All Chapters of My Wife's Secret Son: Chapter 161 - Chapter 170

AltheaTahimik lang akong nakaupo sa couch habang nakatulala sa bintana.Tatlong araw na simula nung nag-propose sa’kin si James.Tatlong araw na paulit-ulit kong tinatanong sa sarili ko kung tama ba yung desisyon kong tanggihan siya.At hanggang ngayon—wala pa rin akong sagot.Biglang bumukas yung pinto ng condo ko.Napalingon ako agad.Karen.May dala siyang paper bag ng pagkain habang seryosong nakatingin sa’kin.“You look terrible.”Napairap ako.“Good afternoon to you too.”“Althea, alas dos na ng hapon.”Tahimik lang akong sumandal ulit sa couch.Pagod.Emotionally exhausted.Lumapit siya bago inilapag yung pagkain sa coffee table.“Kumain ka na ba?”Hindi ako sumagot.At doon siya napabuntong-hininga.“Okay. So that’s a no.”Tahimik ulit.Hanggang sa tuluyan siyang umupo sa tabi ko.“At gaano ka na katagal ganyan?”Napatawa ako nang mahina.“Hindi ko alam.”Mahina niyang tiningnan ako.“Still thinking about him?”Napapikit ako sandali.Biglang bumigat yung katahimikan.Si Kare

AltheaPagkaalis ni James—parang saka lang tuluyang bumigat yung buong condo.Sobrang tahimik.Naririnig ko pa rin yung mahihinang yabag niya palabas ng hallway hanggang sa tuluyan iyong mawala.At doon ako napapikit nang mariin.Biglang humigpit yung hawak ko sa kumot habang pilit pinapakalma yung sarili ko.Pero wala.Mas lalo lang akong nasasakal.“Damn it…”Basag na bulong ko sa sarili.Mabigat pa rin yung dibdib ko dahil sa itsura ni James kanina.Yung mga mata niya.Yung sakit.Yung paraan ng pagyakap niya sa’kin na parang mawawala ako anumang oras.At ang mas masakit—nagsisinungaling ako sa kanya..Hindi ako naagasan.Buhay yung baby namin.Napapikit ako ulit habang unti-unting nangingilid yung luha ko.Pakiramdam ko ako yung pinaka-masamang tao sa mundo ngayon.Biglang bumukas nang marahan yung pinto ng condo.Dahan-dahang lumabas si Karen mula sa kitchen habang tahimik akong tinitingnan.Hindi siya agad nagsalita.At siguro dahil kahit siya—hindi alam paano sisimulan.“You

AltheaMalamig.Iyon agad yung unang sumalubong sa’kin paglabas ko ng airport.Hindi katulad ng lamig sa Manila na kaya pang balewalain.Ito—dumidikit sa balat.Tahimik akong napahigpit sa coat habang hinihila yung maleta ko palabas ng arrival area.Canada.Narito na talaga ako.At kahit ilang oras na akong nasa biyahe—parang hindi pa rin nagsi-sink in na iniwan ko talaga lahat.Iniwan ko si James.Napapikit ako sandali habang pilit nilulunok yung bigat sa dibdib ko.No.Hindi ko dapat isipin iyon ngayon.Kailangan kong maging matatag.Para sa baby.Mahina akong napahawak sa tiyan ko.Hindi pa rin halata.Hindi pa rin kapani-paniwala.Pero nandiyan siya.At sa bawat tibok ng puso ko—mas lalo kong nare-realize na hindi na lang sarili ko yung iniisip ko ngayon.“Althea!”Napalingon ako agad nang marinig ko yung pamilyar na boses.At doon ko nakita si Tita Lucia na mabilis na naglalakad palapit sa’kin habang nakabukas agad yung mga braso.“Diyos ko, anak…”Mahigpit niya akong niyakap.

Althea Malamig pa rin. Pero mas sanay na ako ngayon. Hindi katulad noong unang dating ko sa Canada na parang hinihigop lahat ng lakas ko sa bawat ihip ng hangin. Ngayon, natutunan ko nang huminga kahit masakit. Tahimik akong nakaupo sa maliit na dining table sa bahay ni Tita Lucia habang hinahalo yung mainit na gatas sa tasa ko. “Hindi ka na naman nakatulog?” tanong niya habang inilalapag yung plato ng tinapay sa harap ko. Ngumiti ako nang mahina. “Konti lang.” Hindi totoo. Halos wala. Kasi bawat gabi, may parte ng utak ko na hindi tumitigil. Si James. Paulit-ulit. Yung boses niya. Yung itsura niya noong huling beses kaming nagkita. Yung sakit sa mata niya. Parang kahit anong gawin ko, hindi siya nawawala sa isip ko. Napapikit ako nang mariin bago humigop ng gatas. Kailangan kong tumigil. Kailangan ko. Pero kahit sabihin ko pa ‘yan sa sarili ko araw-araw— hindi sumusunod yung puso ko. “Althea,” mahinang tawag ni Tita Lucia. Napatingin ako sa kanya. Parang alam na

AltheaMahina kong isinara yung laptop pagkatapos ng meeting.Tahimik ulit yung buong kwarto.Tanging tunog lang ng heater at mahinang pagpatak ng snow sa labas ng bintana yung naririnig ko.Five months.Limang buwan na akong nasa Canada.At limang buwan ko na ring pilit binubuo yung sarili ko habang palihim na dinadala yung anak namin ni James.Napahawak ako sa tiyan ko nang bigla iyong gumalaw.Maliit lang.Pero sapat para mapangiti ako nang mahina.“Good morning din sa’yo,” bulong ko.Unti-unti nang lumalaki yung tiyan ko ngayon.Hindi na siya kayang itago ng oversized sweaters lang.At sa unang pagkakataon simula nang dumating ako rito—parang mas nagiging totoo na talaga lahat.Biglang may kumatok sa pinto.“Come in,” sabi ko.Sumilip si Tita Lucia habang may hawak na bowl ng prutas.“You skipped breakfast again.”Napangiwi ako.“Hindi naman.”“Althea.”Napatawa ako nang mahina.Busted.Lumapit siya at inilapag yung bowl sa table bago tumingin sa’kin.Mas malambot na yung tingin