Todos os capítulos de กาลครั้งหนึ่งซึ่งเคยรัก: Capítulo 11 - Capítulo 20

Episode 11 ลังเลทุกครั้งที่ฉันพยายามจะถามเรื่องของพี่เธียจากพี่เฟรมเขามักจะตัดบทสนทนาเสมอ ยิ่งทำแบบนี้ยิ่งทำให้คนเรามันอยากรู้มากขึ้นเรื่อย ๆ แต่พอจะไปแอบเอาข้อมูลจากพี่คลาส เขาก็มีปฏิกิริยาเดียวกับพี่เฟรมไม่ผิดเพี้ยนแปลว่าเรื่องนี้มันต้องไม่ธรรมดาแน่ ๆตั้งแต่วันนั้นที่เจอเขาร้านอาหารญี่ปุ่นก็ไม่เคยบังเอิญเจอกันในโรงเรียนอีก ไม่ได้อยากเจอนักหรอกแค่สงสัยอะไรหลายๆอย่างเกี่ยวกับเขาเท่านั้นเองเรื่องวุ่นวายในโรงเรียนที่เกิดขึ้นกับฉันก็เหมือนจะค่อยๆเงียบไป แต่ก็ยังมีโดนแกล้งอยู่บ้างซึ่งมันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรสำหรับฉัน เพราะคนอย่างฉันมันอึด!"วิชานี้วันนี้ทีไรฉันนี่ไม่อยากจะให้หมดเวลาเลย" เพื่อนร่วมห้องคนหนึ่งที่ยืนเกาะขอบหน้าต่างอยู่พูดขึ้นจนฉันที่ตั้งใจทำงานส่งภายในคาบเรียนต้องเงยหน้าขึ้นมอง เช่นเดียวกับยัยดรีมและธัญญ่าที่นั่งถัดไป ฉันนั่งริมสุดติดกับหน้าต่างส่วนเพื่อนผู้หญิงที่ว่านั้นมาจากโต๊ะกลางห้อง แต่ดูเหมือนจะถูกสะกดจากอะไรบางอย่างถึงมายืนอยู่ตรงนี้ได้พอมองตามสายตาเพ้อฝันคู่นั้นไปถึงได้รู้ว่าด้านล่างที่เป็นสนามบาสนั่นกำลังมีนักเรียนชายมอฯปลายเกาะกลุ่มกับเกือบยี่สิบคน ทุกคนสวมเส

Episode 13 หลอกหลอน'ยัยนี่ไม่ใช่เมียกูว่ะ อยากได้ก็เอาไป แลกกับปืนนี่นะ' ในคืนนั้นหลังจากที่เขายิงไอ้ยักษ์นั่นจนเจ็บทั้งแขนทั้งขาจนมันลุกขึ้นมาสู้ไม่ได้ก็เดินหนีออกมาจากตรงนั้นพร้อมกับปืนเก็บเสียงนั่นโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น รวมถึงฉันที่อุตส่าห์หวังดีไปช่วย(โทรแจ้งตำรวจ) พอตั้งสติได้ฉันจึงรีบวิ่งตามพี่เธียไปด้วยความโมโห จากที่กลัวอยู่มันก็หายไปจนหมดสิ้นเพราะความโกรธไอ้ที่บอกว่าไม่ใช่เมียฉันไม่ว่าหรอกแต่ประโยคหลังมันน่าเจ็บใจปึก!'โคตร...! คนอุตส่าห์ช่วย พูดแบบนั้นได้ไงวะ!' พอวิ่งออกมาได้ฉันก็ถอดรองเท้านักเรียนปาใส่แผ่นหลังของไอ้คนใจดำนั่นด้วยความโมโหเขาหยุดเดินแล้วค่อยๆหันมามองเหมือนหงุดหงิดก่อนจะเดินกลับมาแล้วผลักฉันติดกำแพงและตามมาดึงคอเสื้อฉันต่อด้วยมือข้างเดียว'เธอคิดว่าพวกมันมีคนเดียวเหรอ อย่าทำตัวโง่ๆ'ฉันฟังคำพูดของเขาแล้วก็ยังไม่เข้าใจ สรุปที่ฉันโทรเรียกตำรวจมาช่วยคือโง่ใช่ไหม'หมายความว่า...''อย่าตามมาอีก ถ้าไม่อยากโดนพวกมันเก็บ' เขาปรายตามองไปทางด้านข้าง ซึ่งเห็นไกลๆว่ามีผู้ชายท่าทางเหมือนไอ้ยักษ์นั่นเดินวนเวียนและคุยโทรศัพท์มือถืออยู่ พูดจบเขาก็ดันตัวของฉันติดกำแพงอีกร

Episode 15 เรื่องที่ทำให้นอนไม่หลับเมื่อเดินออกมาถึงหน้าโรงเรียนก็เห็นว่าพี่เธียเดินตามมาด้วย ตอนนี้เขาสวมเสื้อแขนยาวสีดำมีฮู้ดทับเสื้อนักเรียนเอาไว้ แล้วยังดึงหมวกมาใส่จนมองแทบไม่เห็นหน้า จึงดูแปลกตากว่าก่อนนี้สักหน่อย อย่างกับพวกผู้ร้ายโรคจิตในละคร"แล้วไม่เอางานไปส่ง" ฉันหยุดอยู่ตรงประตูทางเข้าโรงเรียนแล้วหันไปถามคนด้านหลัง"ยังไม่ถึงเวลาส่ง" ฉันอ้าปากค้างให้กับคำตอบของเขาก็เมื่อตอนบ่ายยังบอกว่าต้องส่งวันนี้อยู่เลยไอ้เราก็นั่งหลังขดหลังแข็งรีบทำ แถมยังไม่ได้เงินตามที่ตกลงกันอีกต่างหาก มันน่าด่านัก! แต่ก่อนจะพูดอะไรออกไปเขาก็ตัดบทใส่กันดื้อๆ "อยู่นอกโรงเรียนแล้ว"เพราะข้อห้ามของฉันคือห้ามรู้จัก ห้ามคุยกัน ห้ามตามตอนอยู่นอกโรงเรียนทำให้ต้องสงบปากตัวเองแล้วหันหลังเดินจากมาเงียบๆฉันเดินมารอรถเมล์ตรงป้ายใกล้ ๆ โรงเรียน ส่วนพี่เธียเองก็ยืนอยู่ห่างออกไป ฉันทำหน้าที่ได้ดีมาตลอด นั่นก็เพราะห่วงความปลอดภัยของตัวเอง ที่กำลังตกอยู่ในอันตรายอย่างที่พี่เธียบอกเรื่องนี้แม้แต่พี่เฟรมยังบอกไม่ได้ เพราะฉันไม่อยากให้ใครต้องมาเป็นห่วง อีกอย่างมันเกี่ยวกับพี่เธียฉันไม่อยากโดนด่าเอาพอขึ้นรถเมล์มาลงป

Episode 17 สาวฮอต(คนหนึ่ง)พอถึงเวลาเลิกเรียนพี่เธียก็ไปซ้อมกีฬาต่อ รู้สึกว่าวันนี้น่าจะเป็นคิวซ้อมเทควันโดล่ะมั้งถ้าจำไม่ผิด พอได้อยู่ใกล้ๆก็พอจะรู้อะไรเกี่ยวกับตัวเขามากขึ้น เขาเป็นคนที่มีความสามารถรอบด้านเลยทีเดียว เรื่องการเรียนก็ถือว่าดีมากเลยไม่ใช่ใช้เส้นสายอย่างที่ฉันคิด เพราะการบ้านของเขาที่ให้ฉันเป็นคนทำเขาสามารถอธิบายและหาคำตอบได้ทุกอย่างคะแนนสอบก็อยู่อันดับต้นๆ กีฬาก็เล่นได้เกือบทุกประเภท เหลืออยู่อย่างเดียวที่ทำได้ไม่ดีคือการเข้าสังคมและการมีปฏิสัมพันธ์ที่ดีกับคนอื่นออ แถมอีกเรื่องคือเป็นอันธพาล ที่มันย้อนแย้งกับที่กล่าวมาข้างบนทั้งหมด"วันนี้ไปคาเฟ่สีชมพูกันดีกว่า มีโปรวิปฟรีด้วย" ธัญญ่าเอ่ยปากชวนหลังจากที่ยืนรออยู่หน้าโรงเรียนเพราะเรานัดกันไว้ร้านที่ว่านั้นอยู่ไม่ไกลจากโรงเรียนมากนัก ที่เรียกว่าคาเฟ่สีชมพูเพราะร้านนี้ทาสีอาคารเป็นาชมพูดตัดกับสีขาวทั้งร้านจนดูโดดเด่นแปลกตา ลูกค้าส่วนใหญ่ก็คือนักเรียนโรงเรียนเราและโรงเรียนใกล้เคียงนี่แหละ"นั่นพี่คลาสเพื่อนพี่เฟรมหรือเปล่า" ตอนที่พวกเรากำลังจะเดินไปร้านที่ว่านั้นยัยดรีมก็ทักขึ้นมาพร้อมกับหันไปมองใครบางคนตรงอีกฝั่งของถนน

Episode 19 คนใจง่าย"ตามมาทำไม"ระยะห่างระหว่างเราประมาณเกือบสิบเมตรได้ แต่ฉันกลับรู้สึกเหมือนตัวเองพูดเสียงดังไปเพราะความโมโห"ไม่ได้ตาม" พี่เธียหันมามองหน้า จนฉันต้องเป็นฝ่ายหลบเพราะตอนนี้ขอบตามันเริ่มมีน้ำใสๆเอ่อนองขึ้นมาอีกแล้วและไม่อยากให้คนอย่างเขาเห็นแล้วเอาไปคิดว่าคนอย่างฉันมันอ่อนแอ แต่แค่คิดถึงตอนวิ่งเก็บบอลมันก็ยิ่งไหลทะลักออกมาเรื่อย ๆใช่...มันก็แค่ความรู้สึกเหนื่อยมากๆ"แค่มาเดินเล่นแล้วเห็นเด็กขี้แย" พี่เธียพูดด้วยสีหน้านิ่งๆ จนไม่กล้าคิดว่ามันคือการพูดเล่นเพื่อปลอบใจฉันไม่ตอบอะไร นั่งเงียบและไม่อยากจะคุยไม่อยากเห็นหน้าเขาอีกแล้ว ถึงก่อนหน้านี้จะโดนคนอื่นแกล้งแรงๆเพราะเขาแต่มันก็ไม่เคยรู้สึกแบบนี้เลย ครั้งนี้มันแปลกไป เหมือนมันมีความรู้สึกหนึ่งที่ไม่มีชื่อมาแทรกระหว่างฉันกับเขานานพอสมควรที่เรานั่งเงียบอยู่อย่างนั้น พี่เธียเองก็ไม่พูดอะไรเลยเหมือนเขาก็ใช้ความคิด ส่วนฉันแค่กำลังข่มใจไม่ร้องไห้และจัดการกับความรู้สึกที่ไม่มีชื่อนั้นให้ออกจากสมอง"พราวทำอะไรผิด" เมื่อมั่นใจว่าตัวเองปรับอารมณ์ให้ปกติได้แล้วฉันจึงถามออกไป แต่สุดท้ายก็ไม่ได้คำตอบเพราะเขาเอาแต่เงียบอยู่อย่างนั