Todos os capítulos de กาลครั้งหนึ่งซึ่งเคยรัก: Capítulo 41 - Capítulo 50

Episode 41 ไม่สำคัญอีกต่อไปหลังจากคุยกับพี่เฟรมฉันก็กลับขึ้นมาบนห้อง หยิบมือถือขึ้นมาตั้งใจจะส่งบอกฝันดีพี่เธียแต่กลับเห็นแจ้งเตือนเป็นข้อความจากเขาส่งเข้ามาเมื่อสิบนาทีที่แล้วTheer : ฝันดีนะฉันมองข้อความนั้นครู่หนึ่งแล้วจึงตอบกลับไปด้วยแบบเดียวกันทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ต่างออกไปตรงที่วันนี้มันไม่มีข้อความบอกรักเหมือนทุกวันฉันถอนหายใจกับความคิดมากของตัวเองก่อนจะขยับตัวขึ้นไปนอนบนเตียง แอบรู้สึกผิดที่ทำตัวงี่เง่ากับพี่เธีย ได้แต่นอนคิดว่าถ้าเกิดเขาเบื่อกับความงี่เง่า ถ้าเขาบอกเลิกฉันจะทำยังไง ฉันรู้สึกกลัวเหลือเกิน...หลายวันมานี้ฉันไม่ค่อยได้คุยกับพี่เธียเลยเพราะเป็นช่วงที่ฉันมีสอบปลายภาคของเทอมสุดท้ายในโรงเรียน พี่เธียเองก็ต้องอ่านหนังสือสอบปลายภาคเหมือนกันเขาเลยทักมาหาแค่ตอนกลางคืน โทรหาตอนก่อนนอนเท่านั้นถึงแม้ว่าเรื่องวันนั้นจะไม่ถูกพูดถึงอีกแต่ฉันก็ยังรู้สึกว่าเราสองคนไม่เหมือนเดิมหรืออาจเป็นเพราะฉันคิดมากไปเองฝ่ายเดียวก็ไม่รู้"แกเตรียมพร้อมมากนะพราว ฉันยอม" ยัยดรีมหันไปมองถุงเสื้อผ้าที่ฉันพกมาด้วย ตอนนี้มันถูกวางอยู่ตรงเบาะหลังข้างตัวของธัญญ่า ส่วนดรีมเป็นคนขับและฉันน

Episode 43 เลิกกันเถอะ"ใครอนุญาตให้ไปดื่มเหล้า"พี่เธียขับรถมาถึงคอนโดก็ลากฉันขึ้นมาบนห้อง จะขัดขืนไปมันก็เสียแรงเปล่าเพราะสุดท้ายก็สู้เขาไม่ได้อยู่ดี"ไม่จำเป็นต้องให้ใครอนุญาตหรอก" ฉันตอบเสียงเรียบแล้วเดินไปนั่งตรงโซฟาสุดท้ายก็เป็นเหมือนเดิม เขาก็แกล้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น แกล้งทำเป็นลืมเรื่องที่ฉันไม่สบายใจ เหลือแต่ฉันที่คิดมากอยู่คนเดียว"อย่าชวนทะเลาะได้ไหม" เขาขยับมานั่งข้างๆแล้วมองฉันพร้อมกับขมวดคิ้วแน่น"ได้ ไม่ชวนทะเลาะแต่เรามาคุยกันเลยว่าจะเอายังไง" ถ้าเขาหนีฉันก็จะตาม ตามคุยเรื่องนี้ให้มันจบ ฉันไม่อยากมานั่งคิดมากอีกต่อไปแล้ว"แล้วจะให้เธียทำยังไง" พี่เธียมองหน้าฉันเพื่อเอาคำตอบ เหมือนเขาเองก็หาทางออกไม่เจอฉันเงียบเพราะไม่รู้ว่าควรตอบคำถามนั้นแบบไหน บอกเลยว่าตอนนี้พี่เธียทำให้ฉันรู้สึกไม่มั่นใจในตัวเขาเหมือนเดิมอีกแล้ว"จะให้เลิกติดต่อกับทางนั้นใช่ไหม" เขาพูดออกมาพร้อมกับสีหน้าเรียบนิ่ง ราวกับว่าที่พูดมานั้นคือสิ่งที่ฉันต้องการและมันมากเกินไป "ต้องการแบบนี้เหรอ""ใช่ ทำไม่ได้ใช่ไหม" ฉันหันไปถามเขา ดวงตาของฉันมันคงแดงก่ำเพราะเพิ่งจะเลิกร้องไห้และเริ่มมีน้ำตาไหลออกมาอีกร

Episode 45 เมา"พราว ลงไปกินข้าว"เสียงของพี่เฟรมดังลอดผ่านประตูเข้ามาพร้อมกับเสียงเคาะประตูอีกหลายครั้ง จนฉันต้องลุกไปเปิดให้เพื่อที่เขาจะได้หยุดรังควาน"พราวไม่หิว พี่เฟรมบอกป้าว่าพราวลดความอ้วนนะ" ฉันบอกแล้วตั้งใจจะปิดประตูแล้วกลับไปนอนต่อ แต่มือหนากลับดันประตูเอาไว้แล้วผลักมันก่อนจะแทรกตัวเข้ามา"สภาพ" พี่เฟรมกอดอกมองฉันที่ยังอยู่ในชุดนอน ผมเผ้ายุ่งเหยิงเพราะไม่ได้สนใจมาหลายวัน ตาบวมอย่างกับคนฉีดฟิลเลอร์มาเกินขนาด "ไม่ต่างกันเลย"ถึงแม้ว่าพี่เฟรมไม่ได้เอ่ยชื่อแต่ฉันเองก๋พอจะรู้ว่าเขากำลังหมายถึงใครเกือบสามวันแล้วที่ฉันบอกเลิกพี่เธีย เราไม่ได้คุยกันเลยนับแต่วันนั้น เขาเองก็ไม่ติดต่อมาแม้แต่ข้อความเดียว บอกเลยว่ามันเป็นอะไรที่ทรมานมากแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ทำได้แค่นอนร้องไห้กับตัวเองจนมีสภาพอย่างที่เป็นตอนนี้"ออกไปสูดอากาศมั่ง""คืนนี้จะไปไหน พราวไปด้วยคนนะ" ฉันบอกพี่เฟรมเพราะตั้งแต่กลับบ้านมาอยู่ช่วงปิดเทอมนี้เห็นเขานัดเพื่อนออกไปข้างนอกทุกคืน"ถ้าเป็นขนาดนี้ก็กลับไปคุยกับมัน อย่ามาทำตัวเหลวไหล" พี่เฟรมยืนจ้องฉันพร้อมกับทำหน้าดุ จนฉันต้องเบือนหน้าหนี"มันกลับไปคบกันไม่ได้แล้ว พี่เฟรมไ

Episode 47 เกือบไม่รอดพวกมันพาฉันมายังโกดังแห่งหนึ่งซึ่งเข้ามาทางซอยเปลี่ยวและมีแสงไฟเพียงดวงเดียวอยู่ตรงทางเข้า ท่าทางของสองคนนี้ดูไม่คิดมากอะไร ไม่เหมือนกับที่ฉันเห็นในหนังในละครที่พวกคนร้ายจะพาเราไปฆ่าหรือคนกำลังคลุ้มคลั่งคิดจะทำร้ายคนอื่นมันไม่ใช่แบบนี้แต่ลืมไปว่านี่มันชีวิตจริง บางทีตัวร้ายอาจไม่ได้แสดงอาการให้เราเห็นก็ได้"ลงมา" พวกมันสองคนลงจากรถก่อนจะกระชากแขนฉันให้ลงไปกับมันตรงหน้าโกดังที่มองเห็นแสงไฟแวบๆข้างในจนดูน่ากลัว"เฮ้ย! พวกมึง" หนึ่งในสองคนนั้นเปิดประตูโกดังแล้วตะโกนบอกใครบางคนข้างในนั้นเสียงดัง วินาทีนั้นฉันรู้ทันทีว่าคนที่น่ากลัวคงไม่ใช่สองคนที่พาฉันมาแต่เป็น 'พวกมัน' ที่อยู่ในนั้นต่างหาก "กูเอาของกินมาฝาก""จะทำบ้าอะไรว่า ช่วยด้วย!!""ร้องไปเถอะ ไม่ไม่ใครได้ยินหรอกหนู ลาก่อนสาวน้อย ขอให้สนุก" พูดจบมันก็ผลักฉันเข้ามาในโกดังแล้วปิดประตูเหล็กนั้นจนเสียงดัง"ปล่อยฉันออกไปนะ! ช่วยด้วย!" ฉันตะโกนสุดเสียง พอหันไปมองด้านหลังที่มีแสงไฟจากหลอดไฟเพียงดวงเดียวเปิดอยู่ ตรงนั้นมีคนกลุ่มหนึ่งราว ๆ สามถึงสี่คนกำลังมองมา แล้วหนึ่งคนในนั้นก็ลุกขึ้นพร้อมกับแสยะยิ้ม ถึงแม่จะอยู่ไกล

Episode 49 ความสุขสุดท้าย...ฉันออกเดินทางตั้งแต่หกโมงเช้าแต่ก็ยังเจอรถติดอยู่ดีเพราะวันนี้เป็นวันปกติที่ผู้คนยังต้องออกไปทำงานตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อฝ่าฟันกับอุปสรรครถติดที่เป็นเรื่องปกติของเมืองกรุง ต่อไปก็คงจะไม่ได้เจอบรรยากาศแบบนี้อีกนาน"ทำหน้าแบบนั้นทำไมลูก" แม่หันมาถามฉันที่นั่งอยู่ด้านหลังด้วยสายตาเป็นห่วง"คะ" ฉันไม่รู้หรอกว่ากำลังทำหน้าแบบไหนแต่เหม่อๆอยู่นั้นแม่ก็ทักขึ้นมาจนตกใจ "เมื่อคืนพราวนอนดึกเพราะเก็บของเลยง่วงไงแม่""พ่อพอจะรู้แล้วนะเรื่องที่มีคนจ้างพวกนั้นมาทำร้ายเรา เขาเป็นลูกตำรวจใช่ไหมพราว" คำถามของพ่อทำให้ฉันต้องบีบมือตัวเองแน่น เพราะเรื่องนี้ฉันไม่คิดจะบอกใครเลย กลัวว่ามันจะเป็นเรื่องที่ทำให้พ่อมองพี่เธียไม่ดีเพราะครั้งหนึ่งฉันเคยเล่าเรื่องพ่อปลอมๆของพี่เธียให้พวกท่านฟัง"พราวก็ไม่แน่ใจ แต่พวกนั้นบอกตำรวจว่าไม่มีใครจ้างนี่คะ" ฉันแกล้งทำเป็นไม่รู้ ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ"รู้จักกับเธียด้วยหรือเปล่า"ฉันเงียบแล้วกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่เมื่อพ่อเอ่ยถึงพี่เธีย ถ้าพ่อรู้ว่าลูกแพรเกี่ยวข้องยังไงฉันคงไม่มีโอกาสได้เจอพี่เธียอีกแน่ ๆ "คงไม่นะคะ" ฉันตอบแล้วเบือนหน้าออกมาอีกทาง เ