All Chapters of HOLD ME TIGHT, SIR SEBASTIAN (SSPG): Chapter 131 - Chapter 140

Scarlett's POVTahimik lang ako, pinagmamasdan siyang parang hindi mapakali. Parang may gustong sabihin pero natatakot na baka matawa ako o mapahiya siya.Bigla siyang nagsalita, medyo garalgal ang boses. “Alam mo, Scarlett, minsan naiisip ko… ang dali mong makasanayan dito. Parang ang dali lang na maging normal kapag nandito ka, kahit alam kong alam mong hindi ito ‘yung normal na mundo mo.”Tinanguan ko siya, medyo nagpipigil ng ngiti. “Eh di wow. Ang drama mo naman, Sebastian. Parang ikaw lang ‘yung naging excited makita ako dito, ah.”Napakamot siya ng batok, sabay tawa ng mahina. “Sorry. Hindi na ako sanay sa ganito. Usually, wala naman akong inaalalang bisita. Pero ikaw… ewan, parang gusto ko palaging nandito ka.”Pinaglaruan ko ang zipper ng bag ko, hindi makatingin ng diretso. “Teka, baka naman masanay ako masyado dito, ‘di ko na kayanin bumalik sa bahay namin.”Natawa siya, pero kita pa rin sa mga mata niya ‘yung tindi ng tingin. “Walang problema. Dito ka na lang lagi. Promise

Scarlett’s POVTahimik pa rin kami habang umiinom ng tsaa, pero alam kong hindi magtatagal ‘yon. Si Sebastian, dati pa, hindi mapakali kapag masyadong seryoso ang usapan.Bigla niyang inabot ang isang sticky note pad mula sa gilid ng mesa, saka nagsimulang magsulat. Nang matapos, nilagay niya ito sa gilid ng mug ko na parang wala lang.Napakunot-noo ako. “Ano ‘yan?”Ngumiti siya, parang batang may kalokohan sa isip. “Secret. Bawal basahin agad. Dapat tapusin mo muna ‘yang tsaa mo bago mo tingnan.”Napataas ang kilay ko. “Excuse me, parang bata lang?”“Rules are rules, Miss Intern,” sagot niya, kunwari ay formal pero halatang natatawa.Hindi ako nagpatalo—dahan-dahan kong nilaklak ang tsaa, exaggerated pa para lang asarin siya. “Ayan, o. Gusto mo shot na lang?”Napatawa siya—‘yung tawa niyang malalim at totoo. “Grabe ka, para kang bata. Sige na nga, buksan mo na.”Kinuha ko ang sticky note at binasa. Nakalagay doon, “Best intern ever. Sorry, bawal ang stress dito. Kapag stressed ka, ma

Scarlett’s POVPagkalabas ko ng Academic Office, diretso akong dumaan sa garden—kailangan kong magpahangin. Ilang minuto lang, may nag-pop na message sa group chat:Miza: “Scarlett, kaya mo ‘yan! Nasa faculty lounge kami, lapit ka, dali.”Hindi na ako nagdalawang-isip. Pagdating ko sa lounge, agad akong sinalubong nina Miza, Shane, at Diane. Ramdam ko agad ang pagkabahala nila sa mukha ko pa lang.“Ano na? Anong sabi sa office?” tanong ni Shane, agad na inabot ang tubig.Bumuntong-hininga ako, naupo at nilapag ang bag. “Pinatawag ako ng mga chairperson. Ang daming tanong. Parang may mali akong nagawa—bakit daw ako ulit kay Sir Sebastian, baka daw may ‘special treatment,’ kailangan daw maging transparent.”Napailing si Diane. “Grabe, parang wala na silang tiwala. Alam naman nilang kaya mo.”Miza leaned in, seryoso ang tono. “Scarlett, alam mong hindi lang yan dahil sa performance mo. Alam mong mabilis ang tsismis dito—at kahit konting kilos mo, pwedeng bigyan ng malisya. Ayaw lang nami

Sebastian’s POVIsang linggo na. Isang linggo na mula noong pinatawag si Scarlett sa Academic Office. Akala ko, lilipas lang ‘yon—na babalik din agad sa dati. Pero maling akala pala.Napansin ko agad ang pagbabago. Kapag may ibang tao, normal lang si Scarlett—masayahin, professional, palaging handa. Pero kapag kami na lang, parang may invisible wall na biglang tumayo sa pagitan namin. Oo, nag-uusap pa rin kami tungkol sa klase, lesson plans, at students, pero tuwing sinusubukan kong maging sweet, o kapag nagbibiro ako na parang dati, lagi siyang umiilag.Kanina lang, nagdala ako ng paborito niyang milk tea sa office. “Oh, para sa’yo ‘to, Miss Laurent. Pang-energize,” sabay ngiti.Ngumiti siya, pero mabilis lang, parang pilit. “Thank you, Sir. Pero busog pa ako, mamaya ko na lang iinumin.”Sinubukan kong magkwento, yung mga inside joke naming dalawa, pero tawa lang siya sandali, tapos babalik agad sa lesson plan. Kapag sinusubukan kong hawakan ang kamay niya—kunwari’y may ituturo ako s

Sebastian’s POVTahimik pa ring nakatitig si Scarlett sa’kin, may luha pa rin sa mga mata niya pero hindi na siya umaatras. Ramdam ko pa rin ang galit, takot, at pagnanasa—lahat sabay-sabay, kumukulo sa dibdib ko. Ilang beses na akong nagtimpi, nagpakumbaba, at nagpakalayo-layo para lang hindi siya mailagay sa alanganin. Pero ngayon, sa harap ng lahat ng takot, naririto siya—hindi na tumatakbo, hindi na nagkukubli. Ang tanging sagot ko lang: hindi ko na kaya.Bigla kong nilapit ang mukha ko sa kanya, mainit ang hininga ko sa pisngi niya. Hindi na ako naghintay ng sagot—hinawakan ko ang batok niya at mariing hinalikan. Hindi ‘yon ‘yung halik na may pag-aalinlangan; ‘yon ‘yung halik ng lalaking desperado, galit, at sobra ang pagnanasa. Parang isang buwang pagpipigil at sakit ang sabay-sabay kong ibinuhos sa halik na ‘yon.Hindi siya agad gumalaw, pero hindi rin siya tumulak. Nang maramdaman kong gumanti siya—kahit mahina, kahit basa pa ng luha ang labi niya—lalo akong nawala sa sarili.