All Chapters of กาลครั้งหนึ่งซึ่งเคยรัก: Chapter 1 - Chapter 10

บทนำการย้ายโรงเรียนบ่อยไม่ใช่เรื่องที่น่ายินดีนักหรอก เพราะมันเท่ากับว่าเราต้องเริ่มปรับตัวให้เข้ากับคนรอบตัวใหม่อีกครั้งสำหรับฉันนี่คงเป็นครั้งที่ห้าแล้วถ้านับตั้งแต่เข้าเรียนชั้นอนุบาล ต้องย้ายโรงเรียนตามพ่อกับแม่เพราะพวกท่านมีเหตุจำเป็นต้องย้ายสถานที่ทำงานอยู่บ่อยๆ ย้ายทีไม่ใช่แค่ต่างหมู่บ้านหรือต่างอำเภอแต่ต้องไปไกล จากเหนือลงใต้ เรียกได้ว่าย้ายไปเกือบทุกภูมิภาคมาแล้วมันเลยกลายเป็นว่าฉันคุ้นชินกับการที่ต้องเริ่มต้นการใช้ชีวิตใหม่ในโรงเรียนไปแล้ว แถมชีวิตนี้เลยไม่มีเพื่อนสนิทเลยสักคนเพราะเข้าเรียนที่หนึ่งก็ใช้เวลาแค่สองถึงสามปี บางที่เรียนแค่ปีเดียวเท่านั้นครั้งนี้มันต่างออกไปสักหน่อยตรงที่ฉันไม่ได้ย้ายตามพ่อกับแม่ เพราะมีเหตุผลคือโรงเรียนกับสถานที่ทำงานค่อนข้างห่างไกลและเดินทางลำบาก พ่อกับแม่จึงตัดสินใจให้ฉันย้ายกลับมาอยู่แถวบ้านเก่าที่เราเคยอยู่สมัยที่ฉันยังเรียนชั้นอนุบาล มาอาศัยอยู่กับป้าจันทร์พี่สาวคนเดียวของพ่อซึ่งที่นี่ก็คือบ้านของปู่กับย่า แต่ตอนนี้พวกท่านไม่อยู่บนโลกนี้แล้วในบ้านจึงมีสมาชิกอยู่แค่สองคนคือป้าและพี่เฟรม ลูกชายของป้าจันทร์ที่แก่กว่าฉันหนึ่งปีเราเรียนคนละ

Episode 02 ต้นเหตุของเรื่อง"ดรีม เธอรู้จักรุ่นพี่ที่ชื่อเธียไหม"ฉันสะกิดแขนเพื่อนที่นั่งด้านข้างขณะที่เรากำลังเรียนวิชาคณิตศาสตร์เพิ่มเติมในคาบสุดท้ายของวัน เธอชื่อว่าดรีมเป็นเพื่อนคนแรกของฉันในโรงเรียนนี้ ส่วนอีกคนชื่อธัญญ่านั่งถัดจากดรีมไป ซึ่งตอนนี้กำลังฟุบหน้าหลับกับโต๊ะเรียนอยู่ ยัยนั่นขี้เซาเป็นนิสัยอยู่แล้วตั้งแต่ที่ฉันรู้จักมา พวกเราเข้ากันได้ดีเลยทีเดียวคงเพราะว่าการใช้ชีวิตและนิสัยเหมือนๆกันเมื่อวานหลังจากกลับถึงบ้านพี่เฟรมก็ถามถึงเสื้อคลุมตัวนั้นทันที ฉันถึงได้รู้ว่าเสื้อตัวนั้นเขาหวงมาก แถมมีราคาแพงลิบลิ่วชนิดที่ว่าเก็บเงินจากค่าขนมของฉันจนเรียนจบก็ไม่พอจ่ายแล้วยังมีไม่กี่ตัวที่วางขายในไทยอีกด้วย ตอนนั้นคิดว่าพี่เฟรมแค่พูดเล่นแต่พอไปค้นอากู๋ดูถึงรู้ว่ามันคือความจริง เลยโกหกไปว่าฉันให้เพื่อนผู้หญิงยืมใส่เพราะเสื้อของเธอเปียกพี่เฟรมคงอยากขย้ำหัวฉันเต็มทนแต่ติดว่าคือน้องสาวและเป็นหลานรักของคุณป้าที่เห่อฉันยิ่งกว่าลูกตัวเองเสียอีก ถ้าที่เฟรมรู้ว่าฉันเอาเสื้อตัวนั้นไปให้ผู้ชายแถมไม่รู้จักกันเลยแม้แต่น้อยคงได้โดนด่าหูชาแน่"...ทำไมอยู่ ๆ มาถามถึงพี่เธีย" ท่าทางของดรีมเหมือนจ

Episode 04 ข้อห้าม"พี่เฟรม~ พราวเอาเสื้อมาคืนแล้วนะ วางไว้ตรงโซฟาที่เดิม" ฉันบอกพี่ชายด้วยความสบายใจ เหตุผลก็เพราะฉันได้เสื้อมาคืนพี่เฟรมนี่แหละ ไม่ต้องมานั่งคิดมากว่าจะเอาเงินที่ไหนมาใช้คืน เมื่อคืนนอนแทบไม่หลับ"เออ" พี่เฟรมตอบห้วน ๆ โดยที่ไม่ได้หันมามองด้วยซ้ำ ฉันชินแล้วกับคำพูดคำจาลูกผู้พี่ของตัวเองเพราะเขามักจะทำตัวเถื่อนแบบนี้กับทุกคนแต่ยังไงเขาก็ยังเป็นคนใจดีกับฉันเสมอ ซึ่งคนภายนอกคงไม่รู้ข้อนี้ แต่ไอ้ความดิบๆเถื่อนๆนี่แหละที่ดันไปมีเสน่ห์กับพวกสาวจนพากันติดตรึมแต่ก็ไม่เห็นพี่เฟรมพาผู้หญิงคนไหนเข้าบ้านมาแนะนำตัวเลยสักคน "มองอะไรไอ้ดื้อ""เปล่า จะให้พราวซักให้ไหมอะ" ฉันหันไปถามพี่ชายอีกครั้งก่อนที่จะเดินขึ้นบันได เพื่อไม่ให้น่าเกลียดเกินไปก็ควรแสดงความรับผิดชอบสักหน่อย"ไม่ต้องหวังดีตัวนี้ซักเอง" พี่เฟรมหันมาบอกพร้อมกับทำมือโบกๆเหมือนไล่กันให้ไปพ้นๆ"โอเคค่า รับทราบ""พราว!" ผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเสียงพี่เฟรมก็ดังอยู่หน้าห้องแถมยังเคาะประตูรัวๆอย่างกับบ้านไฟไหม จนฉันต้องรีบลุกจากเตียงแล้วไปเปิดประตูให้ด้วยความตื่นตระหนก"มีอะไรพี่เฟรม"สีหน้าพี่เฟรมที่มองกันเหมือนฉันไปฆ่าใครต

Episode 06 คนละคนผ่านมาหลายวันแล้วหลังจากเกิดเรื่อง ไม่มีใครรู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างในห้องไอทีนอกจากยัยเพื่อนสองคนนั้น ซึ่งพวกมันเองก็ไม่ได้ปริปากพูดถึงเรื่องนี้อีกเลยแต่ฉันกลับรู้สึกว่ามันเงียบเกินไปจนผิดปกติไม่สิ คนที่เงียบคือเขาแต่ชีวิตฉันก็ไม่เคยเงียบเหงาอีกเลยเพราะในแต่ละวันต้องมาคอยลุ้นว่าจะเกิดอะไรขึ้นกันตัวเองบ้างวันก่อนนั้นอยู่ ๆ ก็มีรังมดอยู่ในกระเป๋านักเรียน ทั้งที่มั่นใจว่าฉันไม่ได้ละเลยมันจนปล่อยให้สัตว์แบบนั้นเข้ามาอยู่ได้แต่ก็ไม่มีหลักฐานอะไรที่จะไปกล่าวหาว่าใครเป็นคนทำ โชคดีที่ว่าฉันไม่ใช่คนประเภทที่กลัวอะไรแบบนั้น แต่ก็ใช่ว่าคนทำจะหยุด เพราะวันต่อๆมาฉันก็เจอแต่เรื่องวุ่นวาย ทั้งหนังสือหาย งานที่ส่งครูหายจนโดนทำโทษ ถูกลบชื่อออกจากชมรมจนต้องวิ่งวุ่นหาชมรมใหม่เพราะไม่อย่างนั้นต้องได้ทำกิจกรรมซ่อมเอง แต่แค่นี้ยังน้อยไปเมื่อเทียบกับเหตุการณ์ที่เจอเมื่อวานที่อยู่ ๆ ก็มีหนังสือเล่มใหญ่ตกลงมาจากระเบียงและมันก็แม่นจนสร้างแผลเป็นรอยยาวจากหน้าผากจนถึงข้างแก้มเรื่องทั้งหมดถูกฉันแจ้งครูปกครองแล้วแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะฉันไม่สามารถบอกได้เลยว่าใครเป็นคนทำ แต่ถึงแม้จะไม่เห็นว่าใ

Episode 08 แก๊งนางฟ้า"ไอ้เชี่ยเธีย..." พี่เชนที่ดูเหมือนไม่รู้เรื่องรู้ราวหันไปต่อว่าเพื่อนที่ยืนทำหน้านิ่งอยู่ด้านหลัง แต่ทุกคนดูออกว่าเขานั่นแหละที่เป็นคนผลักเพื่อนมาโดนฝ่ามือของยัยรุ่นพี่นั่น โชคดีที่เขาตัวสูงราวร้อยแปดสิบเซนเลยโดนฟาดไปแค่หน้าอกเท่านั้น "ขอโทษทีสาวๆ ทำอะไรกันอยู่เหรอ รบกวนหรือ"ทั้งฉันและยัยนั่นไม่มีใครตอบ สีหน้าของหล่อนไม่ค่อยจะดีนักเหมือนทำอะไรไม่ถูก"..." พี่เธียยังคงเงียบปรายตามองฉันแวบหนึ่งแล้วจึงเลื่อนสายตาไปหาเพื่อนร่วมรุ่นที่ยืนหน้าตาตื่นกันทั้งแก๊ง เมื่อเห็นว่าไม่มีใครพูดอะไรเขาจึงเอ่ยปากพูดแล้วยิ้มออกมา "เด็กใหม่คงน่าแกล้งดีใช่ไหม""ยัยนี่ชอบหาเรื่องนะเธีย เมื่อกี้เรา..."ฉันรอฟังอยู่ว่าผู้หญิงคนนี้จะพูดอะไรเพราะฉันมั่นใจว่าตัวเองไม่ใช่คนผิดแน่ แต่หล่อนก็ยังจะพยายามสร้างเรื่องให้ฉันผิด"ไม่ได้อยากรู้" ยัยรุ่นพี่ถูกตัดบทไปดื้อๆ ด้วยประโยคที่ไม่รักษาน้ำใจของอีกฝ่ายจึงต้องหุบปากลงทันที "แต่ที่เธอต้องรู้..."ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบทุกคนรอฟังอย่างตั้งใจรวมไปถึงฉันด้วย"ยัยนี่ของเล่นของฉัน" พี่เธียพูดพร้อมกับส่งยิ้มมาให้คนที่ถูกกล่าวถึงซึ่งก็คือตัวฉัน ว่าแต่.