Tous les chapitres de : Chapitre 81 - Chapitre 90

Sa sala, si Jayden ay nakaupo sa carpet, masayang naglalaro ng blocks kasama si Ethaniel. May halakhakan ng mga bata, may simpleng saya na parang walang problema sa mundo.“Niel, tingnan mo! Gawa ko bahay!” masiglang sabi ni Jayden.“Ang galing mo, Kuya Jayden!” sagot ni Ethaniel habang pumapalakpak.Ngumiti si Jayden nang malapad, yung ngiting walang bakas ng takot o sakit—yung ngiting tanging bata lang ang kayang magbigay.Pero sa likod ng mga tawang iyon, malamig pa rin ang hangin.Si Ethan ay nakaupo sa sofa. Nasa harap niya ang laptop, bukas, may mga dokumentong kailangang tapusin, pero hindi niya ito tinitingnan. Ang mga mata niya ay nakatutok sa mga bata, pero ang isip niya ay malayo.Parang katawan lang niya ang nandito, pero ang emosyon niya ay nasa ibang lugar.May isang kamay siyang nakapatong sa armrest, mahigpit. Parang kahit tahimik ang paligid, may tensyon pa ring pilit niyang kinokontrol sa sarili niya.Sa kusina, si Amara ay tahimik na naghuhugas ng pinggan. Isa-isa,

Kinahapunan, tahimik ang buong mansyon. Ang dating masiglang paligid ay tila nabalot ng kakaibang lungkot—isang bigat na hindi maipaliwanag, pero ramdam sa bawat sulok ng bahay. Sa kusina, abala si Manang Teresa sa pagsusulat ng listahan ng mga bibilhin para sa pamamalengke. Maingat niyang isinusulat ang bawat detalye—gulay, karne, prutas—parang iyon na lamang ang paraan niya para ilihis ang isip sa tensyon na ilang araw nang bumabalot sa mag-asawa.Sa may pintuan, tahimik na nakatayo si Amara.Hindi siya nagsasalita.Hindi gumagalaw.Pero sa mata niya—may bagyong pilit niyang pinipigilan.“Manang…” mahina niyang tawag.Napahinto si Manang Teresa at dahan-dahang tumingin sa kanya.“Hija? May kailangan ka?”“Ako na lang po ang mamalengke.”Nanlaki ang mata ng matanda.“Hija, huwag na. Ako na lang. Magpahinga ka na—kita ko namumutla ka.”Ngunit umiling si Amara.“Ayos lang po ako… gusto ko lang pong lumabas. Kailangan ko lang… makahinga.”Tahimik silang nagkatitigan.Sa loob-loob ni Man

Dahan-dahang iminulat ni Amara ang kanyang mga mata.Puting kisame.Puting ilaw.Amoy ng gamot at antiseptic na tila bumabalot sa buong silid.Saglit siyang natigilan, parang hindi agad nag-sink in sa kanya kung nasaan siya.“Nasaan… ako…” mahina niyang bulong.Parang mabigat ang kanyang ulo. Parang may ulap sa loob ng isip niya na ayaw maghiwalay—makapal, magulo, at hindi niya maabot kahit anong pilit niya.Sinubukan niyang bumangon, pero agad siyang pinigil ng matinding kirot sa kanyang ulo at katawan.“Ah…” daing niya, napapikit.At doon lang niya napansin ang bandage sa kanyang ulo, ang IV line sa kanyang kamay, at ang mga monitor na kumikislap sa tabi niya.Biglang bumigat ang dibdib niya.Biglang sumikip ang hininga niya.“Hello…” mahinang boses ng nurse mula sa gilid ng kama.Napalingon si Amara, naguguluhan.“Don’t move too much. You’re safe now,” mahinahong sabi ng nurse habang inaayos ang machine sa tabi niya.“Safe…” ulit ni Amara, parang sinusubukang intindihin ang salita.

Isang buwan na ang lumipas mula nang maglaho si Amara. Isang buwan na puno ng paghahanap, ng mga tawag na laging nauuwi sa wala, ng mga gabing si Ethan ay nakaupo lang sa dilim kahit bukas ang ilaw, at ng katahimikang mas lalong nagpapabigat sa kanyang dibdib. Sa panlabas, mukhang maayos siya—pormal pa rin kung manamit, maayos pa rin sa trabaho, at diretso pa rin kung magsalita. Ngunit sa loob niya, unti-unti siyang nauubos. Parang may bahagi ng sarili niyang dahan-dahang nawawala, parang hinihila palayo ang lahat ng alaala niya kay Amara, at kahit anong pilit niya, hindi na niya ito maabot.Minsan, sa gitna ng araw, bigla na lang siyang natitigil sa ginagawa niya. Parang may pumipigil sa paghinga niya. Parang may pangalan na gustong lumabas sa isip niya pero hindi niya maipaliwanag kung sino. Kapag tumitingin siya sa mga dokumento, parang lumalabo ang mga letra. Kapag nakatingin siya sa mga tao sa paligid niya, parang wala siyang nakikita. May isang malaking puwang sa buhay niya na h

Tatlong taon.Tatlong taon na lumipas mula nang ilibing si Amara—tatlong taon na tila walang araw na hindi siya bumabalik sa alaala ng bawat taong naiwan. Umusad ang oras, nagbago ang paligid, nagpatuloy ang mundo… pero ang sakit, nanatili. Parang sugat na natakpan lang, pero hindi kailanman tuluyang gumaling.Maaliwalas ang umaga sa malaking bahay ni Ethan. Sumisilip ang sikat ng araw sa malalaking bintana, nagbibigay liwanag sa bawat sulok ng bahay—pero kahit gaano kaliwanag ang paligid, may kakaibang lungkot na nakabalot dito. Tahimik. Sobrang tahimik. Walang halakhak, walang ingay ng kwentuhan, walang bakas ng dating saya.Parang bahay na may laman, pero walang buhay.Sa study room, nakaupo si Ethan sa harap ng mesa niya. Nakasuot siya ng simpleng polo, maayos pa rin ang postura—pero iba na ang aura niya. Mas matured. Mas seryoso. Mas tahimik. Ang dating lalaking puno ng kumpiyansa at init, napalitan ng isang taong malamig at tila pagod na sa mundo.Sa harap niya, nakalagay ang is