sahig. Ilang segundo siyang ganu

Pagpasok nila sa loob ay agad binuksan ni Adrian ang mga ilaw. Napansin agad ni Luna kung gaano kaayos ang lahat. Mula sa pagkaka-arrange ng sala set, hanggang sa mini chandelier na nasa gitna ng kisame. Walang kalat, walang ingay, malayo sa iniwan niyang mundo. “Ang tahimik,” sabi niya habang inililibot ang tingin sa buong paligid. Katulad lang din ito ng opisina ni Adrian. Minimalist. “Masasanay ka rin,” sagot ni Adrian. “Nasaan yung kwarto ko?” tanong niya. “Second door on the left,” sagot nito. “Okay.” Kinuha niya ang maleta at naglakad papunta sa hallway, pero napahinto siya at nilingon ang lalaki. “Ikaw?” “Last room.” Tumango siya. She heaved a sigh. Ang hirap naman kausap no’n, aniya sa isipan. Isang tanong, isang sagot.Pagpasok niya sa kwarto, huminto siya. Mas malaki iyon kaysa sa inaasahan niya. Malinis, maayos, pero parang hindi pa ginagamit. Itinabi niya sa sulok ang maleta at umupo sa kama. “Okay,” bulong niya, animo’y handa na sa kung anuman ang pwedeng man

Tahimik ang naging biyahe nila papunta sa office. Nasa passenger seat si Luna, hawak ang bag niya sa kandungan habang nakatingin sa labas. Dumadaan ang mga jeep, may mga taong nagmamadali. Isang normal na umaga—pero hindi niya maiwasang mailang na magkasama silang umalis ni Adrian kanina. “Hindi ka ba kumakain sa bahay?” tanong niya para lang may mapag-usapan. Saglit na sumulyap si Adrian bago ibinalik ang tingin sa daan. “Minsan. Madalas sa office na.”She just nodded. “Ah… kaya pala parang wala kang stock.”“Meron.”Napalingon siya. “Apples lang.”Saglit na natigilan si Adrian. Kapagdaka’y sinagot siya. “May tinapay rin.”Natawa si Luna ng mahina. “Grabe, complete meal na pala ‘yon.”Muling tumahimik ang paligid. ‘Di nagtagal ay narinig niya ang mahinang paghinga ni Adrian, parang nagpipigil ng pagtawa.“Ang arte mo.”Napatingin siya rito. “Excuse me?”“Choosy,” dagdag nito, diretso pa rin ang tingin sa daan.Napangiti si Luna ng konti. “Ikaw nga ‘tong hindi kumakain.”“Busy.” He

Hindi pa gano’n kaingay ang office pero unti-unti na ring napupuno. May nag-o-open ng laptop, may kumukuha ng kape, may nag-uusap tungkol sa deliverables. Isang normal na umaga para sa tulad niyang alipin ng salapi. Pag-upo pa lang ni Luna, binuksan na niya agad ang laptop at nag-scroll sa emails. May ilang beses siyang napapatingin sa glass office sa dulo—kay Adrian—pero mabilis din niyang binabawi ang tingin.“Ang aga mo.”Napalingon siya. Nandoon si Jenna, may hawak na tasa ng kape habang nakasandal sa gilid ng desk niya.“Hmm,” sagot ni Luna. “Ikaw rin, ah.”Umupo si Jenna sa bakanteng upuan at pinagmasdan siya sandali. “Parang kulang ka sa tulog.”Napangiti si Luna ng konti. “Hindi naman. Okay lang.”“Sure?” tanong ni Jenna, may halong biro.“Mm,” sagot niya, sabay tingin ulit sa screen. “Busy lang.”Hindi na siya pinilit ni Jenna. Uminom lang ito ng kape, tapos parang may naalala. “By the way, may naghahanap sa’yo kanina.”Saglit na napahinto si Luna sa pag-scroll. “Sino?”Hin