All Chapters of HOLD ME TIGHT, SIR SEBASTIAN (SSPG): Chapter 141 - Chapter 150

Scarlett’s POVThe bell rings for the last period. My heart pounds—not just because class is finally over, but because I know Sebastian is waiting for me outside. I glance around the faculty room, making sure no one is looking, then quietly slip my things into my bag. I text him quickly.“Heading out. Five minutes.”I walk briskly down the corridor, trying to look casual. Every step feels like a risk: What if may makakita? What if may magtanong kung saan ako pupunta? But the thought of seeing Sebastian—even for a few minutes—pushes me forward.As I reach the gate, I spot the side street and the unfamiliar car parked near the bakery, just like he said. The window rolls down, and I see his lopsided, eager smile.I slip into the passenger seat, closing the door quietly behind me. For a moment, neither of us speaks. Just that soft, charged silence, and the way his eyes don’t leave mine.“Hi,” I whisper, smiling despite myself.“Hi,” he replies, reaching for my hand and squeezing it. “Happ

Third Person POVTahimik ang faculty room sa kalagitnaan ng hapon. Bawat guro abala sa lesson plan o pagche-check ng papel, kada tik ng orasan ay parang nagdadagdag ng lamig sa paligid. Pero ngayong araw, kakaiba ang simoy ng hangin—may bahid ng anticipation, ng usap-usapang matagal nang natigil.Biglang bumukas ang pinto, at pumasok si Ma’am Andrea Sison. Halos sabay-sabay na napalingon ang mga guro. Siya 'yung tipo ng tao na mahirap hindi mapansin—matangkad, maputi, laging elegante ang bihis, at may presensya na parang laging may sariling spotlight. Tahimik siyang naglakad, dala ang isang mamahaling bag at folder, bawat hakbang parang nilalakad ang runway, hindi ang faculty room.“Uy, si Ma’am Andrea!” mahina ngunit excited na bulong ng isa sa mga bagong guro, sabay siko sa katabi.“Nabalitaan mo ‘yung tungkol kina Sir Sebastian?” balik-bulong ng isa, pilit pinapababa ang boses.“Parang walang nagbago, ‘no? Laging fresh!” dagdag pa ng isa, hindi naitago ang paghanga at kaba.Sa isan

Scarlett’s POVHindi ko alam kung bakit biglang ang bigat ng hapon. Paalis na sana ako mula sa library office, dala ang bag at planner, nang biglang sumilip si Ma’am Andrea sa pinto—maayos ang postura, maganda ang bihis, at may hawak na brown envelope. May kakaiba sa ngiti niya, ’yung tipong hindi mo alam kung may bait o may balak.“Scarlett, may kailangan lang akong linawin. Pwede ba kitang makausap sandali?” tanong niya, malumanay pero may diin sa tono.Medyo napatigil ako, pero ayokong magpakita ng kaba. “Opo, Ma’am. Ano po ’yon?”“Sumama ka muna sa akin sa reading area. Doon tayo mag-usap, mas tahimik.” May lambing sa boses, pero parang may tinatago. Sinundan ko siya, pilit ipinapakita sa sarili na kalmado lang ako.Pagdating namin sa pinakadulong bahagi ng library, naupo siya at nilapag ang brown envelope sa mesa. Tahimik siya habang binubuksan ito, at dahan-dahang inilabas ang laman—isang malinaw na larawan, printed sa glossy paper. Kitang-kita roon: ako, papasakay sa kotse ni S

Sebastian’s POVPagkalabas ko ng conference room, pilit kong pinakalma ang sarili ko. Hindi ako magpapadala sa laro ni Ma’am Andrea. Alam ko ang totoo, at alam kong basta’t hindi kami papatol sa gulo, walang makakabagsak sa amin ni Scarlett. Wala akong balak sumawsaw sa intriga—mas importante ang katahimikan at reputasyon namin.Buong araw, pinilit kong maging normal. Nag-focus ako sa work, naging extra supportive kay Scarlett, at hindi ako nagpapakita ng kahit anong tension sa harap ng mga co-teachers. Ayokong madagdagan pa ang mga usapan. Kung may plano man si Ma’am Andrea, hindi ko bibigyan ng kahit anong mapupulutan ng tsismis.Bago mag-uwian, tinawagan ko si Scarlett para mag-usap sa library office. Tahimik na gabi, kami lang dalawa.“Scar, gusto ko lang sabihin na tapos na ang usapan namin ni Ma’am Andrea,” panimula ko, at ramdam ko ang paglabas ng pag-aalala sa boses ko. “Walang mangyayaring masama. Basta’t mag-iingat lang tayo, walang makakabasag sa atin.”Sumulyap siya, tahim

Calisto’s POVMalapit nang mag-5pm. Nakaupo ako sa faculty lounge ng St. Margarett, kunwari abala sa pag-check ng research drafts, pero ang totoo, kanina pa ako nag-aalalang tinitingnan ang oras sa phone ko. Nakasanayan ko nang maagang dumating ang mga estudyante ko, pero kapag si Scarlett Laurent ang hinihintay ko, parang mas tumatagal ang bawat minuto.Hindi ko alam kung paano nagsimula, pero simula nang maging student ko si Scarlett, may kung anong naging kakaiba sa routine ko tuwing Sabado. Parang biglang naging highlight ng linggo ko ang research class—nag-e-effort akong gawing engaging ang bawat session, sinisiguradong up-to-date ang materials, at palaging binibigyang pansin ang mga tanong niya.Kanina pa ako nag-aalalang nagte-text. Scarlett, papasok ka ba today? Baka traffic ka, just let me know. I’ll wait for you before I start my lecture.Minsan naiisip ko, baka napaka-OA ko na bilang guro. Pero hindi ko mapigilan. Gusto ko lang siguraduhin na papasok siya, na safe siya, na