جميع فصول : الفصل -الفصل 90

SABRINA DE VERA'S POV (.... Continuation) Pagkababa ko ng sasakyan ay mabilis akong naglakad papasok ng gusali. Ramdam kong may ilang empleyadong napapatingin sa akin ngayon. Humigpit agad ang hawak ko sa phone ko habang pilit inaayos ang paghinga ko. “Ma’am Sabrina—” May isang staff na agad sana akong lalapitan. Pero mabilis akong napailing. “Nasa office ba si Rouge?” mabilis kong tanong. Bahagya siyang natigilan bago tumango. “Yes po.” Hindi na ako nagsalita pa. Diretso akong naglakad papunta sa office niya. Mas bumibigat ang bawat hakbang ko habang papalapit ako roon. At nang tuluyan akong makarating sa harap ng pintuan ay sandali akong napapikit, bago ko unti-unting itinulak pabukas ang pintuan sa harapan ko. Agad bumungad sa akin si Rouge. Nakasandal siya sa swivel chair niya habang nakatitig sa cellphone sa kamay niya. Scrolling.Kitang-kita ko agad ang tigas ng panga niya.nAt nang marinig niya ang pagbukas ng pinto ay mabilis siyang napatingin sa direksyon ko.

ROUGE VALDERAMA’S POV Because the moment they decided to drag her into politics…they stopped playing fair against me. Tahimik ang buong conference room matapos ang huli kong sinabi.nPero alam kong hindi pa tapos ang mga ito. Hindi pa sila kuntento. “Mayor Valderama!” isang lalaking reporter ang muling tumayo. “People are saying that you became reckless because of the woman involved in the issue. Is it true that she’s affecting your decisions as a public official?” My expression instantly darkened. “She has nothing to do with my job,” malamig kong sagot. “But your recent absences—” “I said,” putol ko habang diretso siyang tinitigan, “she has nothing to do with my job..." Biglang natahimik ang reporter. Ramdam ko rin ang tensyon na unti-unting bumibigat sa buong conference room habang mas lalo silang nagiging maingat sa mga susunod nilang tanong. Pero may ilan pa ring pilit sumusugal. “Then can you at least clarify your relationship with the woman?” tanong ng isang babae mula

SABRINA DE VERA’S POV Tahimik ang buong classroom matapos magsalita ni Madona. Pero sa loob-loob ko…parang may kung anong matulis na biglang t*musok sa dibdib ko. Hindi ko alam kung bakit. Hindi ko maintindihan kung bakit bigla akong nakaramdam ng inis habang nakatingin sa kanya. Maybe because she looked too calm. Too prepared.nPara bang matagal na niyang pinag-isipan ang gagawin niyang iyon. “She’s right,” mahina kong saad habang dahan-dahang napatingin kay Rouge. Agad namang nagsalubong ang mga kilay niya. “Sabrina—” “Mas magiging kahina-hinala kapag wala ako rito,” putol ko agad habang pilit pinapakalma ang sarili ko. Tahimik siyang nakatingin lang sa akin. At kitang-kita ko sa mga mata niya na ayaw niya. Ayaw niya akong iwan dito, na ayaw niyang gawin ang sinasabi ni Madona. Pero ilang segundo pa ang lumipas ay marahan siyang napabuntong-hininga. Then slowly… tumango siya. “Stay here,” mababa niyang saad habang hinahaplos nang bahagya ang braso ko.

SABRINA DE VERA’S POV Halos hindi ko na maramdaman ang sarili kong paghinga habang mabilis kong minamaneho ang sasakyan patungo sa city hall. Masyadong magulo ang utak ko. Masyadong maingay. At habang paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mukha ni Madona sa television…mas lalo lang sumisikip ang dibdib ko. The way she smiled. The way she confidently talked about Rouge. Mahigpit akong napakapit sa manibela habang pilit pinapakalma ang sarili ko. Pero wala na akong pakialam ngayon. Kailangan kong makausap si Rouge. Kailangan kong marinig mula mismo sa kanya kung ano ba talaga ang nangyayari. Ilang minuto pa ang lumipas ay mabilis kong ipinasok ang sasakyan sa likurang bahagi ng city hall. Tahimik doon. Malayo sa mga reporters na nakatambay sa harapan ng gusali. Agad kong pinatay ang makina bago mabilis na bumaba ng kotse. Nanginginig pa rin ang mga kamay ko habang naglalakad papunta sa back entrance. Alam ko ang daan. Ilang beses na akong dumaan dito noon kapag ayaw ni Ro

ROUGE VALDERAMA’S POV “Sabrina…” Muli kong tawag. Pero hindi siya gumalaw. Nakatitig lang siya sa akin habang mahigpit pa ring hawak ang papel sa nanginginig niyang kamay. And f*ck… I knew that look. Iyong tingin ng taong unti-unti nang nadudurog sa harapan mo pero pilit pa ring humihinga. My chest tightened violently. “Baby…” mahina kong usal habang dahan-dahang humahakbang palapit sa kanya. Pero agad siyang napailing. Isang hakbang ko pa lang ay mabilis siyang umatras papalayo sa akin. Para bang natatakot siyang mahawakan ko. Nanigas agad ang buong katawan ko. “Don’t…” basag niyang bulong. F*ck. Pakiramdam ko ay may mabigat na bakal na biglang tumusok sa dibdib ko. “Sabrina, listen to me first—” “You have a child?” nanginginig niyang putol sa sasabihin ko. My jaw clenched hard. Hindi ako agad nakasagot. Because I just found out too. And everything happened too damn fast. “Answer me…” dagdag niya habang sunod-sunod na tumutulo ang luha niy