บททั้งหมดของ One Night, Forever Mine: บทที่ 11 - บทที่ 20

Hindi agad nakagalaw si Luna matapos umalis si Mark. Para bang naiwan pa rin ang presensya nito sa hangin, kasama ang mga salitang pilit niyang tinatabunan pero hindi niya tuluyang maikubli. “Explain,” mababa ang boses ni Adrian, pero sapat para maramdaman niya ang bigat nito. Napalunok siya bago sumagot. “He’s my ex,” sabi niya, pilit pinapakalma ang sarili. “I heard,” sagot ni Adrian, hindi man lang kumukurap. “I’m asking about the part where he thinks he still matters.” Luna clenched her jaw. “He doesn’t.” “Didn’t sound like it,” balik nito agad. Napatingin siya rito, bahagyang nanginginig ang loob kahit pilit niyang tinatago. “Hindi mo pwedeng i-base ‘yan sa ilang minutong nakita mo.” “I don’t need minutes,” sagot ni Adrian, mas malamig. “People don’t look at someone like that unless there’s something unfinished.” Natahimik si Luna, at sa katahimikang iyon, masyadong maraming totoo. “You’re overstepping,” sabi niya sa wakas, pero hindi na kasing tapang ng dati. “And you’

Hindi pa tuluyang humuhupa ang gulo sa isip ni Luna nang sumunod na araw. Kahit pilit niyang ibinabaon ang nangyari kagabi, dala niya pa rin iyon—sa bawat galaw, sa bawat tingin, sa bawat sandaling napapahawak siya sa labi niya nang hindi niya namamalayan. “Focus,” bulong niya sa sarili habang naglalakad papunta sa café na napagdesisyunan niyang tambayan muna bago pumasok. Kailangan niya ng normal na ganap sa kanyang buhay. Kahit sandali lang.Umupo siya sa isang sulok, inilapag ang bag niya, at huminga nang malalim. “One iced coffee,” sabi niya sa barista, pilit inaayos ang boses niya. “Rough morning?” tanong ng barista, nakangiti. Napabuntong-hininga si Luna. “You could say that,” sagot niya. “One of those days?” “One of those nights,” dagdag niya, bahagyang napailing. Napangiti ang barista. “Well, kape muna. It fixes most things.” Natawa siya nang mahina. “Sana lahat nadadaan sa kape.”Hindi pa siya nakakabawi nang tuluyang mapatigil ang paghinga niya nang marinig ang bose

Hindi na lang sana siya dapat pumunta. Alam na ni Luna iyon mula pa lang sa pagpasok niya sa bar—mula sa ingay, sa ilaw, sa dami ng taong halos hindi niya kilala. Pero andito na siya, at wala na siyang magagawa. “Luna! Finally,” bati ng kasama niyang si Alice, hinila siya nito papunta sa table. “Akala ko hindi ka na sisipot.” Napilitan siyang ngumiti. “Traffic… at tinamad,” sagot niya.“Sus, drama. Drink ka muna.” “Yeah, sure.” Tinanggap niya ang baso, pero hindi niya agad ininom, dahil kahit anong pilit niyang makisama—may isang presensyang paulit-ulit niyang hinahanap. Alam naman niyang malabong makita niya ang taong iyon sa ganoong oras. Pero hindi niya maiwasang magbakasakali. But her high hopes of seeing him just turned into reality. At nang makita niya ito—parang may kumurot agad sa dibdib niya. Si Adrian. Nakatayo sa may couch area, kausap ang ilang tao, relaxed ang postura, na parang walang kahit anong nangyari sa pagitan nila. Parang hindi man lang ito naaapektuhan.

Kahit nakalayo na si Luna sa ingay ng bar, kahit wala na ang mga matang nakatingin, kahit wala na si Adrian sa harap niya—dala niya pa rin ang bigat ng gabing iyon. Parang nakadikit sa balat niya ang bawat salita, bawat tingin, bawat sandaling hindi niya kayang ipaliwanag. ‘Ginamit mo ako.’Napapikit siya habang nakasandal sa pinto ng apartment niya, hindi pa tuluyang pumapasok. “I didn’t mean to…” mahina niyang bulong sa sarili, pero kahit siya, hindi kumbinsido. Dahan-dahan siyang pumasok, hinubad ang sapatos, iniwan ang bag kung saan. Hindi niya kayang mag-isip nang maayos, hindi niya kayang harapin ang sarili niya kung magpapakatotoo siya, kaya pinili niyang huwag mag-isip. Natulog siya—at pilit na sinubukang matulog. Pero kahit sa pagtulog, hindi siya tinantanan ng pangyayaring iyon. Bumabalik ang mga mata ni Adrian, ang tono ng boses nito, ang paraan ng pagkakahawak nito sa kanya. ‘You don’t get to walk away after that.’ Napamulat siya, huminga ng malalim, saka napatawa na

Hindi agad gumalaw si Luna. Nakatitig lang siya sa dokumentong nakalatag sa mesa sa harap niya, parang may kung anong pumipigil sa kanyang hawakan iyon. Ramdam niya ang tingin ni Adrian—hindi mapilit, pero hindi rin umaalis. Tahimik. Kontrolado. Parang alam nitong darating siya sa puntong ito. This isn’t just a document, naisip niya. This is a decision. Dahan-dahan niyang inabot ang papel, saka napasinghap nang mahina. “Non-Disclosure Agreement…” bulong niya, napapailing. “Seriously?” “Standard ‘yan,” sagot ni Adrian, kalmado, halos walang emosyon. “Nothing unusual.” Napataas ang kilay niya. “Nothing unusual? You’re asking me to sign something like this and you’re calling it normal?” “I’m asking you to read it first,” diretsong sagot nito. “Then react.” Napakagat-labi siya, ipinagpasyang basahin ang dokumento. Legal terms. Confidentiality clauses. Restrictions. Obligations. Lahat detalyado. Lahat planado. ‘Of course it is. Siya ‘to.’ Huminga siya nang malalim bago muling tumi