Tous les chapitres de : Chapitre 91 - Chapitre 100

Maaliwalas ang umaga. Sumisilip ang sikat ng araw sa malalaking bintana ng bahay, nagbibigay liwanag sa bawat sulok—parang sinasabing panibagong araw na naman, panibagong simula. Sa sala, maririnig ang halakhak—isang tunog na matagal laging narinig sa bahay na iyon. Masayang tumatakbo si Amanda sa gitna ng sala, hawak ang maliit niyang stuffed toy habang tumatawa nang walang tigil, habang sa likod niya ay si Mike na ngumingiti at tumatakbo rin, kunwaring nahihirapang abutin ang bata. “Daddy! Daddy! Hulihin mo ako!” “Hey, wait! Ang bilis mo naman!” “Hindi mo ako mahuhuli!” At sa isang iglap, nahuli siya. Marahang binuhat ni Mike ang bata habang tumatawa ito nang malakas, yakap-yakap ang leeg nito. Isang totoo at bihirang tawa ang kumawala mula kay Mike—isang side niya na bihirang makita ng kahit sino, lalo na ni Amara. Sa sandaling iyon, parang walang bigat sa mundo. Parang lahat ay simple. Parang lahat ay tama. Sa gilid ng sala, tahimik na nakatayo si Amara, may hawak na tasa

“Sir, nakalapit po si Amanda kay Ethan… hindi po namin napigilan. Bigla po kasing tumakbo ang bata.”Parang bumagsak ang mundo sa isang iglap.Nanigas si Mike sa kinatatayuan niya, hawak pa rin ang baso ng alak na kanina pa niya hindi iniinom. Dahan-dahan niyang ibinaba iyon sa mesa, ngunit ang kamay niya—halatang nanginginig.“Ulitin mo,” malamig niyang sabi.“Sir… nakalapit po si Amanda kay Ethan,” ulit ng tauhan, halos hindi na makatingin nang diretso. “Pero agad din po naman po lumapit ang yaya at inilayo si Amanda."Isang salitang napakagaan pakinggan.Pero sa tenga ni Mike—parang sentensiya.“Nakalapit?” ulit niya, napangisi nang bahagya. “Alam mo ba kung gaano ka-delikado ang ‘nakalapit’ na ‘yan?”Tahimik ang tauhan.“At anong ginawa n’yo?” tanong niya, mas malamig na ngayon ang boses.“Binantayan po namin agad, sir. Hindi na po siya nakalapit ulit.”“Hindi na?” ulit ni Mike.Tumango ang tauhan.At doon—biglang sumabog ang galit niya.“Mga inutil!” sigaw niya, sabay hampas ng

Mahigit isang buwan na ang lumipas mula nang dumating sina Amara,Amanda at Mike sa Davao.Sa unang linggo, puro takot ang bumalot kay Amara. Bawat tunog, bawat galaw sa paligid, pinagdududahan niya. Hindi siya mapakali. Hindi siya mapalagay. Unti-unting naging pamilyar ang bahay. Ang amoy ng hangin sa umaga. Ang tunog ng aircon sa gabi. Ang kaluskos ng mga dahon sa labas tuwing madaling-araw.At higit sa lahat—ang presensya ni Mike.Tahimik, maingat, at laging nariyan.Hindi siya palasalita, pero ramdam ang pag-aalaga. Laging may pagkain sa mesa. Laging may taong nagbabantay sa labas. Laging may siguradong seguridad.At sa kabila ng lahat—naging komportable si Amara.Hindi dahil gusto niya.Kundi dahil wala siyang ibang pagpipilian.Tuwing umaga, gigising siya na katabi si Amanda.Mahimbing ang tulog ng bata, parang walang bahid ng kahit anong problema sa mundo. Parang hindi nito alam ang lahat ng pinagdaanan nila. Parang hindi nito ramdam ang takot na pilit niyang itinatago.“Momm

Tahimik ang hallway sa labas ng opisina ni Mike. Walang maririnig kundi ang mahihinang tunog mula sa loob at ang maingat na paghinga ng dalawang bodyguard na nakapwesto malapit sa pinto.Nagkatinginan sina Carlo at Rico—parehong halatang hindi mapakali.“Pare…” mahinang bulong ni Carlo habang pasulyap-sulyap sa paligid. “Sigurado ka bang hindi natin sasabihin kay boss Mike?”Napabuntong-hininga si Rico at napakagat sa labi. “Wag na, bro. Alam mo naman si boss Mike. Konting mali lang… lagot tayo.”Napalunok si Carlo. “Pero hindi ‘to maliit na bagay. Nagkita sina Ma’am Amara at si Ethan. Hindi ba dapat alam ‘yon ni boss?”Napakamot si Rico sa batok. “Oo… pero isipin mo muna. Nakilala ba ni Ma’am si Ethan?”Saglit na natahimik si Carlo bago sumagot. “…Hindi. Para lang siyang may nakitang stranger.”“At si Ethan?” tanong ni Rico. “Hinabol ba niya si Ma’am?”Umiling si Carlo. “Hindi rin…”Napatingin sila sa isa’t isa.“Edi wala,” sabi ni Rico, pilit pinapakalma ang sarili. “Hindi nakilala

Pagdating ni Ethan sa hotel na tinutuluyan niya, hindi na siya nag-aksaya pa ng oras. Diretso siyang pumasok sa suite, halos hindi na hinubad ang coat niya. Mabigat ang bawat hakbang niya, pero mas mabigat ang laman ng isip niya—parang bawat segundo ay may kasamang tanong na hindi niya masagot.Isinara niya ang pinto nang malakas.Isang tunog lang, pero sapat para basagin ang katahimikan ng kwarto.Tahimik ang paligid.Pero sa loob niya—ingay.Gulo.Mga tanong na paulit-ulit bumabalik, parang sirang plaka na ayaw tumigil.Hindi na niya kinaya pa.Kinuha niya agad ang cellphone niya at walang pag-aalinlangang tinawagan ang private investigator niya.Isang ring pa lang, sinagot agad.“Ethan?”“Check mo ang background ni Mike Virelli,” diretso niyang sabi, walang paligoy-ligoy. “Lahat. Business, personal, connections… pati kung sino si Isabel at Amanda sa buhay niya.”Saglit na katahimikan sa kabilang linya, parang pinoproseso ng kausap niya ang bigat ng utos.“Okay… noted. Pero Ethan—”