All Chapters of HOLD ME TIGHT, SIR SEBASTIAN : Chapter 11 - Chapter 20

Quinn Scarlett Laurent's POV“Nag-aano ka rito? Baka magkadumi ka rito!” pasigaw na sabi ni Mama sa akin nang makita akong nakatayo sa harapan ng kanyang puwesto.“Yah! Mama, hindi mo man lang sinabi na dala mo pala si Kisses. Alam mo bang mas malakas pa sa speaker nila Aling Mina yung tibok ng puso ko kanina kasi akala ko nawawala siya?” sabi ko sa kanya.Tumawa naman ito sa akin. Sinamaan ko siya ng tingin bago ako lumapit sa aking aso na halos mahulog at tumalon na papunta sa akin.Si Kisses ay isang Shih Tzu princess type kaya napakaliit lang nito. Five years ko na itong alaga at mahal na mahal ko kaya ganoon na lang ang reaksiyon ko noong hindi ko ito makita kanina.“Paano naman ’yan mawawala, double-double na nga ang harang doon sa bahay,” nakangiting sabi nito. “At saka hindi niyan iiwan ang Lola, ’di ba, Kisses?” malambing pa nitong dagdag.Napailing-iling na lang ako. “Oh sige na, Ma, aalis na ako at baka mahuli pa ako at ma-traffic.”“Oo nga, tama, sige na, umalis ka na,” na

Quinn Scarlett Laurent’s POVMabilis lumipas ang oras habang kakuwentuhan ang mga kaibigan ko, na para bang hindi kami nagkita-kita kahapon.“Tingin ko sila na ’yan,” sabi ni Miza.Napatingin naman ako sa kulay pulang sasakyan na pumasok sa school. Tumayo na ako dahil alam kong si Dean at ang coordinator namin ang sakay nito.“Ngayon pa lang sila dumating?” tanong naman ni Diane habang nakatingin sa gate.Mula roon ay nakita ko ang ilan pa sa mga kaklase namin na naglalakad papasok ng gate. Kumaway sa amin ang isa sa mga ito kaya kinawayan namin pabalik.“Tara na, mukhang didiretso na sila sa principal’s office,” sabi ko sa mga kaibigan ko.“Mukha nga.”Tumayo na ang mga ito. Binitbit ko naman ang aking bag at napatingin sa aking sapatos na may taas na tatlong inches.“Ang sakit na agad ng paa ko,” reklamo ko.“Ako’y nagtataka, iyan pa talaga sinuot mo. Required lang naman ay 2 inches,” natatawang sabi ni Diane sa akin.“Oo nga, pero naka-flat shoes ako ngayon,” singit naman ni Shane

Quinn Scarlett Laurent's POV“Miss Laurent.”Napapitlag ako nang bigla siyang magsalita. Halos hindi ko namalayang medyo malayo na pala ang pagitan naming dalawa dahil sobrang bagal ng lakad ko.“Y-yes, Sir?” mabilis kong sagot habang pinipilit habulin ang kanyang mga hakbang.Hindi siya agad sumagot. Saglit lang siyang lumingon sa akin, saka muling ibinalik ang tingin sa dinaraanan namin.“You can walk beside me. Hindi kita kakainin.”Lalo akong nailang sa sinabi niya.“Ah... yes, Sir,” mahina kong sagot bago bahagyang bumilis ang lakad ko.Ngunit imbes na gumaan ang pakiramdam ko ay lalo lamang akong kinabahan nang mapantayan ko ang kanyang paglalakad. Masyado akong aware sa bawat galaw niya, sa bawat tunog ng sapatos naming dumadampi sa sementadong daan, at maging sa presensya niyang kahit tahimik ay parang kay lakas pa ring mangibabaw.Naglakad kami palabas ng principal’s office at tinahak ang mahabang corridor ng high school building. Maraming estudyante ang napapatingin sa amin,

Quinn Scarlett Laurent’s POVTumango siya nang marahan. “Good.”Akala ko ay doon muna matatapos ang pag-uusap namin, ngunit agad siyang tumingin sa wall clock na nakasabit sa gilid ng kanyang opisina.“Two-fifty,” sabi niya bago tumayo. “We have class.”Napakurap ako at mabilis na inayos ang hawak kong mga papel. “N-now po?”“Yes,” diretso niyang sagot. “Section Emerald.”Mabilis akong tumango. Wala na yata talaga akong choice kundi ang sumunod agad. Kinuha niya ang class record at lesson materials sa ibabaw ng kanyang mesa, saka isinabit muli ang kanyang ID lace.“Come with me, Miss Laurent.”“Opo, Sir.”Tahimik lang akong sumunod sa kanya palabas ng kanyang opisina. Paglabas namin sa library ay agad kong naramdaman ang panibagong kaba. Kanina ay kinakaya ko pang sabihing baka namamalikmata lang ako, ngunit ngayong magkasama na kaming naglalakad patungo sa classroom, wala na talagang kawala.Naririnig ko ang tunog ng sapatos naming magkasabay na humahakbang sa hallway. Tahimik siya,

Quinn Scarlett Laurent’s POVKinabukasan ay maaga akong nagising, kahit puyat pa rin ang katawan ko dahil sa dami ng nangyari kahapon. Ngunit mas lamang ang kaba ko para sa second day ng practicum kaya kahit gusto ko pang humiga nang kaunti ay pinilit ko na ring bumangon.Tahimik lang ang bahay nang lumabas ako ng silid. Mukhang maaga nang nakaalis si Mama papuntang palengke, habang ang kapatid ko naman ay malamang abala na rin sa paghahanda para sa sarili nitong pasok. Dumiretso ako sa munting kusina para uminom ng tubig bago bumalik sa kwarto at mag-ayos.Habang nagsusuklay ako sa harap ng maliit kong salamin ay biglang nag-ring ang cellphone ko. Agad kong sinilip iyon at nakita kong may incoming video call sa group chat naming apat.Hindi ko napigilang mapangiti.“Good morning, mga babaita,” bungad ko agad nang sagutin ko ang tawag.“Anong good sa umaga?” reklamo agad ni Shane na kitang-kita ko sa screen na hindi pa tapos magkilay. “Parang gusto ko nang umatras sa practicum.”“Arte