บททั้งหมดของ SECRETLY MARRIED to My Father's COLLEAGUE [A.G.S #2]: บทที่ 71 - บทที่ 80

ROUGE VALDERAMA’S POV “You lied to me.” Mabigat ang bawat salitang lumabas sa bibig ko habang malamig kong nakatitig kay Madona mula sa kabilang side ng opisina ko. Tahimik lang siya habang eleganteng nakaupo sa sofa. Nakacross ang mga binti at parang wala man lang siyang balak kabahan sa sitwasyon namin ngayon. But my entire chest was already burning with anger. Dahil simula kagabi…hindi pa rin mawala sa isip ko ang sinabi ni Mama. Hanggang ngayon ay parang gusto kong sirain ang buong opisina sa tuwing naaalala ko iyon. “Rouge…” mahina niyang tawag. Pero hindi ako natinag. “Answer me properly,” malamig kong putol habang unti-unti akong lumalapit sa kanya. “Is it true?” Tahimik siya sandali. Then slowly…she nodded. “Yes.” Nanigas ang panga ko. Pakiramdam ko ay lalo lang bumigat ang hangin sa loob ng opisina ko matapos kong marinig iyon mula mismo sa kanya. “We have a son,” dagdag niya nang walang pag-aalinlangan. My jaw tightened harder. Son. I had a

SABRINA DE VERA’S POV Tahimik ang buong opisina matapos umalis ni Madona. Pero kahit tahimik ay ramdam ko pa rin ang kakaibang tensyon sa pagitan namin ni Rouge. Hindi ko alam kung ako lang ba ang nakakaramdam no’n. O talagang may inililihim siya sa akin. Pero sa kabila ng lahat ay mas pinili kong huwag magsalita. Dahil sa mga sandaling ito, pakiramdam ko ay kapag nagsimula akong magtanong…baka hindi ko kayanin ang mga sagot na maririnig ko. “Sit down first,” mahina niyang saad habang marahan akong inaalalayan papunta sa couch. Tahimik akong sumunod. Hindi rin nagtagal ay may kumatok sa pintuan at pumasok ang secretary niya dala ang pagkain. “Lunch po, Sir.” Tumango lamang si Rouge bago niya iyon ipina-diretsyo sa center table. Maya-maya pa ay muli kaming naiwan na dalawa lang sa loob ng opisina. Dahan-dahan akong umupo habang pinagmamasdan si Rouge na tahimik na inaayos ang pagkain para sa akin. At habang pinagmamasdan ko siya...mas lalo lang bumibigat ang pak

SABRINA DE VERA'S POV "I always wanted to try s*cking you off, Mr Mayor.." usal ko, hindi inaalis ang tingin sa mukha niya. "D*mn it, Sabrina..." asik niya ng pinatakan ko ng h*lik ang ulo ng katigasan niya. Agad kong nakita ang pagdaan ng apoy sa kanyang mga mata...dahilan upang mas lalo akong naging ganado sa gagawin ko. I slowly push myself near his rocking maleness. Dahan-dahan kong binuksan ang aking bibig, then stick out my tongue and swirled it around its pink tip. "U~~gh..." munting halinghing ni Rouge, nakatingin ako sa mukha niya kaya kitang-kita ko ang pag-igting ng kanyang panga at kung paano niya pinipigilan ang sarili niyang pumikit... para lang panoorin ako habang isinus*bo ang alaga niya. Parang isang musika sa akin ang tinig niyang iyon. At sa kagustuhan kong marinig ka iyon ay walang sabi-sabi kong ipinasok sa loob ng aking bibig ang kabuuan niya. And when it hit my throat...I cough, but stills I didn't removed it. I kept swirling my tongue around it,

SABRINA DE VERA’S POV Mabilis na lumipas ang oras kasama sila Kristoff. At bago pa namin namalayan na alas-siete na pala ng gabi. Pagod ngunit mas magaan ang pakiramdam ko habang bumababa ako mula sa sasakyan pagkarating sa mansyon. Tahimik ang buong paligid. Tanging mahinang huni lamang ng mga kuliglig at ang malamig na hangin ng gabi ang sumalubong sa akin. Dahan-dahan kong isinara ang pintuan ng sasakyan bago ako tuluyang naglakad papasok sa loob ng bahay. At lagkapasok ko sa sala ay agad kong inilapag ang bag ko sa couch. At doon ko siya nakita. Si Daddy. Mag-isa siyang nakaupo sa terrace habang may hawak na baso ng alak. Bahagyang madilim ang paligid, pero sapat pa rin ang ilaw mula sa loob ng bahay para makita ko ang seryosong ekspresyon ng kanyang mukha. Nakatingin lang siya sa malayo....sa kawalan. Tahimik at tila malalim ang iniisip. Unti-unting nagsalubong ang mga kilay ko habang pinagmamasdan siya. Hindi naman siya madalas uminom nang ganito. At lalong hindi s

SABRINA DE VERA'S POV “…am I really your daughter?” Tahimik ang paligid. Tanging mahina lamang na tunog ng hangin at ang pagtilamsik ng yelo sa whiskey glass ni Daddy ang naririnig ko. Hindi siya agad nagsalita. At habang tumatagal ang katahimikan ay mas lalo lang akong kinakabahan. Unti-unti akong napakagat sa labi habang pilit hinahawakan ang sarili ko. Then suddenly....he smiled, pero kitang-kita kong hindi iyon umaabot sa kanyang mata. At sobrang sakit tingnan. Parang matagal na niyang alam na darating ang araw na ito, na magtatanong ako at handa na siya. Dahan-dahan niyang ibinaba ang hawak niyang baso sa maliit na mesa bago niya marahang inabot ang nanginginig kong kamay. Warm. Gentle. Katulad ng dati. Katulad noong bata pa ako at tinatakot ako ng kulog tuwing umuulan. Mahigpit niya iyong pinisil nang bahagya. Parang gusto niya muna akong ihanda bago niya tuluyang sabihin ang katotohanan. My chest started hurting badly. “Dad…” mahina kong usal