All Chapters of HOLD ME TIGHT, SIR SEBASTIAN : Chapter 171 - Chapter 180

Sebastian’s POVHindi ko alam kung paano ko nagawang manatiling nakatayo sa gilid ng ballroom sa buong gabing iyon. Sa bawat segundo, parang pinagdudurog ng mga eksena ang puso ko—si Scarlett, pilit na nakangiti sa tabi ni Calisto, hinahawakan sa baywang, pinapaikot sa dance floor, pinapakilala sa kung sinu-sinong mayayaman at kilalang tao. Lahat ng kilos ni Calisto, parang ipinagmamalaki niyang akin siya—pero kitang-kita ko sa mga mata ni Scarlett na hindi siya masaya.Ang sakit. Para akong sinasakal sa harap ng lahat. Hindi ko alam kung anong mas mahirap—yung makita siyang naglalakad paalis sa buhay ko, o yung makita siyang bihag ng isang taong alam kong hindi niya minahal, hindi niya pinili.Sinubukan kong lapitan siya kanina. Sinubukan kong abutin ang kamay niya, kausapin siya, pero bawat sagot niya, puro ngiting pilit, puro panginginig, puro mga matang nagsusumamo ng tulong na hindi niya masabi. Parang may pader na hindi ko kayang gibain, pader na pinatibay ng takot, hiya, at mga

Hindi ko na alam kung ilang saglit kaming magkahinang ang labi at katawan, basta ang alam ko, unti-unti kong nakakalimutan ang lahat ng takot at sakit. Para kaming sumasayaw sa hangin—walang ibang ingay kundi ang malalim naming paghinga, ang mga bulong ng “mahal kita,” at ang tunog ng mga pusong matagal na nauhaw sa ganitong yakap.Sa bawat haplos niya, bawat mainit na halik sa balat ko, naramdaman ko kung gaano niya ako na-miss—hindi lang bilang kasintahan, kundi bilang kabiyak ng kaluluwa. Bawat galaw niya, puno ng malasakit at pagnanasa, pero laging may tanong sa mga mata niya, laging may pahintulot. At bawat sagot ko, bawat pagyakap pabalik, sinasabi kong “Oo, Seb. Lahat ng ito, gusto ko. Kailangan ko.”Naramdaman ko ang kamay niyang gumagala sa likod ko, pababa sa baywang, hinihila akong palapit hanggang magdikit ang mga dibdib namin, nag-aalab sa init at pagmamahal. “Scar, hindi ko kayang mawala ka,” bulong niya habang hinahalikan ako sa balikat, sa leeg, sa labi—Paulit-ulit, wa

Sebastian’s POVTahimik ang buong suite. Ang tanging naririnig ko ay ang mahinang huni ng aircon at ang malalim na paghinga ni Scarlett habang natutulog, nakahimlay sa white linen sheets na parang sa commercial ng mamahaling hotel. Sa liwanag ng city lights na sumasayaw sa salamin, parang gusto ko lang siyang titigan buong gabi—pero ngayong gabi, hindi puwedeng puro damdamin lang. Kailangan kong ayusin ang gulo.Kinuha ko ang phone ko mula sa bedside table, nagsimula nang mag-text at tumawag—hindi na bago sa’kin ang ganitong crisis mode. Tumingin ako kay Scarlett, nag-double check na mahimbing pa ang tulog niya, tapos dahan-dahan akong tumayo at lumipat sa study area ng suite.First call: my family’s lawyer.“Attorney, sorry for the late call, but this is urgent. May faculty member sa school—name’s Calisto—who’s blackmailing my girlfriend. He has photos, and he’s been making threats. I want you to start gathering info about him. Get me everything—background, possible skeletons, legal

Sebastian’s POVThe world moves differently when you’re in control. That’s what my father always said—and today, I believe it. Sa hallway ng admin building ng St. Margarett, mahigpit ang hawak ko sa kamay ni Scarlett habang naglalakad kami papunta sa boardroom. Heads turn. Everyone knows who I am—and now, everyone will know what I’m willing to do for her.We sweep into the boardroom—glass walls, long mahogany table, leather chairs. My family’s lawyers are already there, along with my tita from the board, her presence a silent shield. At the far end, Sir Calisto sits, pretending composure, pero halatang kinakabahan. He’s never looked smaller. Scarlett is dressed in a simple but expensive navy dress, her chin high, her eyes steady. I squeeze her hand. She nods. Ready.“Thank you for coming,” my tita begins, her voice cool and commanding. “We’re here to address a very serious accusation of misconduct and blackmail. Mr. Calisto, you may respond after Mr. Salvador’s statement.”Tumingin ak

Scarlett’s POVAng sarap ng hangin ngayong umaga—parang mas presko, mas maliwanag, at mas mabango kahit pareho lang naman ang paligid. Palibhasa, ngayon lang ulit ako nagising na walang bigat sa dibdib. Wala na ‘yung kaba sa bawat tunog ng phone, wala na ‘yung takot na baka may sumunod o sumalubong sa hallway ng Crestwood. Ngayon, parang ako ulit yung Scarlett na kilala ko, hindi yung laging nagtatago at kinakain ng takot.Pagpasok ko sa campus, hindi ko mapigilang ngumiti sa sarili ko. Ang daming estudyanteng naglalakad, abala sa mga project at kwentuhan. Ang mga co-intern ko, busy sa lesson plans, at ang mga guro, abala na sa mga meeting at coffee break. Pero ngayon, parang ang lahat ng tao, mas buhay, mas magaan.Sa faculty lounge, nakita ko agad sina Miza, Diane, at Shane. Nakaupo sila sa paborito naming sofa, busy magkwentuhan.“Scar!” tawag ni Shane, sabay wave. “Grabe, blooming ka today. Iba ‘yung aura mo, parang Miss Universe lang!”Napatawa ako, ramdam ang gaan ng loob. “Over