Tous les chapitres de : Chapitre 111 - Chapitre 120

Sa mansyon, maagang bumabalot ang liwanag ng umaga sa malalawak na bintana. Ang sinag ng araw ay dahan-dahang gumagapang sa sahig, parang pilit pinapaliwanag ang katahimikan ng bahay na matagal nang hindi tunay na tahimik.Sa unang tingin, mukhang normal ang lahat.May ingay ng mga kubyertos sa kusina. May mahinang usapan ng mga bata. May galaw ng mga taong sanay na sa routine ng araw-araw—parang isang pamilyang sinusubukang manatiling normal sa gitna ng mundo na hindi na normal.Pero sa loob ng mansyon ni Ethan—walang bagay na ganap na normal.Ang katahimikan dito ay hindi kapayapaan.Ito ay kontrol.Ito ay pagbabantay.Ito ay paghahanda sa isang bagay na kahit hindi pa dumarating—alam nilang lahat na hindi maiiwasan.Sa dining area, abala ang lahat. Si Jayden at si Ethaniel ay naka-uniform na, maayos ang suot, bitbit ang kanilang school bags. Tahimik silang nakaupo sa sofa habang naghihintay. Sa kanilang mga mata, makikita ang disiplina at pagiging sanay sa seguridad na bumabalot s

Tahimik ang buong sala ng mansyon—isang klase ng katahimikan na hindi nagbibigay ng kapayapaan, kundi lalo lang nagpapabigat sa dibdib ng bawat isa. Hindi ito yung katahimikang nakakapagpahinga; ito yung katahimikang sumisiksik sa dibdib, yung bawat segundo parang may hinihintay na masamang mangyari.Nandoon silang lahat.Ang mga magulang nina Ethan at Amara—halatang-halata ang matinding pag-aalala para sa kanilang apo. Ang ina ni Amara ay paulit-ulit na nagdarasal, nanginginig ang mga labi habang tahimik na umiiyak. Ang ama naman nito ay nakaupo, hawak ang noo, tila pilit inuunawa kung paano nangyari ang lahat. Sa kabilang banda, ang mga magulang ni Ethan ay hindi rin mapakali—ang ina niya ay nakatayo, paikot-ikot, habang ang ama niya ay tahimik lang, pero ang mga mata ay puno ng tensyon.Sa gilid, nandoon sina Jayden at Ethaniel. Parehong umiiyak. Parehong nalilito.“Kuya Jay… babalik pa ba si Amanda?” mahina at nanginginig na tanong ni Ethaniel.Hindi agad nakasagot si Jayden. Napa

Alas-sais ng gabi.Ang langit ay unti-unti nang dumidilim, pinapalitan ang liwanag ng araw ng malamig at mapanganib na anino ng gabi. Sa loob ng kotse, tahimik si Ethan habang mahigpit ang hawak niya sa manibela. Walang tugtog. Walang salita. Tanging ang tunog ng makina at ang mabilis na tibok ng puso niya ang naririnig niya.Hindi siya natatakot para sa sarili niya.Natatakot siya para kay Amanda.Sa bawat segundo na lumilipas, mas lalo siyang kinakain ng isip niya—kung nasaan ang anak niya, kung umiiyak ba ito, kung nasasaktan ba ito, kung iniisip ba nito na iiwan na siya ng ama niya.“Hold on, anak…” bulong niya sa sarili. “Darating si Papa…”Pinabilis niya ang takbo ng sasakyan.Wala na siyang pakialam sa kahit ano.Isang direksyon lang ang mahalaga.Ang lokasyon na ibinigay ni Mike.Ilang minuto pa—tumigil ang kotse niya sa harap ng isang lumang warehouse.Madilim.Tahimik.Halos walang ilaw sa paligid.Parang abandunado.Pero alam ni Ethan—hindi ito basta-basta.Pinatay niya a

Ang paligid ng lumang warehouse ay unti-unting napuno ng liwanag ng mga sirena.Asul at pulang ilaw ang humahampas sa mga pader, kasabay ng mabibigat na yabag ng mga pulis na papasok sa loob. Ang dating tahimik na lugar—punô ng galit, dugo, at paghihiganti—ay ngayon puno na ng sigawan, utos, at mabilis na pagkilos.“Police!”“Hands where we can see them!”Isa-isang pumasok ang mga armado. Mabilis nilang kinontrol ang paligid, siniguradong walang ibang banta. May ilan na agad lumapit sa bangkay ni Manang Teresa, habang ang iba ay nagbantay kina Ethan at Mike.Ngunit wala nang lumalaban.Wala nang umiimik.Parang ubos na ang lahat ng lakas na matagal na nilang kinikimkim.Tahimik si Mike.Nakatayo siya sa gitna ng warehouse, nakataas ang mga kamay bilang tanda ng pagsuko. Hindi siya gumagalaw, hindi siya tumatakbo. Para bang matagal na niyang alam na darating ang sandaling ito.Pagod na siya.Hindi lang sa katawan, kundi sa lahat ng galit na pinilit niyang dalhin sa loob ng maraming tao

Matapos ang ilang taong pagdurusa, mga tampuhan, at mga hindi pagkakaunawaan, ngayon sila ay magkatabi sa kama, parehong bukas na sa muling pagsisimula. Si Amara, bagamat ramdam ang kaligayahan na tapos na ang kanilang problema, ay hindi maalis sa kanyang puso ang lungkot. Ang pagkamatay ni Manang Teresa, na itinuring niyang pangalawang ina, ay nag-iwan ng marka sa kanyang puso. Humihinga siya ng mabagal, unti-unting sinusubukang kontrolin ang mga luha, habang mahigpit na nakayakap kay Ethan. Marahang hinaplos ni Ethan ang buhok nito. "Amara,” bulong niya. “Nandito na ako.” Napahinto si Amara at tinitigan siya. Ang tinig ni Ethan, mabagal at malambot, ay tila musika sa kanyang tenga. “Talagang hindi mo ako sasaktan uli, di ba?” mahina niyang tanong, at ramdam ang kaba sa kanyang boses. Ang kanyang mga mata ay basa sa luha, ngunit may liwanag ng pag-asa na unti-unting sumisilip. Ngumiti si Ethan, isang maliit ngiti. “Hindi, Amara. Pangako ko sa’yo—hindi na mauulit ang mga