All Chapters of กาลครั้งหนึ่งซึ่งเคยรัก: Chapter 31 - Chapter 40

Episode 30 หลอกล่อความรักทำให้คนตาบอด...คำนี้ยังใช้ได้จริงกับฉันในตอนนี้ สำหรับคนที่ใช่ ต่อให้เขาเลวยังไงเราก็ยังคงมองหาแต่เรื่องดีๆมาลบล้างความผิดของเขา ถึงแม้เรื่องดีๆที่ว่านั้นจะมีแค่นิดเดียวก็ตาม"อยากกินข้าวผัดกุ้ง" พี่เธียบอกฉันตอนที่เรากำลังเดินไปเรื่อย ๆ บนถนนที่มีรถผ่านไปมาและเป็นทางไปคอนโดของเขา เขายังคงจับมือของฉันเอาไว้แบบเดิมจนมันเริ่มชื้นไปด้วยเหงื่อแต่ฉันก็ไม่กล้าดึงมันออกมาเหมือนกลัวว่าจะไม่มีโอกาสนี้อีก"ตามสั่ง" ฉันบอกแล้วชี้ไปตรงร้านที่อยู่อีกฝั่งของถนน ร้านนี้ฉันเห็นมาตั้งนานแล้วและเึยไปนั่งทานอยู่สองสามครั้งกับดรีมและธัญญ่า รสชาติถือว่าดีเลยทีเดียว"ไม่อร่อย" เขาหันไปมองตรงร้านที่ฉันบอกด้วยสีหน้านิ่งๆเหมือนเบื่อหน่าย เพราะร้านนี้อยู่ไม่ไกลจากที่พักของเขามากนักคงจะมาทานบ่อยอยู่เหมือนกัน บางทีเวลาได้ทานอะไรบ่อยๆมันอาจจะทำให้ของสิ่งนั้นกลายเป็นไม่อร่อยไปจริงๆ "ทำให้หน่อย""คิดว่าพราวทำเป็นเหรอ""อือ" พี่เธียตอบสั้นๆแล้วมองหน้าฉันเหมือนมั่นใจในความสามารถมากๆอันที่จริงก็ทำเป็นอยู่หรอกแต่ไม่มั่นใจว่ามันอร่อยหรือเปล่า ปกติฉันจะเรียนรู้จากแม่แต่ก็ไม่เคยทำคนเดียวเลยสักค

Episode 32 ชอบมากฉันหยิบมือถือและเสื้อเสื้อคลุมมาใส่เอาไว้เพราะรู้สึกถึงความผิดปกติ เพราะเสียงนั้นยังคงดังเรื่อย ๆ คล้ายกับเสียงเคาะหรืองัดอะไรสักอย่างพี่เฟรมเพิ่งจะไปกับป้าเมื่อเช้าน่าจะยังไม่กลับมาแน่ ๆ และเขาเพิ่งจะโทรมาบอกว่าอยู่บ้านย่าของเขาไม่กี่ชั่วโมงที่แล้วฉันกลืนน้ำลายลงคอด้วยความรู้สึกกลัว เดินไปที่หน้าต่างซึ่งอยู่ฝั่งหน้าบ้านเปิดม่านดูก็ไม่เห็นความผิดปกติ แต่ตรงที่มุมนี้ไม่สามารถมองเห็นประตูเข้าบ้านด้านล่างได้ มันมองเห็นแค่ประตูรั้วด้านหน้าบ้านเท่านั้นฉันตัดสินใจกดโทรหาพี่เธียผ่านไลน์เพราะไม่ได้ขอเบอร์ของเขาเอาไว้ แต่โทรเท่าไหร่เขาก็ไม่ยอมรับสาย ยิ่งเสียงที่แอบฟังอยู่นั้นเงียบไปความกลัวก็ยิ่งเพิ่มขึ้นทวีคูณ ฉันหยิบเอาไม้เบสบอลที่เก็บไว้ในห้อง มันเป็นของพี่เฟรมที่ให้เอาไว้นานแล้ว ก่อนจะถือมันเดินลงไปด้านล่างเปิดไฟจนมันสว่างไสวไปทั่วทุกห้อง แต่ก็พบกับความว่างเปล่า...แล้วก็ต้องตกใจสุดขีด เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้นเพราะฉันยังหวาดระแวงอยู่ไม่หายเลยแทบจะเข่าอ่อนทรุดตัวลงนั่งกับพื้น หัวใจเต้นแรงอย่างกับอยู่บนเครื่องเล่นสวนสนุก แต่พอเห็นว่าด้านนอกนั้นเป็นใครถึงได้เรียกส

Episode 34 ผู้หญิงอีกคนครืด~เสียงแจ้งเตือนของโทรศัพท์เครื่องราคาแพงของพี่เธียดังขัดจังหวะขึ้นพอดีก่อนที่อะไรจะเลยเถิด วินาทีนั้นฉันถึงหายใจได้สะดวกขึ้นเพราะคิดว่าจะโดนเสือเขมือบซะแล้วพี่เธียพ่นลมหายใจออกมาเหมือนหงุดหงิดแต่ก็ต้องเอื้อมมือไปหยิบเอามือถือของตัวเองมาดูก่อนที่คิ้วของเขาจะขมวดเข้าหากันจนเป็นปม พอฉันแอบมองหน้าจอถึงรู้ว่าเป็นผู้ใหญ่คนนั้นที่เขาเคยทำงานให้"ครับ"พี่เธียบอกว่าเขาเคารพลุงตำรวจคนนี้เหมือนพ่อ เพราะท่านเคยช่วยชีวิตพี่เธียเอาไว้ แต่ฉันกลับรู้สึกขัดใจที่คนคนนั้นชักชวนให้ทำงานแบบนั้น ถึงแม้พี่เธียจะบอกว่าเขาสมัครใจทำ แต่คนเป็นพ่อที่ไหนจะไม่ห่วงลูกตัวเองแล้วไม่ห้ามกันเลยบางทีฉันก็คิดว่าเขายึดติดกับคำว่าบุญคุณเกินไปจนมองไม่เห็นความเป็นจริง"ได้ครับตอนเย็นเธียเข้าไปหา" พี่เธียตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย จนฉันกลัวว่าเขาจะไปทำงานอะไรที่ไม่ดีกับตัวเองอีก ยิ่งพูดแบบนั้นฉันยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ"มีอะไรเหรอ""ป๊าบอกให้ไปหาบอกอยากเจอ" พี่เธียไม่ได้มีอาการกังวลอะไรเลยแม้แต่น้อย พอพูดจบเขาก็วางโทรศัพท์มือถือไว้ที่โต๊ะเช่นเดิม ต่างจากฉันที่คิดมากจนออกทางสีหน้า "ไม่มีอะไรหรอก"เราเคยต

Episode 36 (ไม่)เชื่อใจ"มานั่งข้างหน้าสิ"พี่เธียหันมาบอกหลังจากที่ส่งยัยลูกแพรถึงบ้านด้วยความไม่เต็มใจ ที่บอกว่าจะไปส่งฉันทำธุระนั่นไม่มีจริงหรอก พี่เธียแค่หาข้ออ้างไม่ให้หล่อนไปด้วยต่างหาก"ไม่เป็นไรพราวนั่งนี่แหละ" ฉันตอบแล้วนั่งกอดอกมองพี่เธียที่เอี้ยวตัวมามองทางด้านหลัง"อย่าดื้อกับพี่ครับน้อง" พี่เธียเหมือนจะพูดเล่นแต่สีหน้ากลีบจริงจังจนฉันต้องทำหน้ามุ่ยจำใจยอมลงจากรถแล้วขยับไปนั่งข้างเขา "ไหนบอกไม่คิดมาก"จริงอยู่ที่ฉันเคยบอกพี่เธียว่าไม่คิดมากที่ต้องมารับอีกคนด้วย เพราะตอนนั้นฉันไม่รู้ว่ายัยลูกแพรจะแสดงออกมาแบบนี้ ถ้าบอกว่าไม่รู้ว่าพี่เธียมีแฟนก็คงไม่ใช่ เพราะตอนเห็นฉันมาด้วยก็น่าจะเดาออกแล้ว หน้าฉันกับพี่เธียไม่ได้เหมือนกันสักนิด"ใครจะไปรู้ว่าจะหน้าด้านขนาดนี้" ฉันพูดออกไปอย่างที่ใจคิดเพราะไม่จำเป็นต้องปิดบังความรู้สึกกับพี่เธีย"หืม แฟนพี่ตัวจริงปะ ปากร้ายฉิบหายเลย" ไม่ต่างจากพี่เธียนักหรอก ฉันอยากจะพูดแบบนั้นแต่กลัวจะโดนเขาลงโทษเอา"ก็มันจริง ดูก็รู้ว่าชอบแฟนคนอื่น" พูดแล้งก็ไม่ได้มำให้อารมณ์ดีขึ้นเลย ฉันจึงเอื้อมมือไปปรับเสียงเพลงให้มันดังขึ้นบางทีอาจจะช่วยให้ดีกว่าที่เป

Episode 38 สุขสันต์วันเกิด NC"น้ำเยิ้มเลย" ทันทีที่พี่เธียพูดจบหน้าของฉันก็ร้อนวาบราวกับถูกไฟแผดเผานิ้วเรียวยาวขยับเข้าออกจนมีเสียงลามก ภายในกายตอดรัดนิ้วเรียวจนรู้สึกวาบหวิวทั่วท้องน้อย เสียงครางเสียวของฉันดังออกมาเป็นระลอกอย่างห้ามตัวเองไม่ได้ ความชื้นแฉะกลางกายเป็นสิ่งที่ตอกย้ำคำว่า 'เยิ้ม' นั้นคือเรื่องจริงจนน่าอับอาย"อ๊ะ" ฉันอุทานเสียงหลงเมื่ออยู่ ๆ เขาก็ถอนนิ้วออกจนรู้สึกใจหาย แต่ชั่วครู่ก็ต้องตกใจเมื่อคนร่างสูงขยับตัวลงไปด้านล่าง ดันเรียวขาของฉันยกชันขึ้นพาดบ่าขณะที่ตัวเขาแทรกใบหน้าอยู่กลางกาย "พี่เธีย! จะทำอะไร""ขอชิมหน่อย" ไม่รู้จะตกใจกับคำพูดหรือการกระทำของเขาก่อนดี ฉันยกมือขึ้นมาปิดเนินเนื้อสามเหลี่ยมเอาไว้แต่ก็ถูกเขารวบแขนสองข้างแนบกับหน้าท้องแบนราบด้วยมือข้างเดียว อีกข้างหนึ่งกำลังดันเรียวขาของฉันให้เปิดอ้า ก่อนจะใช้นิ้วใดนิ้วหนึ่งบดขยี้กลีบกุหลาบที่เต็มไปด้วยน้ำรักเฉอะแฉะ"อ๊า~ พี่เธีย แบบนั้น...อึก ไม่ไหว" จังหวะการเต้นของหัวใจแรงและเร็วขึ้นจนกระสับกระส่าย ความเสียวซ่านแผ่ไปทั่วทุกอณูของร่างกาย โดยมีศูนย์กลางอยู่ตรงช่องทางรักที่ถูกลิ้นสากร้อนแทรกเข้าออกและเลียวนจุด