All Chapters of HOLD ME TIGHT, SIR SEBASTIAN (SSPG): Chapter 161 - Chapter 170

Scarlett’s POVBiyernes ng gabi. Dapat masaya ako, dapat excited sa weekend, pero sa halip, parang mas lalo pang bumigat ang pakiramdam ko. Tahimik ang bahay—wala si Mama, gaya ng nakasanayan tuwing Biyernes, nasa bahay ni Tita para mag-overnight. Ako lang mag-isa, pero kahit ganoon, hindi ako mapakali. Parang ang liit-liit ng buong mundo, parang kahit anong gawin ko, hindi ko matakasan ang bigat ng lahat ng dapat kong itago.Ilang araw na akong umiiwas kay Sebastian—sa text, sa tawag, pati sa eskuwelahan. Pilit ko siyang nilalayo, pilit kong tinatabunan ng trabaho at pagod lahat ng hinanakit at takot. Pero alam kong hindi na siya magpapapigil. Alam kong darating ang gabi na haharapin ko na rin siya, kahit ayaw ko.Hindi nagtagal, may narinig akong papalapit na kotse sa labas ng gate. Kumabog ang dibdib ko, alam ko agad. Bumaba siya ng sasakyan, mabilis ang lakad, halatang matagal nang nagpigil. Sa porch ako naghintay, naglalaban sa pagitan ng gustong lumapit at gustong humiwalay.“Sc

Scarlett’s POVTahimik. Hindi ko alam kung ilang segundo o minuto kaming parehong walang imik, pero ramdam ko ang bigat ng bawat hininga sa loob ng kotse. Ang lamig ng umaga, sinabayan ng lamig ng pagitan namin—parang wala nang natira kundi mga tanong, sakit, at panghihinayang.Nakatingin lang siya sa harap, hawak nang mahigpit ang manibela, nanginginig ang balikat. Hindi ko na rin mapigilan ang luha ko—tahimik, walang iyak, pero tuloy-tuloy, parang gripo na hindi ko kayang isara. Tinitingnan ko ang gilid ng mukha niya, at doon ko lang napansin na siya rin, pilit na nilulunok ang lahat ng emosyon. Ang mga mata niya, punong-puno ng tubig, pilit niyang dinadaya ang sarili na hindi siya masasaktan—pero mahahalata mong hindi na niya kaya.“Sebastian…” mahina kong tawag, pero hindi siya gumalaw. Nakapikit lang siya, at sa bawat paghinga niya, naririnig ko ang panginginig ng boses niya na parang sasabog na.“Ano pa bang gusto mong marinig, Scarlett?” basag ang tinig niya, halos pabulong. “G

Scarlett’s POVSabado ng hapon. Mabigat pa rin ang pakiramdam ko habang naglalakad papuntang sakayan, parang may buhat-buhat akong bato sa dibdib. Tahimik ang buong bahay kanina—si Mama, busy sa gawaing bahay, pero hindi ko na siya inabutan bago umalis. Ako lang mag-isa, at kahit anong pilit kong ngumiti bago lumabas, agad ding namatay ang ngiting ‘yon sa unang bugso ng hangin sa labas.Nag-jeep ako papuntang St. Margarett, tahimik lang, pilit na pinakikinggan ang mga ingay sa paligid para malibang ang sarili, pero ang totoo, mas malakas pa rin ang ingay ng utak ko. Lahat ng pagod, lungkot, at bigat ng iniwang sakit ni Sebastian—lahat iyon, parang hindi ko kayang itapon.Pagdating ko sa gate, naabutan ko sina Miza, Diane, at Shane na nag-aabang sa may waiting area. Kita agad sa mga mukha nila ang pag-aalala—hindi na nila kailangang magtanong para malaman nilang hindi ako okay.“Scar, okay ka lang ba?” agad na tanong ni Diane, sabay akbay sa akin. “Parang ang lungkot mo lately. Wala ka

Scarlett’s POVNatapos ang klase at magkasabay kaming naglakad palabas ng silid.Pero bago pa kami tuluyang makarating sa pintuan, malamig ang tinig ni Sir Calisto.“Miss Laurent, can you stay for a while? Kailangan nating i-finalize ang research title mo. The rest, you may leave.”Napatingin ako kina Miza at Shane. Parehong nag-aalalang nakatingin sa akin, parang gusto akong samahan pero alam nilang hindi puwede. Si Diane, nag-aalangan pang lumabas, pero pinisil niya ang kamay ko bago bumitaw.“Text mo agad kami, Scar,” bulong ni Shane, bago sila tuluyang lumabas.Naiwan akong mag-isa sa loob ng classroom. Tahimik, pero ramdam ko ang bigat ng bawat segundo. Sa labas, naririnig ko pa ang mga yabag nila Diane at Miza, parang huling paalala na hindi ako nag-iisa, kahit sa sandaling ito, mag-isa akong aabutin ng dilim.Lumapit si Sir Calisto, kinuha ang folder ko, at tumingin nang matagal—hindi na ito ‘yung tingin ng guro, kundi ng taong may hawak ng sikreto mo.“Scarlett,” malamig at ma

Scarlett’s POVHindi ko alam kung ilang segundo akong napako sa kinatatayuan ko, ni hindi ko namalayan na mahigpit na pala ang hawak ni Calisto sa baywang ko. Sa gitna ng ballroom, nagsisiksikan ang mga bisita—mga kilalang pangalan, matitinding titig, mga ngiti ng pormalidad. Pero wala akong pakialam sa kanila. Ang buong mundo ko ay umiikot lang sa isang lalaking nakatalikod sa akin.Kahit hindi ko pa siya nakikita nang harap-harapan, alam ko na. Ramdam ng katawan ko ang presensya niya—ramdam ng puso ko ang bigat ng hindi ko masabi.Maya-maya, unti-unting umikot si Sebastian, parang may naramdaman din siyang kakaiba. Dahan-dahan lang, parang slow motion sa pelikula ang bawat galaw. Tumama ang mga mata niya sa akin—at doon, parang tumigil ang lahat.Napatigil din siya. Maputla ang mukha, nanlalaki ang mga mata, at para siyang hindi makapaniwala sa nakikita niya. Napako siya sa kinatatayuan, hawak pa ang baso, parang hindi alam kung bibitawan o dudurugin na lang.Nagtagpo ang mga mata n