ตอนที่ 10 เมียน้อยเสี่ย

“ออกไปได้แล้ว”

“ฮะ ! คะ.. แค่นี้เหรอคะ”

“ทำไม หรืออยากให้ฉันทำมากกว่านี้ หื้ม”

“เปล่าสักหน่อย”

เธอลุดออกจากตรงนั้นหลบสายตาแพรวพราวของเขา เธอรีบหลบให้พ้นจนลืมขอบคุณเขาไปเลย แต่จะให้กลับเข้าไปอีกก็เขินไม่กล้ามองหน้าเขาแล้ว

หลิน : ขอบคุณนะคะ

เธอกดส่งข้อความส่งให้เขา ก่อนจะเดินตามพี่จีออกมาติด ๆ ส่วนคนที่ได้รับนั่งเช็ดมุมปากอยู่ที่โต๊ะทำงานยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับคำขอบคุณสั้น ๆ นั้น

“แม่ง ! ปากหวานฉิบหาย”

หนุ่มใหญ่ยิ้มย่องพอใจกับรสจูบหวานดูดดื่มเมื่อครู่ ยิ่งเธอไม่ขัดขืนเขาก็แทบหักห้ามใจตัวเองไม่อยู่อยากจะนัวเนียเธอลงตรงนั้นให้ได้

“โอ้โห กี่ชาติแล้วที่ไม่เห็นเสี่ยฮาร์นยิ้ม ไงไอ้เสือ ได้ยัง”

“ได้อะไร”

ฮาร์นลุกจากโต๊ะทำงานมานั่งที่โซฟาหาเพื่อนอย่างภพและธีริส วันนี้อารมณ์เขาดีเป็นพิเศษใครจะพูดอะไรก็ว่ามาเถอะ ถือได้ว่าเป็นโอกาสทองเลยก็ได้

“อย่าตีมึนไอ้ควาย น้องเมื่อกี้สวยอึ๋มขนาดนั้นไม่เอากูเอานะ ลูกชายกูพร้อม”

“แดกตีนกูไหม ตีนกูก็พร้อม”

“อู้ววว”

ทั้งภพและธีริสมองหน้ากันอย่างรู้ใจ ปกติถ้าแค่เรียกเด็กมาแก้ขัดจะไม่หวงขนาดนี้ แสดงว่าเด็กคนนั้นมีอะไรพิเศษกว่าคนอื่นแน่นอนถึงออกอาการขนาดนี้

“ถ้าพวกมึงไม่มีอะไรก็กลับ กูจะทำงาน”

“ไอ้เหี้ย พวกกูพึ่งมา”

“จะทำงานหรือจะไปตามเฝ้าเด็กครับเสี่ย”

คำพูดของนายตำรวจธีริสทำเอาคนฟังต้องเอียงหน้าขึ้นมอง นี่เพื่อนของตนว่างมากถึงขนาดคอยตามเขาเลยอย่างนั้นเหรอ

“มึงสืบกู ?”

“สืบค_xxอะไร เขตการดูแลของกู มึงไปแถวนั้นทุกวันตากูไม่ได้บอดไอ้ฮาร์น”

“ฮึ ! ทุกวันเลยเหรอเสี่ย”

“กลับไปได้แล้ว !”

เสียงเข้มตวาดเพื่อนกลบเกลื่อนเรื่องที่ธีริสพูดมา คำว่า ‘ตามเฝ้าเด็ก’ ของมันทำเอาเขาอายแทบแทรกแผ่นดินหนี แล้วคนมีอำนาจบารมีพร้อมทั้งทรัพย์สินมากมายแบบเขาจำเป็นต้องไปตามเฝ้าเด็กสาวปากหวานคนนั้นทำไมกันล่ะ

แต่หลังจากที่เพื่อนกลับเขาก็ออกไปจากคลับเช่นเดียวกัน จะไปที่ไหนได้นอกจากแถวหอพักที่เธออยู่ตอนนี้ น่าอายชะมัด

เสี่ยใหญ่กลับมาพร้อมเรียกลูกน้องมือดีตามไปดูแลความปลอดภัยให้เธอ ตารางงานที่เจ้าหล่อนเขียนให้ก่อนหน้านี้ถูกส่งให้ลูกน้องเก็บไว้ ในยามที่เธอเข้างานพวกมันจะได้พักผ่อนอย่างน้อยเวลาทำงานเธอก็น่าจะปลอดภัย

ทางฝั่งของหลินเองเธอรู้สึกได้ว่ามีใครคอยตามเธออยู่และในบางครั้งก็เหมือนจะเห็นรถมอเตอร์ไซค์ของเธอที่ผัวเก่ายึดไว้มาจอดแถวหอพัก ทว่าเขากลับไม่ได้เข้ามาใกล้เธอ ไม่โผล่หน้ามาให้เห็นด้วยซ้ำ

จนผ่านไปเกือบสัปดาห์ที่ชีวิตเธอคงที่มาก็ขึ้น เขาคนนั้นตั้งแต่จูบเธอก็คอยมาเล่นกับใจเธอทุกวัน ไม่ใช่สิ ต้องบอกว่ามาเก็บดอกเบี้ย แค่บังคับพาเธอไปกินข้าวก็แค่นั้น..

เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันทำไมถึงยอมให้เขาบังคับทำนู้นทำนี่แต่ทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้ ๆ ร่างสูงหล่อนั้นเธอรู้สึกว่าตัวเองปลอดภัย อบอุ่นบอกไม่ถูก

วันนี้หลินเข้ากะดึกตามปกติโดยมีเขาขับรถมาส่ง จนคนในโรงงานที่เห็นต่างพากันจับกลุ่มนินทา จะมีก็แต่เพื่อนสองคนของเธอนั่นแหละที่ยุยงส่งเสริมแถมเป่าหูเธอทุกวันว่าการกระทำของเขามันมากเกินเจ้าหนี้ลูกหนี้

02:15 น.

ถึงเวลาพักสักทีตาล้าอยากงีบไม่ไหว เวลาพักสิบห้านาทีนี้เป็นอะไรที่รอคอยเหลือเกิน เหมือนได้ขึ้นสวรรค์ของชาวโรงงานเลยทีเดียว

ชาญชัย : ส่งรูปภาพ

ชาญชัย : กูรอร้านข้าวข้างโรงงาน ไม่ออกมากูส่งให้พ่อแม่มึงแทนแน่

แต่ไม่ทันได้เอนกายนอนการแจ้งเตือนจากผัวเก่าของเธอก็เด้งขึ้น ภาพโป๊เปลือยนั่นทำไมยังมีอยู่อีก เขาคนนั้นทำลายมันไปแล้วไม่ใช่เหรอ

“หลิน ! มึงจะไปไหน”

“เดี๋ยวกูมา”

เธอลุกวิ่งพรวดพราดออกจากโรงงานทันที เท้าเล็กวิ่งจ้ำอ้าวมาที่ร้านข้าวข้างโรงงานค่ำ ๆ มืด ๆ แต่ตอนนี้เธอไม่กลัวอะไรทั้งสิ้น กลัวก็แต่ว่าเขาจะส่งภาพบ้า ๆ นั่นให้พ่อแม่ของเธอจริง ๆ

“มึงต้องการอะไรอีก เมื่อไหร่จะปล่อยกูไปสักที มึงก็มีเมียใหม่ไปสิวะไอ้ควาย”

“เรื่องของกูมึงอย่าเสือก อยากเลิกกับกูก็เอามาห้าหมื่น ไม่งั้นมึงจบไม่สวยแน่อีหลิน พ่อมึงได้หัวใจวายตายจริง ๆ แน่”

“ไอ้สันดานหมาเอ๊ย !”

มือที่เอื้อมไปหมายจะตบถูกเขาคว้าไว้ได้ทันแถมอีกมือยังชูมีดขึ้นมาจี้คอเธอจนเจ็บ หลินก้มมองมีดปลายแหลมสลับกับหน้าของสามีเก่าด้วยความเคียดแค้นเธออยากจะแย่งมีดจากมือเขามาแล้วกระหน่ำแทงสักร้อยครั้งให้สาแก่ใจ

“ถ้าหาเงินมาให้กูไม่ได้ ก็เอาตัวมึงนี่แหละไปแลก หน้าสวย ๆ นมใหญ่ ๆ แบบมึงคนละพันห้าก็ได้อยู่”

“ได้อยู่พ่อมึงสิ มึงอย่าคิดอะไรบ้า ๆ นะไอ้ชาญ”

“ฮึ ! กูไม่ใจร้ายกับเมียจืด ๆ ของกูขนาดนั้นหรอกหลิน กูติดต่อเสี่ยเจ้าของโรงงานแถวนี้ไว้แล้ว ได้เป็นเมียน้อยเขาเลยนะมึง มีกินมีใช้มึงไม่ดีใจเหรอ”

“ไอ้ชาญ !” ปัก !

“โอ๊ย ! อีหลิน ! มึง !”

ด้วยความที่โกรธจนเลือดขึ้นหน้าเธอจึงมีแรงฮึดสู้โดยการยกเข่าขึ้นผ่ากลางหมากของเขาเต็มแรงจนหลุดออกจากพันธนาการ เจ้าหล่อนสาวเท้าวิ่งสุดแรงเกิดตอนนี้เธอไม่ห่วงคลิปนั่นแล้วกลัวว่าจะถูกจับไปขายมากกว่า

“ฮึ ! มึงคิดว่าจะหนีกูพ้นเหรออีหลิน”

ร่างโตวิ่งมาสกัดหน้าเธอไว้ก่อน เจ้าหล่อนเดินถอยหลังเรื่อย ๆ กลับทางเดิม จากที่จะวิ่งกลับทางโรงงานเปลี่ยนไปอีกทางที่ทั้งมืดและเปลี่ยวไร้ผู้คนแม้กระทั่งบ้านเรือนก็ไม่มี

“กูให้ไปเป็นเมียน้อยเสี่ยดี ๆ ไม่ชอบ เดี๋ยวผัวคนนี้จะส่งไปให้ซ่องซะเลยเป็นไง”

หลินหมุนตัววิ่งอีกครั้งแต่ด้วยความยาวของขาเธอแล้วแค่เขาเดินยังตามทัน ชาญชัยเดินเร็วตามเมียสาวของตัวเองห่าง ๆ มองแผ่นหลังบางนั่นวิ่งอย่างเอาเป็นเอาตายหนีเอาชีวิตรอด แต่มีหรือที่เธอจะหนีพ้นเงื้อมือของเขา

หมับ ! มือสากของเขากำของมือเธอแน่นจนเจ็บ หลินหมุนตัวกลับมาตามแรงกระชากก่อนที่มืออีกข้างของเขาจะยกขึ้นบีบคอเธออย่างแรง

“เป็นเมียก็ต้องตอบแทนผัวหน่อยสิหลิน”

“มึงมีเหี้ยอะไรให้กูต้องตอบแทนวะ แค่ก ๆ”

“ปากดีนักนะมึง !”

เพียะ ! ฝ่ามีที่บีบคอเธออยู่เปลี่ยนมาตบเธอเต็มแรงจนเจ้าหล่อนเซล้มลงฝ่ามือกระทบกับพื้นถนนดินแดงจนเป็นแผลถลอก ทว่าตอนนี้เธอไม่มีเวลาเจ็บหรอก เพราะต้องหนีเอาตัวรอดให้พ้นก่อน

หลินลุกขึ้นวิ่งอีกครั้งแม้จะได้ยินเสียงหัวเราะดังตามหลังมาเธอก็ไม่หวั่น เจ้าหล่อนทั้งวิ่งทั้งควักหาโทรศัพท์มือถือกดโทรออกหาหมายเลขที่คิดว่าจะพึ่งพิงได้ที่สุดในตอนนี้

ตู้ด ตู้ด

(ฮาโหล ทำไม..)

“คุณ คุณช่วยหนูด้วยมันจะเอาหนูไปขาย คุณมาช่วยหนูที ฮือออ”

(อยู่ไหน !)

“ไม่รู้ แถวโรงงานมีโรงน้ำแข็ง ถนนดินแดง..”

โทรศัพท์ของเธอถูกแย่งไปก่อนที่จะพูดจบ แล้วเดินตามเธออีกครั้งเขาเหมือนนักล่าที่มีเป้าหมายชัดเจน ไม่รีบร้อนอะไรเพราะรู้ว่าเหยื่อของตนยังไงก็หนีไม่รอด

หญิงสาวที่วิ่งจวนจะหมดแรงเริ่มหายใจหอบเหนื่อยขึ้นทุกที เท้าเริ่มจะก้าวไม่ออกในใจหวังเพียงว่าเขาคนนั้นจะมาจริง ๆ

แคปชั่น : พื้นที่ปลอดภัยของเธอ เป็นฉันได้ไหม