All Chapters of My Wife's Secret Son: Chapter 181 - Chapter 190

JamesTahimik ang sala. Tahimik sa paraang sobra akong napapaisip. Nakaupo sa sofa, nakatingin kay Althea habang inaayos niya ang mga dokumento sa mesa. Maliwanag sa mga mata niya ang halo ng kaba, excitement, at — alam ko na — kaunting takot. Hindi siya nagbago sa pagiging maingat, maayos, at matalino. Ngunit ngayon, may liwanag sa kanyang paningin na dati’y wala.Ako naman… iba. Mas matanda, mas pagod, pero may determinasyon sa dibdib ko na matagal ko nang hindi naramdaman. Galit, lungkot, at pananabik ang pinaghalong nararamdaman ko sa kanya, at alam kong pareho kami. Pero higit sa lahat, ramdam ko ang bigat ng dalawang taon na nawala sa amin—sa kanya, sa akin, at sa anak namin.“Althea,” mahina kong sabi, pilit pinipigilan ang pag-uga ng boses ko. “We need to go to Canada. We need to bring him home.”Tumigil siya sa ginagawa niya at tumingin sa akin. Ang pagtingin niya, tahimik pero malalim, halos mahigpit kong naamoy ang takot at excitement na halo-halo sa kanya. “James… are you

JamesMalamig.Iyon agad yung unang tumama sa’kin pagbaba namin ng airport.Hindi ko alam kung dahil ba sa hangin ng Canada o dahil sa kaba na ilang oras nang nakadikit sa dibdib ko.Tahimik lang akong naglalakad sa tabi ni Althea habang hinihila namin yung mga maleta palabas ng arrival area.Pero kahit tahimik—ang lakas ng tibok ng puso ko.Kasi ilang minuto na lang…makikita ko na yung anak ko.My son.Parang hanggang ngayon hindi pa rin nagsi-sink in nang buo sa utak ko na may anak pala ako.Dalawang taon.Dalawang taon siyang nabuhay nang wala ako.At mas masakit isipin na hindi man lang niya alam kung sino ako.Napabuntong-hininga ako nang mabigat habang napapadaan yung tingin ko kay Althea.Tahimik lang siya.Pero halatang kinakabahan din.Paminsan-minsan hinihigpitan niya yung hawak sa strap ng bag niya, tapos maya-maya mapapahawak sa buhok niya.Old habit.Ginagawa niya iyon kapag stressed siya.“You okay?” tanong ko habang binubuksan yung trunk ng taxi.Mabilis siyang tumang

James Tahimik lang yung buong sala.Pero kahit walang nagsasalita, pakiramdam ko sobrang ingay ng tibok ng puso ko.Nasa harap ko si Ramil habang mahigpit pa rin siyang nakakapit sa leeg ko. Maliit lang yung katawan niya pero parang sapat na iyon para tuluyang durugin lahat ng natitirang pader sa loob ko.My son.Fuck.Hanggang ngayon hirap pa rin akong paniwalaan.Dahan-dahan kong hinaplos yung likod niya habang pilit kinokontrol yung emosyon ko.Pero imposible.Hindi ko yata kayang kontrolin kahit ano ngayong nandito siya sa mga braso ko.“Daddy.”Mahina lang.Pero parang direktang tumama sa puso ko.Napapikit ako sandali.“Yeah, buddy?”Umangat nang bahagya yung ulo niya para tingnan ako.“You big.”Bigla akong natawa habang pinupunasan yung gilid ng mata ko.“Talaga?”Mabilis siyang tumango.“Very big.”Napatawa rin si Althea mula sa couch habang pinupunasan yung luha niya.“At least honest siya.”Napalingon ako agad sa kanya.At doon ako sandaling natulala.God.Ilang buwan ko s

AltheaMaaga pa lang, gising na ako. Tahimik na umaga na alam mong may magbabago na naman sa susunod na oras.Nakatayo ako sa harap ng bintana habang pinagmamasdan si Ramil na naglalaro sa sala kasama si James. Tumatawa siya, malakas at natural. Napahigpit yung hawak ko sa mug ko.Pilipinas. Uuwi na kami.James, ako, at si Ramil. After everything, babalik kami sa simula.Hindi ko alam kung tama ba. Hindi ko alam kung handa na ba ako. Pero nandito na kami. Wala nang atrasan.“Althea.”Napalingon ako. Si James, nakatayo sa may pinto ng kitchen. Nakatitig lang siya sa’kin, parang binabasa kung anong tumatakbo sa isip ko.“Ready ka na?” tanong niya.Napahinga ako nang malalim. “Oo.”Tahimik siya sandali. Then marahan siyang tumango rin. “Okay.”Sa sala, biglang tumili si Ramil.“Mommy! Daddy! Look!”Tumakbo siya papunta sa’min na may hawak na maliit na backpack na halos mas malaki pa sa kanya. “Ready na ako!”Ngumiti ako nang mahina. “Ang bilis mo naman.”“Para airplane!” sagot niya hab

Althea Hindi ako agad nakatulog. Kahit maayos ang kuwarto, kahit malamig ang aircon, kahit tahimik ang buong bahay—gising pa rin ang isip ko. Tahimik lang akong nakaupo sa gilid ng kama habang pinapanood si Ramil na mahimbing na natutulog sa tabi ko. Ang payapa niya. Parang wala siyang alam sa lahat ng gulo sa mundo. Napahawak ako sa dibdib ko. James. Nasa kabilang kwarto siya. At kahit hindi ko siya nakikita ngayon, ramdam ko pa rin siya. Parang kahit ilang buwan o taon pa ang lumipas, hindi pa rin humuhupa yung epekto niya sa’kin. Biglang bumukas ang pinto. Napalingon ako agad. Si James. Naka-simpleng t-shirt lang, magulo pa ang buhok, parang kagagaling lang din sa pagtingin kay Ramil kanina. “Hindi ka pa natutulog?” mahina niyang tanong. Umiling ako. “Hindi pa.” Lumapit siya nang dahan-dahan. Hindi siya agad umupo, parang nag-aalinlangan pa kung pwede ba. Itinuro niya yung gilid ng kama. “Can I sit?” Tumango ako. Umupo siya sa tabi ko. Tahimik