All Chapters of My Wife's Secret Son: Chapter 131 - Chapter 140

Habang nakatayo si Ethan sa harap ng dalawang incubator, napansin ng nurse na matagal na niyang tinititigan ang dalawang maliit na katawan na halos hindi pa nga mukhang ganap na buhay sa labas ng mundo. Parang bawat paghinga ng mga ito ay isang laban. Parang bawat beep ng monitor ay isang panalangin na ayaw pa silang bitawan. Lumapit ang nurse nang dahan-dahan, parang ayaw guluhin ang bigat ng katahimikan sa loob ng NICU. “Sir…” mahinang sabi nito. “Hindi pa po namin nailalagay ang official names nila sa chart.” Sandaling katahimikan ang sumunod. Sa katahimikang iyon, naririnig lang ang tunog ng machines. Beep… beep… beep… Parang may dalawang pusong pilit na kumakapit sa mundo. Tumingin si Ethan sa unang incubator. Mas maliit. Mas mahina ang anyo. Parang kahit hangin ay nahihirapang yakapin siya. Pero steady ang beep ng monitor—mahina, pero tuloy-tuloy. “Babae po ‘yan,” dagdag ng nurse. Napahinga si Ethan nang malalim. Isang buntong-hininga na parang may bigat na hindi ni

Lumipas ang dalawang linggo. Dalawang linggo ng walang tigil na paghihintay. Dalawang linggo ng pag-asa na may kasamang takot. Dalawang linggo na bawat araw ay parang isang taon para kay Ethan. Pero ngayon— may kakaibang liwanag ang araw. Ngayon… makakauwi na ang kambal. Sa loob ng private room, may tahimik na saya na bumabalot sa lahat. Hindi ito yung masayang maingay—kundi yung klaseng saya na may kasamang pag-iingat at pasasalamat. Maingat na karga ng ina ni Amara ang isa sa kambal. Halos hindi niya maalis ang tingin dito, parang takot siyang baka mawala kapag hindi niya tinitigan. “Ang ganda-ganda naman ng apo ko…” bulong niya, halos manginig ang boses sa saya. Dahan-dahan niyang hinaplos ang pisngi ng sanggol. “Ang kinis… parang si Amara nung baby pa siya…” Lumapit ang ama ni Amara, hawak ang isa pang baby. “Ha? Bakit kay Amara agad?” natatawang sabi niya. “Pwede namang sa akin mana ‘to ah.” Napalingon ang ina at tinaasan siya ng kilay. “Talaga? Saan ba

Araw-araw—paulit-ulit na bumabalik si Ethan sa ICU.Parang naging routine na niya ang lahat. Umaga, hapon, gabi—nandun siya. Umaalis lang siya kapag kailangan niyang kumain o kaya’y matulog sandali sa mansyon kasama ang mga anak nila.Pero kahit wala siya roon—ang isip niya… nasa ICU pa rin. Ngayon—nakaupo na naman siya sa tabi ng kama nito.Tahimik ang paligid. Tanging tunog ng machines at mahinang paghinga ni Amara ang maririnig. Bawat beep ng monitor—parang tibok ng pag-asa niya.Ang isang kamay ni Ethan—mahigpit na hawak ang kamay ni Amara.Ang isa naman—hawak ang cellphone.Paulit-ulit niyang pinapatugtog ang mga recordings.Hindi lang iyak ng kambal.Kundi pati—ang mga boses ng mga anak nila.Pinindot niya ang play.At agad napuno ng boses ang tahimik na ICU.“Hi mommy… miss na kita… gising ka na po…”Boses iyon ni Amanda—mahina, malambing, nanginginig.Napapikit si Ethan.Sumunod ang boses ni Jayden—“Mama… ang kukulit ng mga kapatid ko… kaya uwi ka na po dito…”Parang nag

Dalawang linggo ang lumipas. Dalawang linggo ng unti-unting paggaling. Dalawang linggo ng paghilom—hindi lang ng katawan, kundi ng puso. Dalawang linggo ng katahimikan na puno ng kahulugan. Ng mga gabing magkatabi pero hindi kailangang magsalita. Ng mga sandaling sapat na ang hawak ng kamay para masabing, nandito pa tayo. Dalawang linggo ng mga luhang hindi na kasing bigat—pero dala pa rin ang alaala ng sakit. At mga ngiting pilit sa umpisa… hanggang sa unti-unting naging totoo. At ngayon— uwian na. Tahimik ang biyahe. Hindi dahil walang gustong magsalita— kundi dahil pareho silang takot sirain ang katahimikang iyon. Nakaupo si Amara sa passenger seat, bahagyang nakasandal. Maputla pa rin, mahina pa ang katawan—pero buhay. Totoo. Nandito. At ang kamay niya— mahigpit na hawak ni Ethan. Hindi niya ito binitawan. Ni minsan. Parang kahit isang segundo lang na mawala ang hawak niya— baka may mawawala ulit. “Okay ka lang?” mahina niyang tanong, hindi i

My Wife’s Secret Son Book 2 (Althea and James Story) Althea Ako si Althea Villanueva. Kung ang kambal ko ay simple, ako naman ang kabaligtaran. Mahilig akong mag-ayos—fashionista, laging presentable, at sanay sa mga party at social events. Mataas akong mangarap, at hindi ko iyon ikinahihiya. Dati, malinaw sa akin kung ano ang gusto ko sa buhay. Kayamanan. Status. Kapangyarihan. At si Ethan Reyes. Dapat ako ang nasa tabi niya. Dapat ako ang pinili niya. Pero nagkamali ako. Pinili ko si Lucas Virille—akala ko mas mayaman siya, mas makakapagbigay ng buhay na gusto ko. Akala ko iyon ang tamang desisyon. Hindi pala. At nang bumalik ako… akala ko kaya ko pang bawiin ang lahat. Lalo na si Ethan. Pero ang naidala ko sa buhay ni Amara— gulo, problema, at pagsisisi. Pinadukot ko ang sarili kong kambal. Si Amara. Hindi para saktan siya. Hindi para patayin. Kundi para takutin lang. Para mawala siya sa buhay ni Ethan. Para maibalik sa akin ang dapat