Todos os capítulos de กาลครั้งหนึ่งซึ่งเคยรัก: Capítulo 51 - Capítulo 60

Episode 50 สองปีที่หายไป"น้องพอร์ชแม่ไปก่อนนะครับ""อื้อ~ ปะ""อยู่กับยายจันทร์ห้ามงอแงนะรู้ไหม""ปะ ปะ" เด็กชายวัยขวบครึ่งอ้าแขนสองข้างทำท่าจะถลาเข้ามาหาฉัน สีหน้าของเขาดูกังวลราวกับรู้ว่าฉันกำลังจะทิ้งเขาไว้ตรงนี้"มาเลยมาหายาย เดี๋ยวตอนบ่ายลุงก็จะกลับมาเล่นด้วยแล้ว""อึ ง่า~""รีบไปเลยพราว เห็นหน้าเราเขาก็ร้องแบบนี้""ค่ะ" ฉันถอยออกมาจากโถงบ้านจนมาถึงประตูมองหน้าเด็กผู้ชายตัวจ้ำม่ำที่อยู่ในอ้อมแขนด้วยความรู้สึกสงสาร ก่อนจะตัดใจเดินออกมาหน้าบ้านแล้วเรียกรถมารับไปส่งที่มหา'ลัยสองปีแล้วที่ไม่ได้กลับมาเหยียบบ้านหลังนี้และเพิ่งจะย้ายกลับมาอยู่ได้ไม่กี่วันเพราะสอบติดที่นี่อีกครั้ง หลังจากที่หยุดเรียนไปถึงสองปีด้วยเหตุผลบางอย่างที่เป็นความลับแม่แต่ป้าจันทร์ก็ยังมารู้ตอนที่ฉันติดต่อมาเมื่อเดือนก่อนพ่อกับแม่ก็เก็บความลับไว้ได้ดีเหลือเกิน กว่าจะปล่อยให้ฉันตัดสินใจกับเรื่องของตัวเองได้เลือดตาแทบกระเด็น ถ้าไม่มีเด็กผู้ชายตัวจ้ำม่ำคนนี้เป็นเครื่องมือพวกเขาก็คงไม่ยอมปล่อยฉันกลับมาอยู่ที่นี่"ยัยพราวแกเป็นรุ่นน้องแกต้องเชื่อฟังรุ่นพี่อย่างฉัน เข้าใจนะ""ค่ะ คุณรุ่นพี่" ฉันตอบแล้วหันไปยิ้มให้รุ

Episode 52 ความลับที่เริ่มไม่ลับ"เร็วๆพราว จะถึงเวลาเข้าประชุมแล้วนะ" เสี่ยงของเจมส์ที่เร่งเร้าให้ฉันเดินเร็วขึ้นดังอยู่ด้านหน้ากับขายาวๆอย่างนายแบบที่ก้าวเดินฉับ ๆ จนฉันต้องวิ่งตามถึงจะทัน "ถ้าครั้งแรกสายเขาจะไม่ให้เข้าชมรม แกได้ยินยัยรุ่นพี่นั่นพูดไหม""ฉันแทบจะวิ่งสี่คูณร้อยแล้วเนี่ย"ปึก!"โอ๊ย!~"เพราะมัวแต่หยิบมือถือขึ้นมาดูเวลาจึงไม่ทันได้ดูว่ามีคนเดินสวนลงมาตรงบันได ทำให้ชนเข้ากับร่างหนาของเขาที่สูงกว่าฉันจนต้องเงยหน้าขึ้นมองพร้อมกับลูบจมูกตัวเองที่รู้สึกเจ็บจนชาทำไมน้ำหอมกลิ่นนี้มันคุ้นจัง..."ขอโทษค่ะ" ฉันรีบเอ่ยขอโทษก่อนที่จะได้เห็นหน้าของเขาด้วยซ้ำ แต่เขากลับเดินเลี่ยงออกไปอีกทางเหมือนรำคาญจนไม่ทันได้เห็นหน้า ได้ยินเพียงเสียงที่เขาเอ่ยออกมาตามหลัง"ตามองทางหน่อย"เขาเป็นผู้ชายร่างสูง ผมยาวมัดไว้กลางศีรษะ มีหนวดเคราจนแทบมองไม่เห็นใบหน้าแท้จริง ท่าทางดูน่ากลัวอย่างกับโจรแต่ทำไมฉันรู้สึกว่าเสียงของเขาเหมือน...ฉันหันไปมองส่วนอื่นเพื่อจำรายละเอียดของเขาเพื่อว่าจะต้องเจอกันอีกครั้ง รุ่นพี่คนนี้ใส่เสื้อเชิ้ตสีแดงเลือดหมู มีคำว่าชมรมอาสาปักอยู่ตรงไหล่ขวา"เป็นอะไรไหมพราว" เสีย

Episode 54 ทิ้งไว้ตรงนั้นฉันเดินตามหลังพี่เธียไปที่ห้องทำงานของเขา เป็นครั้งแรกที่เคยมาห้องนี้เพราะส่วนใหญ่แล้วจะไม่มีรุ่นน้องคนไหนได้เข้ามาเพราะคนที่จะได้มาเหยียบห้องของประธานชมรมได้คือคนที่มีปัญหาจนโดนเรียกมาคุยแบบฉันตอนนี้....ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ฉันเองก็ไม่กล้าพูดอะไรออกไปเพราะเดาไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ ไม่รู้ว่าเรียกฉันมาจัดการปัญหาที่เพิ่งเกิดขึ้นหรือปัญหาที่มันเกิดขึ้นนานมาแล้วเขายังคงเงียบแล้วเดินไปนั่งที่เก้าอี้นั่งทำงานของตัวเอง กอดอกพิงจนมันเอนไปด้านหลังเล็กน้อย แล้วจึงหันมามองฉันที่ยืนตัวหดอยู่ติดกับประตู"ทำไมถึงมาสาย" เขาถามขึ้นขณะที่ยังจ้องฉันอยู่เหมือนกำลังจับผิด "แล้วตอนนี้คุณรีบกลับไปไหน"สรรพนามที่เขาใช้กับฉันฟังดูห่างเหินจนรู้สึกเจ็บจุกที่หัวใจ ฉันเม้มปากแน่นเพื่อบรรเทาความเจ็บปวดนั้นเอาไว้ก่อนจะตอบออกไปเบาๆ"พอดีมีเรื่องสำคัญที่ต้องทำค่ะ" เมื่อเขามองฉันเป็นเพียงรุ่นน้องคนหนึ่งฉันเองก็คงต้องมองเขาเป็นรุ่นพี่ที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนสินะ"สำคัญกว่าคะแนนกิจกรรมที่คุณอยากได้เหรอ" เขาถามด้วยน้ำเสียงปกติ ไม่มีอารมณ์ชื่อใดแฝงอยู่ในนั้น"ค่ะ สำคัญ มากๆ" ฉันตอ

Episode 56 เลือกสักคนช่วงบ่ายนี้ 'พี่ขุน' กับ 'พี่อ้น' รุ่นพี่คณะวิศวะทั้งสองคนที่เป็นหัวหน้าของทีม พาพวกเรามาดูบ้านห้าหลังที่จะทำการซ่อมแซมและมีอีกหนึ่งหลังที่ต้องสร้างให้ชาวบ้านอยู่ เป็นบ้านของคุณตาวัยหกสิบห้าที่อาศัยอยู่กระท่อมหลังเล็กๆเพียงลำพังเพราะลูกทิ้งให้อยู่คนเดียวและภรรยาของแกก็เสียไปหลายมีแล้ว"วันนี้พี่คิดว่าเราจะทำบ้านหลังนี้ก่อน วันพรุ่งนี้เราจะแบ่งออกเป็นสองกลุ่มช่วยกันซ่อมอีกสี่หลัง" พี่ขุนอธิบายรายละเอียดที่พวกเราต้องทำ ส่วนใหญ่ผู้หญิงก็จะให้ช่วยขนของ ยื่นอุปกรณ์ ช่วยจับไม้หรือทำส่วนง่ายๆแล้วก็เป็นคนบริการน้ำดื่มให้พวกผู้ชายด้วยนักศึกษากว่าห้าสิบชีวิตช่วยกันซ่อมแซมบ้านจนเสร็จในเวลาห้าโมงเย็น รุ่นพี่ก็ให้ผู้หญิงช่วยกันเก็บของพวกเครื่องมือกลับมาที่โรงเรียนกันก่อนส่วนผู้ชายถูกเรียกให้ไปช่วยเตรียมเครื่องไม้เครื่องมือที่จะใช้ในวันพรุ่งนี้หมู่บ้านแห่งนี้แทบจะไม่มีชาวบ้านใช้รถกันเลยแถมถนนยังเป็นคอนกรีตแค่เส้นทางหลักๆ ทางเข้าบ้านหรือบางเส้นทางยังเป็นถนนดินแดงที่เต็มไปด้วยร่องน้ำที่ถูกน้ำป่ากัดเซาะจนดูน่ากลัวหากต้องขับรถผ่านพวกเราแต่ละคนต้องเดินเท้าไปกลับระหว่างบ้านและบ้า

Episode 58 หุ่นยนต์ตัวโปรด"อยู่ ๆ พี่เธียก็มาสั่งให้ทุกกลุ่มทำงานให้เสร็จภายในสี่วัน ตอนนี้พวกรุ่นพี่ก็เลยต้องวางแผนใหม่ บอกให้เราเริ่มกันตั้งแต่เจ็ดโมง เลิกหกโมงทุกวัน" "มันก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ จะได้อยู่ที่นี่แค่ห้าวัน""มันเหนื่อยไงแก" "ใครทำอะไรให้พี่เขาไม่พอใจหรือเปล่า" "เมื่อคืนฉันได้ยินมาว่า..." "พี่เธียแอบชอบยัยพราวเหรอ" "พี่หมวยชอบพี่เธียด้วยนะ ถึงว่าทำไมพี่หมวยไม่ชอบหน้ายัยพราว"เสียงของพวกปีหนึ่งคุยกันอยู่หน้าที่พักเรื่องที่พี่เธียเปลี่ยนกำหนดการกะทันหัน ไม่รู้ว่าเขาไปโกรธใครมาหรือว่าเมื่อคืนใครไปพูดอะไรไม่เข้าหูอย่างที่พวกนั้นพูดหรือเปล่าเพราะตั้งแต่เมื่อคืนที่เขาส่งก็ยังไม่เจอหน้าเลยฉันที่แอบฟังอยู่ถึงกับถอนหายใจให้กับคนที่เดาไปต่างๆนานา แต่ก็ไม่อยากเอาตัวเองเข้าไปเกี่ยวข้องเลยทำเป็นไม่ได้ยิน แล้วจัดการตัวเองให้เสร็จก่อนจะออกไปช่วยงานเพื่อนกลุ่มตัวเองที่กำลังทยอยกันไปบ้านหลังหนึ่งที่นัดหมายกันไว้เมื่อวาน"พี่ขุนสวัสดีค่ะ" ฉันยกมือไหว้รุ่นพี่แล้วยิ้มให้เขาตามมารยาท แต่พอจะยกมือไหว้พี่อ้นเขากลับทำเมินฉันแล้วเดินผ่านไปเหมือนมองไม่เห็น ต่างกับเมื่อวานที่เอาแต่ตีสนิทฉันไป