All Chapters of My Wife's Secret Son: Chapter 121 - Chapter 130

Isang buwan na lumipas.isang umaga, habang natutulog pa ang lahat, biglang napanginginig si Amara. Isang matalim na kirot ang sumabog sa kanyang tiyan, dumadaloy sa bawat ugat ng katawan niya, parang sinasabing may hindi pangkaraniwang nangyayari. Napahawak siya sa tiyan, pilit pinipigilan ang sakit, ngunit hindi na niya mapigilan ang pag-iyak.“Ahhh…” napaluhod siya sa gilid ng higaan, bawat hininga ay pilit kinokontrol, bawat tibok ng puso ay sumisigaw sa bawat paggalaw ng kanyang katawan. Agad siyang bumangon at naglakad patungo sa banyo, bawat hakbang ay mabigat, halos tumitigas ang tuhod sa sakit. Pagdating sa banyo, hindi na niya napigilan—sumuka siya, halos mawalan ng lakas, at sa gitna ng pag-ubo, naramdaman niya ang malambot at mahinahong kamay na humaplos sa kanyang likuran.“Amara…” mahina ngunit puno ng pag-aalala ang boses ni Ethan mula sa likod.Napalingon siya, at doon nakita si Ethan, nakayuko sa kanya, mata’y punong-puno ng kaba at pagmamahal. “Are you okay, wife?”

Lumipas ang isang linggo.Isang linggong puno ng katahimikan, pag-aalaga, at maliliit na sandali na unti-unting nagbabalik ng dating sigla sa buhay nina Amara at Ethan. Hindi man perpekto, ngunit sapat para maramdaman nila na unti-unti silang bumabangon mula sa mga sugat ng nakaraan.Sa bawat umaga, si Ethan ang unang nagigising—tinitingnan si Amara habang natutulog, pinagmamasdan ang tahimik nitong mukha. Para bang hindi pa rin siya makapaniwala na narito pa rin ito sa tabi niya. Na hindi siya iniwan. Na pinili pa rin siya sa kabila ng lahat.At sa bawat gabing magkatabi silang matulog, mas humihigpit ang hawak niya sa kamay nito—parang natatakot na baka magising siya isang araw at wala na naman si Amara.Pero ngayon— hindi na ito aalis.Isang umaga, habang nag-aayos si Amara sa kwarto, biglang pumasok si Ethan mula sa pintuan, may kakaibang ngiti sa labi—isang ngiting parang may tinatagong plano.“Wife…” tawag niya, malambing.Napalingon si Amara. “Hmm? Ano yun, hubby?”Lumapit si E

Tatlong buwan na ang lumipas.Tatlong buwan mula nang magsimulang mabuo ang bagong buhay sa loob ni Amara—isang buhay na hindi lamang basta pagdating ng isang sanggol, kundi simbolo ng panibagong pag-asa sa pagitan nila ni Ethan.Hindi pa gaanong halata ang kanyang tiyan. Bahagya pa lamang ang pag-umbok nito, madaling maitago sa maluwag na damit. Ngunit para kay Ethan, wala nang kailangang patunayan pa. Sa bawat paghawak niya sa tiyan nito, parang nakikipag-usap siya sa isang himalang unti-unting nagkakaroon ng anyo.Isang umaga, tahimik ang loob ng kwarto. Abala si Amara sa pag-aayos ng kama, maingat ang bawat galaw, parang sanay na siyang mag-ingat sa sarili. Ang liwanag mula sa bintana ay dahan-dahang sumasala sa puting kumot, nagbibigay ng payapang aura sa buong silid.Biglang bumukas ang pinto.Pumasok si Ethan.May hawak siyang cellphone, ngunit hindi ito ang karaniwang seryoso niyang anyo. Sa halip, may kakaibang sigla sa kanyang mata—halo ng excitement at determinasyon.“Wife

Sa loob ng simbahan, unti-unting napupuno ang mga upuan. Isa-isa nang dumarating ang mga bisita—mga kaibigan, kamag-anak, at mga taong naging bahagi ng mahaba at masalimuot na kwento nina Ethan at Amara.Naroon si James, tahimik na nakaupo sa isang sulok, nakatingin sa altar. Kakarating lang niya mula Paris at diretso siyang pumunta rito upang masaksihan ang kasal ng kaibigan niyang si Amara—ang babaeng minsan niyang minahal, at ngayon ay tanggap na niyang para kay Ethan talaga ito.Sa kabilang bahagi, naroon si Althea, tahimik ngunit may magaan na ngiti. Masaya siya para sa kambal niya—na sa kabila ng lahat ng sakit at pagsubok, natagpuan pa rin ang tunay na pagmamahal.Sa harap naman, nakaupo ang mga magulang ni Ethan—dignified ngunit halatang emosyonal. Ngayon lang nila nakita ang anak nila na ganito: buo, handa, at sigurado.Sa kabilang hanay ng upuan, naroon sina Jayden, Ethaniel, at Amanda—masaya para sa kanilang magulang, punong-puno ng excitement at tuwa.Sa Bridal RoomNakata

Sa kusina, abala si Amara sa simpleng paghahanda ng pagkain. Mabagal na ang kilos niya ngayon dahil walong buwan ang tiyan niya, mabigat na ang bawat galaw, at madalas na ang pagkapagod. Humawak siya sa counter habang hinihila ang hininga niya nang dahan-dahan. “Konti na lang…” bulong niya sa sarili, pilit inaabot ang baso sa gilid. Pero bigla— “Aray…” Napahinto siya. Parang may kumirot sa loob ng tiyan niya. Hindi ordinaryong kirot—kundi biglang humigpit, parang may pumipiga. Humawak siya sa tiyan niya. “Ah… sandali…” bulong niya. Sumunod na kirot—mas malakas. Mas matalim. “Ahh…” napahawak siya sa lamesa. Hindi na niya napigilan. “Ethan!” sigaw niya. “Ethan!” Agad na bumukas ang pinto. “Wife?” mabilis na sagot ni Ethan, halatang gulat. Pagpasok niya sa kusina, nakita niya si Amara na nakahawak sa counter, nakayuko, nanginginig ang katawan. “Bakit? Ano’ng nangyayari?” agad niyang tanong habang papalapit. “Ang sakit…” umiiyak na sabi ni Amara. “Ethan…