Tous les chapitres de : Chapitre 101 - Chapitre 110

Tatlong araw. Tatlong araw ng paghihintay. Tatlong araw na halos walang tulog si Ethan—walang gana kumain, walang tigil ang pag-iisip. Para bang bawat segundo ay may kasamang tanong na hindi niya masagot, at bawat tanong ay parang kutsilyong unti-unting bumabaon sa isip niya. Sa loob ng tatlong araw na iyon, hindi na siya halos lumabas ng hotel. Ang suite na tinutuluyan niya ay naging parang kulungan—malaki, marangya, kumpleto sa lahat ng kailangan ng isang tao, pero para kay Ethan, wala iyong silbi. Dahil ang isip niya—nakakulong, nakagapos sa nakaraan, at binabagabag ng katotohanang pilit niyang hinuhukay.Nakatayo siya sa harap ng bintana, nakatanaw sa ilaw ng lungsod. Parehong tanawin, parehong ingay, pero ibang pakiramdam. Mas mabigat. Mas matindi ang kaba. Parang may paparating na bagyo—at ramdam niyang siya mismo ang tatamaan nito. Mahigpit ang hawak niya sa cellphone, naghihintay, umaasa, at natatakot—kahit ayaw niyang aminin.Sa tuwing ipipikit niya ang mata niya, bumabalik

Isang gabi sa loob ng bahay, mabigat ang katahimikan. Hindi ito tahimik na nagbibigay ng kapayapaan, kundi isang katahimikang puno ng tensyon—parang anumang sandali ay maaaring sumabog. Sa loob ng silid, nakahiga si Amara ngunit hindi siya natutulog. Nakatingin lang siya sa kisame, habang ang isip niya ay magulo at unti-unting binabaha ng mga alaalang matagal niyang pilit isinara.Ilang gabi na siyang ganito—gising pero pagod, may kamalayan pero parang nakakulong sa loob ng sariling isip. At ngayong gabi, mas malinaw kaysa dati ang bigat ng lahat. Hindi na niya kaya pang manatili sa lugar na ito.Hindi na siya ligtas.Hindi na ito tahanan.Isa na itong hawla.Dahan-dahan siyang lumingon sa tabi niya. Mahimbing na natutulog si Amanda, yakap ang kumot na parang kahit sa panaginip ay naghahanap ng seguridad. Sa murang edad nito, hindi pa nito lubos na nauunawaan ang bigat ng sitwasyon, pero ramdam nito ang takot sa tuwing napapaligiran ito ng mga bantay—at iyon ang mas masakit para kay A

Dumating na sina Amara at Amanda sa hotel na tinutuluyan ni Ethan. Halos hindi pa nakababa ng sasakyan si Amara ay ramdam na niya agad ang bigat sa dibdib niya—hindi dahil sa takot, kundi dahil sa matinding emosyon na matagal niyang pinigilan. Ang lahat ng alaala, sakit, at katotohanang pilit niyang iniiwasan ay ngayon nasa harap na niya. Sa bawat hakbang niya papasok ng hotel, parang bumabalik lahat ng sugat na pilit niyang pinaghilom sa loob ng maraming taon. Ang bawat tibok ng puso niya ay mabigat, parang may kinakaladkad siyang nakaraan na hindi na niya matakasan. Sa loob ng hotel suite, tahimik ang paligid. Pero sa katahimikan na iyon, naroon ang matinding paghihintay. At nang bumukas ang pinto— “Amara…” Isang salita lang. Pero sapat para tuluyang gumuho ang lahat ng kontrol na pinipilit ni Ethan na panatilihin. Dahan-dahan siyang humakbang papasok. At sa sandaling nagtagpo ang kanilang mga mata, parang tumigil ang mundo. Si Ethan. Pagod. Halatang ilang gab

Pagbukas ng malaking gate ng mansyon, agad na tumambad kay Manang Teresa ang pamilyar na mukha sa labas.Nanigas siya sa kinatatayuan niya.Parang biglang nawala ang hangin sa paligid niya.Hindi siya agad nakagalaw.Tinitigan niya ang babae sa labas ng gate na para bang takot siyang kumurap at biglang maglaho ang nakikita niya.“A… Amara…?”Mahina.Halos pabulong.Parang hindi makapaniwala ang sariling boses niya.Dahan-dahan niyang inangat ang kamay sa dibdib niya, tila sinusubukang siguraduhin na hindi siya nananaginip.“Hindi… hindi pwede…” ulit niya, nanginginig ang labi. “Akala namin… patay ka na…”Ngunit bago pa niya tuluyang mapigilan ang emosyon—tumulo na ang luha niya.“Amara!...Hija....”At sa isang iglap, tumakbo si Manang Teresa palabas ng gate at mahigpit na niyakap si Amara na para bang ayaw na niyang pakawalan pa ito kahit kailan.“Buhay ka…” umiiyak na sabi niya. “Buhay ka talaga…”Niyakap siya ni Amara pabalik, nanginginig ang buong katawan niya.“Manang…” mahinang

Hindi pa tuluyang humuhupa ang emosyon sa loob ng mansyon, ngunit malinaw na sa lahat—hindi pa ito ang katapusan.Isa pa lang itong simula.Simula ng galit.Simula ng laban.Simula ng paghihiganti.Sa study room, mag-isa si Ethan.Tahimik ang paligid.Madilim ang kwarto, maliban sa iisang ilaw na nakatutok sa mesa niya. Nakatayo siya sa harap ng bintana, nakatanaw sa malawak na dilim ng gabi. Ngunit sa totoo lang, wala siyang nakikita roon.Dahil ang nasa isip niya—ay si Amara.Kung paano ito umiyak.Kung paano ito nanginig sa takot.Kung paano ito muntik mawala sa kanya… nang tuluyan.At kasabay ng mga alaalang iyon—ang mukha ni Mike.Ang lalaking sumira sa lahat.Napahigpit ang kamao ni Ethan. Unti-unting umigting ang panga niya sa galit.“Hindi ka makakatakas sa’kin…” bulong niya, malamig at puno ng determinasyon.Dahan-dahan siyang lumingon.Sa sandaling iyon—wala na ang dating Ethan na marunong magpigil.Ang natira na lang—isang lalaking handang gawin ang lahat para protektah