All Chapters of วิวาห์เลี้ยงเดี่ยว: Chapter 111 - Chapter 120

ตอนที่ 30ออกหน้าออกตามัตสยานั่งแอบปรายตามองทอฝันที่นั่งอยู่เบาะหลังขณะที่กำลังนั่งรถกลับบ้าน ด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก จากที่ตอนแรกนั้นค่อนข้างรู้สึกถูกชะตา แต่หลัง ๆ มานี้อีกฝ่ายเอาเวลาว่างของวาทีไปจนเกือบหมด ไม่ว่าจะหลังเลิกงานหรือวันหยุด แรก ๆ ทอฝันมักจะมาโทรชวนไปกินข้าวหรือให้พาไปโน่นนี่นั่นก็พาไปบ้าง แต่ส่วนใหญ่จะปฏิเสธ แต่พอมาเป็นเรื่องธุรกิจที่ต้องยอมรับว่าวาทีถนัดและเขาก็เก่ง จึงสนุกกับการช่วยคิด แนะนำ ทุกครั้งที่ทอฝันเรียกตัวโดยเอาเรื่องนี้ขึ้นมาอ้างเขาไม่เคยปฏิเสธเลย เธอเองก็ไม่ได้ใจแคบ แต่รู้สึกเอะ...เอะ...จากพฤติกรรมบางอย่างของอีกฝ่าย ที่ไม่รู้ช่วงนี้เธอระแวงและคิดมากไปเองหรือเปล่าอย่างวันนี้ก่อนเลิกงาน จู่ ๆ ทอฝันก็โผล่มาบอกว่ามานั่งแท็กซี่มาทำธุระแถวนี้เลยจะมาติดรถกลับด้วย เพราะจะให้วาทีช่วยไปดูแผนธุรกิจให้ ตอนแรกมัตสยาบอกว่าจะถามวาทีให้ว่าว่างหรือเปล่า แต่อีกฝ่ายบอกว่าไม่ต้องเธอโทรคุยและนัดกับวาทีไว้ก่อนที่จะมาที่นี่แล้ว เมื่อถูกพูดมาอย่างนั้นเธอจะทำอะไรได้“จอดรถให้มัทที่หน้าบ้านเถอะค่ะเดี๋ยวเดินเข้าไปเอง” มัตสยาบอกสามีเมื่อเขากำลังจะเลี้ยวรถเข้าไปข้างใน จะได้ไม่ต้

“นิดหน่อย แค่ช่วงนี้โดนเพื่อนสามีแย่งเวลาไปน่ะ” มัตสยาบอกก่อนจะเดินไปทิ้งตัวลงบนเตียงพลางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่“เพื่อน ใครวะ” ญารินดาถามอย่างสงสัย“ชื่อทอฝันเป็นสาวสอง สวยมาก...เป็นเพื่อนสนิทกันในกลุ่ม หนึ่งในนั้นก็มีพี่แดนด้วย ถึงถามไงว่าเขาไม่ได้เรียกเหรอ”“นี่แกกำลังสงสัยอะไรบางอย่างอยู่ใช่ไหม”“ก็มีบ้าง แต่บางทีมันอาจจะไม่มีอะไรก็ได้ไง” มัตสยาเองที่พยายามไม่คิดมาก เธอค่อนข้างไว้ใจวาที แต่หลัง ๆ มานี้ยอมรับว่ามันเริ่มระแวงนิด ๆ แล้ว ทั้งหมดทั้งมวลก็จากพฤติกรรมของทอฝัน ที่บางครั้งแอบเห็นว่ามีความเยาะเย้ยเมื่อทุกครั้งที่เอ่ยปากชวนแล้ววาทีไม่ปฏิเสธ“แกก็ใจเย็น ๆ ก่อนนะดูไปเรื่อย ๆ เดี๋ยวฉันช่วยอีกแรง” ญารินดาหันไปมองสามีที่กำลังก้มหน้าก้มตาสอนการบ้านลูกสาวคนโตอยู่อย่างหมายมาด“ทำไงอะ” มัตสยาถามอย่างสงสัย“ใช้ผัวไงคะ เดี๋ยวให้พี่แดนดูให้ ตอนนี้แกก็อย่าคิดมาก คุณทีเขาดูรักแกออก” ญารินดาปลอบด้วยสิ่งที่เธอเห็นมาตลอด“ก็ไม่รู้สินะ” มัตสยายิ้มแห้ง ๆ เรื่องรักไม่รักเธอไม่อยากยืนยัน เพราะการเริ่มต้นแต่งงานวาทีบอกเพียงว่าชอบที่เธอเก่งและแกร่งบวกกับเงื่อนไขทางพินัยกรรมเท่านั้น อีกอย่างเรื่องรา

31แข็งข้อแดนไทที่พอได้ยินเรื่องที่คนเป็นภรรยาเล่าให้ฟังก็โทรหาวาทีทันทีเพื่อถามว่าทำอะไรอยู่ไหน หลังจากนั้นไม่นานแดนไทก็ไปปรากฏตัวที่นั่น ท่ามกลางความไม่พอใจของทอฝัน“แกมาได้ไง” ทอฝันถามคนที่เดินเข้ามาในบ้านด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ“ขับรถมา” แดนไทตอบอย่างยียวนแล้วเดินไปทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆ วาทีที่กำลังดูอะไรบางอย่างอยู่“แล้วแกมาทำไม” ทอฝันถามอย่างสงสัย เพราะปกติถ้าไม่ชวนแดนไทจะไม่มีทางมาที่นี่เด็ดขาด“ก็ได้ข่าวว่าพวกมึงกำลังสุมหัวทำอะไร ๆ สนุกกันแต่ไม่ยอมชวนกู ก็เลยมาเอง ไหนมึงทำธุรกิจอะไร มากูช่วย” ว่าแล้วก็แย่งเอกสารในมือของวาทีมาอ่าน แต่ไม่ทันไรก็โดนทอฝันแย่งไป “แค่ไอ้ทีก็พอแล้ว”“แต่เรื่องธุรกิจบางเรื่องกูก็เก่งกว่าไอ้ทีนะ” แดนไทแย่งเอกสารเหล่านั้นกลับคืนมาดูอีกครั้ง ซึ่งเรื่องนี้วาทีก็เห็นด้วย แม้ทุกคนจะดูว่าเขาเก่งแต่เรื่องบางเรื่องเขาก็ไปปรึกษาแดนไทอยู่บ่อย ๆ “จริง ช่วยกันคิดและวางแผนหลาย ๆ คนแหละดีแล้ว อะมึงช่วยดูตรงนี้ก็แล้วกัน” วาทีชี้ตรงข้อมูลที่อยากให้แดนไทช่วยพิจารณา“ได้เลย จัดไป รีบทำรีบเสร็จจะได้รีบกลับบ้านไปกินข้าวกับเมีย หรือมึงจะกินที่นี่” แดนไทเลิกคิ้วเมื่อวาทีเงยหน้

“ผมติดต่อแนนไม่ได้” เรวันต์ไม่ได้แค่พูดแต่มือก็กดโทรหาภรรยาเป็นระยะ ๆ แต่ไม่มีคนรับ“อาจจะกำลังขับรถอยู่ก็ได้ แล้วแกร้อนใจทำไม” นายวิทยาทำหน้างง ๆ แต่เมื่อคิดถึงคนที่ท้องโตใกล้คลอดแล้วก็อดที่จะพยักหน้าอย่างเห็นด้วยกับความเป็นห่วงของลูกชาย “แต่หนูแนนก็ท้องแก่แล้วนะไม่ควรขับรถจริง ๆ นั่นแหละ กลับมากก็เตือนเรื่องนี้หน่อยแล้วกัน”“ไม่ใช่เรื่องนั้นครับ” เรวันต์บอกคนเป็นพ่อโดนที่สายตายังจับจ้องที่โทรศัพท์มือถือที่ตัวเองกำลังกดต่อสายหาภรรยาสลับกับการโทรหาคนในครอบครัวของหญิงสาวแต่ไม่มีใครรับสายสักคน “รับสักทีสิวะ ทำไมไม่มีใครรับสายเลย” ชายหนุ่มบ่นอย่างหัวเสีย“แล้วมันเรื่องไหนล่ะ อย่าบอกน่ะว่าแกก่อเรื่องอีกแล้ว” นายวิทยามองปฏิกิริยาของลูกชายแล้วได้แต่ถอนหายใจและส่ายหน้า“ผมไม่ได้...” เรวันต์กำลังจะแก้ตัว แต่ก็โดนคนเป็นพ่อพูดแทรกขึ้น “ไม่ได้อะไร ไหนแกรับปากกับหนูแนนว่าจะเปลี่ยนแปลงตัวเองไง แล้วนี่ไม่ทันจะครบอาทิตย์ดีด้วยซ้ำเอาอีกแล้วเหรอ” นายวิทยาถามเสียงเข้ม“ผมแค่ไปกินข้าวเที่ยงด้วยกันเฉย ๆ ไม่คิดว่า...” พูดมาถึงตรงนี้เรวันต์ก็อดที่จะมองซองเอกสารที่ถืออยู่ในมือของตัวเองไม่ได้“ไม่คิดว่าเมียจ

“คุณมณี”“ก็หรือไม่จริง ผัวเจ้าชู้ขนาดนี้ทนมาได้ตั้งหลายปีโดยไม่โวยวายฉันนี่เห็นแล้วขัดหูขัดตามานานมาก ปล่อยมากมันได้ใจอย่างนี้แหละ จำเอาไว้นะเธอน่ะ” ตอนท้ายก็ไม่วายหันมาเตือนลูกสะใภ้“ค่ะ” มัตสยารับคำพลางอมยิ้ม รู้สึกได้เลยว่าตัวเองเป็นที่ยอมรับของอีกฝ่ายมากขึ้นเรื่อย ๆ“เข้ากันได้ดีกว่าที่คิดใช่ไหมล่ะครับ” นายวาทิตกระซิบพูดกับคนเป็นพ่อยิ้ม ๆ ซึ่งฝ่ายนั้นก็พยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย“ถ้าเจ้าทีเป็นแบบเจ้าเรย์ในสักวันทั้งเมียทั้งแม่เอามันตายแน่” พูดจบผู้สูงวัยก็หัวเราะชอบใจ ท่ามกลางความงงงวยของลูกสะใภ้และหลานสะใภ้“บอกว่าไม่มีก็ไม่เชื่อ ที่นี้พอใจยัง” เสียงวาทีบ่นญาติผู้ที่พี่กำลังเดินลงจากบันได หลังจากที่เขาเดินตามอีกฝ่ายเขาห้องนั้นออกห้องนี้จนครบ“เธอต้องเอาแนนไปซ่อนที่ไหนสักแห่งแน่ ๆ” เรวันต์เดินมาชี้หน้ากล่าวหามัตสยาที่นั่งทำหน้าเหวออยู่“ฉันไปทำงานทั้งวันไม่มีเวลามายุ่งเรื่องของคุณกับภรรยาหรอกนะคะ” มัตสยาแย้งเสียงเข้มกลับไปบ้าง ทั้งที่ไม่มีหลักฐานแต่อีกฝ่ายกลับกล่าวเธอได้เป็นตุเป็นตะ“ไม่ยุ่งเหรอ ถ้าไม่ยุ่งไม่เสี้ยม แนนจะกล้าหนีไปอย่างนี้เหรอ” เรวันต์ตวาดอย่างคนที่เริ่มควบคุมอารมณ์ข