All Chapters of HOLD ME TIGHT, SIR SEBASTIAN : Chapter 121 - Chapter 130

Quinn Scarlett Laurent's POVPagpasok ko sa bar, sinalubong agad ako nina Miza, Shane, at Diane—maingay na tawa, mahigpit na yakap, at halakhakang parang kami-kami lang ang tao sa buong lugar. Ganito talaga kami tuwing gusto lang mag-unwind at magkwentuhan.“Scarlett! Ang tagal mo, ah!” tukso ni Diane, sabay abot ng inumin. Napangiti ako at umupo sa tabi nila, sinusubukang itago ang pagod at kilig na nararamdaman pa mula kanina.“Traffic sa daan, pero worth it kasi ang ganda ng mood tonight,” sagot ko, pilit pinapawi ang pagod. Ramdam ko ang saya nila, pero may kakaibang bigat sa dibdib ko—parang may nanonood, o baka guni-guni ko lang.Habang nagtatawanan at nagkukuwentuhan kami, napansin kong may ilang lalaking nakatingin. Pinili kong balewalain—ayokong masira ang gabi. Si Shane, todo kwento tungkol sa huli niyang date na puro red flags daw. Si Miza, busy sa pagkuha ng candid photos—pang-IG ulit, syempre. Sobrang ingay na ng paligid nang biglang may tumabi sa akin: si Clyde.“Oh my g

Sebastian Chase Salvatore's POVTahimik ang gabi, pero ang puso ko, parang may gustong sumabog na hindi ko na kayang itago. Sa mga bisig ko, si Scarlett—payapa, nakapikit, parang natagpuan din niya ang kapayapaang matagal na naming hinahanap. Hinaplos ko ang buhok niya, at sa bawat paghinga niya, lalo akong nahulog.Hindi ko na kaya. Hindi ko na kayang itago ang lahat ng nararamdaman ko. Kailangan ko na siyang malaman—kailangan ko nang sabihin.“Scarlett,” mahina kong tawag, punô ng kaba at pananabik.Dahan-dahan siyang dumilat, nagkatitigan kami, at sa mga mata niya nakita ko ang takot, pag-asa, at pagmamahal—lahat sabay-sabay.“Kanina pa kita gustong tanungin,” bulong ko, pinisil ang kamay niya. “Alam kong magulo ang lahat, at hindi naging madali ang simula natin. Pero totoo lahat ng naramdaman ko—at gusto ko nang itigil ang pagdududa at pagtatago.”Hinawakan ko ang pisngi niya at tinitigan siya ng mariin, ramdam ang bigat at katotohanan ng bawat salitang bibitawan ko.“Scarlett, gu

Quinn Scarlett Laurent ’s POVMataas na ang araw nang makarating ako sa unit ni Sebastian, bitbit ang mabigat kong backpack—punong-puno ng libro, laptop, at sangkaterbang notes. Pagbukas ng pinto, agad akong sinalubong ni Sebastian ng yakap at halik sa noo. Grabe, ang gaan ng pakiramdam—parang kahit pagod na pagod ako, unti-unting nawawala ang stress kapag kasama ko siya.“Ready ka na ba for our study marathon?” tanong niya, nakangiti habang inaabot ang bag ko.“Ready as I’ll ever be,” sagot ko, kahit kinabahan ako sa totoo lang. Napatingin ako sa paligid—ang living room niya, parang home base ko na: may coffee, tubig, snacks, at malinis na table para sa gamit ko. Napansin ko pa yung sticky note sa lampshade: “Scarlett’s War Room.” Napatawa ako kahit kinakabahan pa rin.Inayos ko agad ang mga gamit ko, sinaksak ang laptop, habang si Sebastian ay umupo sa tabi ko. Habang nagsisimula ako mag-review ng slides, dinadalhan niya ako ng snacks at paminsan-minsan, dinadampian ng halik sa sent

Scarlett’s POVPagdating sa ospital, halos hindi ako makahinga sa kaba habang nagmamadali kaming bumaba ng kotse. Si Sebastian, mabilis na kinuha ang bag ko at leash ni Kisses, sabay hawak sa kamay ko habang patakbo kaming pumasok sa emergency room.Pagpasok namin, nakita ko agad ang kapatid ko at ilang kamag-anak sa waiting area. Umiiyak na si bunso, at sa isang sulyap, ramdam ko ang takot at pagod sa lahat ng mukha nila.“Ate, si Mama ginagamot pa sa loob,” agad na bungad ng kapatid ko. “Sobrang pagod daw, hindi na talaga kinaya.”Nakaupo ako sa tabi nila, yakap-yakap si Kisses na parang siya lang nagbibigay ng konting ginhawa ngayon. Umupo si Sebastian sa tabi ko, marahang hinaplos ang likod at balikat ko, hindi nagsasalita pero ramdam ko ang presensya niya.Ilang minuto pa lang, lumapit na ang isang nurse at tinawag ang pangalan ni Mama. Tumayo akong mabilis, “Ako po, anak ni Mrs. Laurent.”Ngumiti ang nurse, “Stable na po siya, pero kailangan niyang magpahinga at iwasan ang stres

Scarlett’s POVMaginaw ang hangin—ramdam mo talaga na Pasko na. December 24 na, at sa bawat ihip ng simoy, parang may dalang alaala ng mga panahong simple lang ang buhay. Sa labas, naglalaban ang mga ilaw ng mga kapitbahay, pero dito sa loob ng bahay, abala si Mama sa kusina, si bunso ay naglalaro kay Kisses, at ako naman ay nag-aayos ng mesa para sa noche buena.Habang naglalagay ako ng plato, napatingin ako sa pinto. Naalala ko, ilang buwan na rin mula noong nagpaalam si Sebastian kay Mama. Sariwa pa sa isip ko ang eksena—Flashback:Tahimik sa sala noong gabi na ‘yon. Si Sebastian, seryosong nakaupo sa harap ni Mama, medyo kinakabahan pero matatag.“Tita… gusto ko pong maging tapat sa inyo,” panimula niya. “Nililigawan ko po si Scarlett, at gusto ko pong malaman niyo na malinis po ang hangarin ko. Alam ko pong teacher niya ako, pero sinisigurado ko pong walang lalabag na linya o batas. Respeto po ang lagi kong uunahin.”Pinagmasdan siya ni Mama, tapos lumingon sa akin. “Sebastian,