All Chapters of My Wife's Secret Son: Chapter 141 - Chapter 150

AltheaNang tuluyang magsara ang pinto at mawala si James sa paningin ko, parang biglang bumigat ang hangin sa loob ng bahay.Kanina lang, ang ingay ng paligid—halo-halong asaran at yung inis ko sa lalaking ‘yon na hindi ko maipaliwanag.Ngayon?Tahimik.Pero hindi yung klaseng tahimik na nakakapagpahinga.Kundi yung klase ng katahimikan na mas lalong nagpapakalma sa labas… pero mas maingay sa loob ng utak mo.Napabuntong-hininga ako habang pabagsak na umupo sa sofa. Nakatingin pa rin ako sa pinto na kakasara lang, parang may inaasahan akong bumalik siya bigla at magbiro ulit.“Ang kapal talaga ng lalaking ‘yon…” bulong ko, umiiling.“Sinong makapal?”Napalingon ako agad.Nakatayo si Amara sa may gilid ng sala, nakasandal sa pader, naka-cross arms, at may maliit na ngiti sa labi niya—yung ngiti na alam mong may alam siya pero hindi pa sinasabi.“Yung kaibigan mo,” sagot ko, diretso. “Bakit niya ako kilala?”Umangat kilay nito. “Ah…” mahina nitong sabi. “Naikwento kasi kita sa kanya.

AltheaHindi ako agad umalis.Nakatigil lang ako sa loob ng kotse, nakahawak sa manibela, nakatitig sa direksyon kung saan naglakad palayo si James. Tahimik ang paligid, pero parang may naiwan siyang ingay—hindi ko maipaliwanag kung anong klaseng ingay, basta hindi siya nawawala.Napabuntong-hininga ako at mariing ipinikit ang mga mata ko.“Focus, Thea…”Mahina kong sabi sa sarili ko.Hindi ito importante.Hindi siya importante.Isang araw lang.Isang encounter lang.At matatapos din ‘to.Ganun lang ‘yon.Ganun dapat.Pero bakit parang hindi ganun kasimple?Bakit parang may naiwan siyang tanong sa isip ko na hindi ko kayang sagutin?Napailing ako, saka ko pinaandar ang kotse. Pilit kong inalis sa isip ko ang lahat—yung ngisi niya, yung tono ng boses niya, yung paraan niya tumingin na parang may alam siya sa’kin na hindi ko pa alam sa sarili ko.Pagdating ko sa condo, diretso ako sa kusina. Kumuha ako ng tubig at ininom iyon nang mabilis, parang umaasang mahuhugasan pati yung gulo sa u

AltheaHindi pa rin ako tuluyang nakaka-recover mula sa meeting kanina.Hindi dahil sa pagod—sanay na ako doon. Hindi rin dahil sa pressure—mas malaki pa nga ang na-handle ko noon. Pero iba ‘to.May naiwan na ingay sa isip ko.Hindi siya maingay na nakakairita. Hindi rin tahimik na nakakakalma.Nasa gitna.Persistent.Nakakainis.Nakatitig ako sa laptop ko, pero hindi ako makafocus sa report na binubuksan ko. Ilang beses ko nang binasa ang parehong linya, pero parang wala akong naiintindihan.“Focus,” mahina kong bulong sa sarili ko.Pero kahit ulitin ko pa ng sampung beses, hindi nawawala yung eksena kanina—yung paraan niya makinig, yung paraan niya sumagot, at higit sa lahat… yung paraan niya tumingin.Parang hindi lang company ang sinusuri niya.Kundi ako.Knock knock.Hindi na ako tumingala agad.“Come in.”“Boss…”Si Karen.Of course.“Ano?” sagot ko, diretso pa rin ang tingin sa screen.“May update lang,” sabi nito, pero halata sa tono nito na hindi lang basta update ‘yon.Napat

AltheaTahimik ang loob ng sasakyan.Pero hindi yung normal na tahimik na komportable.Ito yung klase ng katahimikan na may laman—yung bawat segundo, parang may hinihintay na mangyari, pero hindi mo alam kung dapat ba matuwa ka o kabahan.Nakatitig ako sa labas ng bintana habang dahan-dahang umaandar ang kotse na si James ang nagmamaneho. Kumikislap ang ilaw ng mga poste sa kalsada, dumadaan sa mukha ko, parang sinusukat ako sa bawat pasada.Hindi ako sanay dito.Hindi ako sanay na may kasama ako sa ganitong katahimikan na hindi ako ang may control.Si James, nasa driver’s seat, relaxed pero alert. Yung kamay niya steady sa manibela, pero alam mong kahit hindi ito nagsasalita, aware ito sa lahat ng galaw sa paligid.At sa’kin.“Hindi mo naman talaga kailangan ihatid ako,” sabi ko, basag ang katahimikan.“Alam ko,” sagot niya agad.“Pero ginagawa mo pa rin.”Hindi ito sumagot agad.Kasi totoo naman.Napairap ako kahit hindi niya nakikita.“Ang dami mong time,” dagdag ko.“Selective lan

AltheaHindi naging madali ang sumunod na mga araw.At mas nakakainis doon—wala naman talagang nangyari.Hindi naging makulit si James.Hindi siya nagte-text gabi-gabi.Hindi rin siya biglang sumusulpot sa office para manggulo ng isip ko.He gave me space.Exactly what I should’ve wanted.Pero somehow—yun din yung dahilan kung bakit lalo ko siyang naiisip.Nakakainis.Tatlong araw.Tatlong araw na walang unexpected visits.Walang “coffee?”Walang sarcastic comments.Walang matalim na tingin na parang binabasa niya lahat ng pilit kong tinatago.At habang tumatagal—mas lalo kong napapansin yung pagkawala niya sa routine ko.Which was ridiculous.“Boss.”Napalingon ako kay Karen habang papasok ito sa office ko dala ang tablet at ilang folders.“Mukha kang may gustong awayin,” sabi nito.Napairap ako.“Good morning din.”Ngumisi ito habang umuupo sa tapat ko.“So…” sabi nito habang nakatingin sa’kin na parang investigator. “Hindi pa rin nagpaparamdam si Mr. Investor?”Napakunot noo ako