All Chapters of My Wife's Secret Son: Chapter 151 - Chapter 160

Althea “Ahh… Amara… Amara…” Magkahalong daing at ungol ang kumawala sa labi ni James habang mahigpit akong nakakapit sa balikat niya. Mabigat ang paghinga naming dalawa. Mainit. Magulo. At puno ng kasabikang pareho naming matagal na yatang pilit nilalabanan. Ramdam ko pa rin ang mabilis na tibok ng puso niya habang unti-unting bumabagal ang galaw ng katawan namin matapos ang gabing halos mawalan kami pareho ng kontrol. Pero kasabay ng init na iyon— parang may malamig na tubig na biglang bumuhos sa buong pagkatao ko. Amara. Hindi ako. Amara. Parang biglang tumigil ang mundo ko. Unti-unting nanlamig yung balat ko habang nakatitig lang ako sa kisame, pilit iniintindi kung tama ba talaga yung narinig ko. Pero malinaw. Sobrang linaw. At habang ako’y tuluyang nawawala sa sarili dahil sa sakit— si James naman ay dahan-dahang bumagsak sa tabi ko, mabigat ang paghinga. Pagod. Mahimbing. Parang wala lang. Parang hindi niya winasak yung gabi gamit ang i

James Tahimik. Sobrang tahimik ng condo matapos umalis ni Althea. Napaupo ako nang mabigat sa gilid ng kama habang hinihimas yung mukha ko. Fuck. Hindi pa rin nagsi-sink in sa’kin yung nangyari. “Amara.” Mahina kong mura sa sarili bago napapikit nang mariin. Bakit iyon yung nasabi ko? Bakit sa lahat ng pangalan— iyon pa? Hindi ko maalala nang malinaw yung exact moment. Everything after the drinks felt blurry. Pero isang bagay lang yung sigurado ako. Hindi si Amara yung gusto ko ngayon. At lalong hindi habang kasama ko si Althea. Napabuntong-hininga ako nang malalim bago tumayo. Magulo pa rin yung kwarto. Nasa sahig pa yung dress niya. Yung earrings niya nasa gilid ng kama. At yung faint scent ng perfume niya— nasa buong kwarto pa rin. Parang torture. Kasi bawat detalye rito— siya. At ngayon, galit siya sa’kin. No. More than galit. Nasaktan ko siya. At kitang-kita ko iyon sa mga mata niya bago siya umalis. Humigpit yung panga

AltheaOne month.Isang buong buwan.Tatlongput’t isang araw na iniwasan ko si James.Tatlongput’t isang araw na hindi ko sinagot ang mga tawag niya.Hindi ko binasa ang mga message niya.Hindi ko siya hinarap.At sa loob ng isang buwan na iyon, akala ko unti-unti na akong magiging okay.Pero mali ako.Kasi kahit wala siya, nandiyan pa rin siya.Sa bawat umaga na gigising ako at automatic kong chine-check ang phone ko bago ko maalalang hindi ko na pala siya kinakausap.Sa bawat coffee shop na nadadaanan ko na nagpapaalala sa akin ng mga gabing inaasar niya ako dahil “masyado raw seryoso” ang ino-order ko.Sa bawat stressful meeting na gusto kong i-text sa kanya bago ko maalalang wala na pala akong karapatang gawin iyon.And somehow, iyon yata ang pinakamasakit.Ang masanay sa isang tao, tapos bigla mo na lang kailangang tanggalin siya sa sistema mo.“Miss Althea?”Napakurap ako nang marinig ko ang nurse.Napatingin ako sa kanya mula sa kinauupuan ko sa clinic.“Yes?”“Your doctor is r

Althea“You thought I’d leave.”Biglang sumikip yung dibdib ko.Kasi tama siya.At siguro iyon yung mas nakakainis.The way he looked at me right now—parang nasaktan siya dahil naisip ko pa iyon.Parang imposible para sa kanya na iwan kami.Pero paano ako maniniwala?After everything?“Althea…”Mahina yung boses niya ngayon.Mas careful.Mas gentle.Parang natatakot siyang mas lalo akong mabasag.“I need fresh air,” bulong ko.Agad siyang tumango.“Okay.”Tahimik kaming lumabas ng clinic.Walang nagsasalita.Pero ramdam ko yung bigat ng bawat hakbang.Parang pareho kaming may gustong sabihin pero walang alam kung saan magsisimula.Pagdating namin sa parking lot, binuksan niya agad yung passenger seat para sa’kin.Automatic.Katulad ng dati.At nakakainis na kahit simpleng bagay lang iyon—naaapektuhan pa rin ako.Tahimik yung biyahe.Mahina lang yung tugtog sa sasakyan.Pero mas malakas pa rin yung tibok ng puso ko.Paminsan-minsan, nahuhuli ko siyang sumusulyap sa’kin.Parang chine-

JamesHindi ko alam ilang beses ko nang tinitigan yung phone ko buong gabi.Walang message.Walang tawag.Nothing from Althea.Pero this time, iba na yung pakiramdam.Hindi na lang basta dahil galit siya sa’kin.Ngayon, dala niya yung anak namin.My child.Unti-unti akong napasandal sa couch habang hinihimas yung mukha ko.Everything changed so fast.At sa unang pagkakataon sa matagal na panahon—natatakot ako.Hindi sa pagiging ama.Kundi sa possibility na baka hindi ako patawarin ni Althea.Biglang may kumatok sa pinto.Napakunot noo ako bago tumayo.Pagbukas ko, bumungad agad si Amara.Tahimik lang siya.Pero halatang may iniisip.“Wow,” sabi ko habang tinatabihan siya para makapasok. “You look serious.”“Because I am.”Agad kong naramdaman yung bigat sa boses niya.“Did you talk to her?”Tumango siya.“At?”Hindi siya agad sumagot.Instead, dahan-dahan niya akong tiningnan.Parang may tini-timbang.“James,” mahina niyang sabi, “did you ever love me?”Diretso.Walang warning.At do