All Chapters of My Wife's Secret Son: Chapter 31 - Chapter 40

Isang buwan na ang lumipas.Sa loob ng isang buwang iyon, unti-unting naging mas tahimik ang buhay ni Amara. Hindi dahil wala, kundi dahil natutunan niyang harapin ang routine—ang umaga na may kasamang ngiti ni Jayden, ang tanghalian sa café, ang hapon na pag-aalaga sa bata, at ang gabi na simpleng kwentuhan bago matulog.Hindi pa ganap na sumisikat ang araw, ngunit gising na si Amara—nakatingin sa kisame ng ilang sandali, tahimik, halos walang ingay sa bahay. Dahan-dahan siyang umupo, hawak ang gilid ng kama, at naramdaman ang kakaibang panghihina at kaunting pagkahilo.“Hmm…”Mahina ang bulong niya. Sandaling lumipas bago siya tuluyang tumayo.Lumakad siya papunta sa banyo, humugop ng malamig na tubig sa mukha. Napatingin siya sa sarili sa salamin—ang mga mata niya, parang may hinahanap, may halong takot at pag-aalinlangan. Ang kaba sa dibdib niya ay hindi maipaliwanag, parang may tinatago siyang sikreto sa sarili niya.Pagkababa niya sa kusina, nagsimula siyang maghanda ng simpleng

Gabi na nang tumigil ang sasakyan sa harap ng bahay.Tahimik ang paligid. Tanging ilaw mula sa poste sa labas ang nagbibigay ng mahinang liwanag sa madilim na kalsada. Walang masyadong tao. Walang ingay. Parang ang buong mundo—nakahinto.Perpekto.Dahan-dahang bumukas ang pinto ng sasakyan.At bumaba si Althea.Maayos ang buhok. Maayos ang damit. Walang bakas ng nangyari—walang bakas ng takot, ng pagod, o ng kaguluhan.Sa unang tingin—siya si Amara na nagpapanggap na Althea. Pero sa likod ng mga mata niya—ibang tao na ang naroon. Siya na talaga ang totoong Althea. Napatingin siya sa bahay.Isang bahay na dapat siya ang nakatira kasama ni Ethan. Isang buhay na tinakbuhan niya.At ngayon—babalikan niya.“Finally…” mahina niyang bulong.May ngiti sa labi niya.Hindi iyon saya.Kundi pag-angkin.Dahan-dahan siyang naglakad papunta sa gate. Bawat hakbang ay may kumpiyansa—parang alam na alam niya kung saan siya pupunta. Parang sigurado siyang wala nang makakapigil sa kanya.Pagdating

Tatlong araw na siyang nakatali sa upuan. Limitado sa maliit na kwarto, dinadalhan lang siya ng pagkain ng bantay sa labas—tanging pribilehiyo niya para sa pinakamahahalagang pangangailangan: pagkain, tubig, at kung sakaling mapaihi o mapatae. Walang bintana, walang liwanag mula sa labas, at bawat yabag ng bantay sa hallway ay parang kampana sa tainga niya. Sa bawat paglapit nito, tumitibok ang puso ni Amara nang doble, parang babala na hindi siya ligtas.Paulit-ulit iyon sa isip niya habang nakapikit, pinipilit kontrolin ang mabilis na tibok ng puso.Hindi siya pwedeng mawalan ng pag-asa. Hindi ngayon. Hindi habang may anak siyang naghihintay sa kanya. Hindi habang may lalaking—kahit hindi pa niya nasasabi ang totoo—ay nananatiling naniniwala sa kanya.Dahan-dahan niyang binuksan ang mata. Madilim pa rin ang paligid. Parehong ilaw, parehong malamig na hangin, parehong katahimikan na parang may itinatagong panganib sa bawat sulok. Ngunit ngayon—gising na ang isip niya. At handa na si

Si Amara, basang-basa sa luha, nakatayo sa harap ni Ethan. Halos hindi makagalaw ang katawan niya; nanginginig ang mga kamay, bumulwak ang luha sa mata, at pumutok ang boses niya sa gitna ng malakas na iyak. Ang bawat titig niya kay Ethan ay puno ng panlulumos, pagmamakaawa, at takot—takot na baka tuluyan na siyang mawala sa puso ng isang lalaking minahal niya nang higit sa sarili niya.“E-Ethan… please… pakinggan mo ako… I can explain…”Ngunit si Ethan, malamig ang mata, walang emosyon sa mukha, nakatayo lang, parang bato. Ang galit at sakit na bumalot sa kanyang puso ay masyadong matindi para payagan ang kahit anong paliwanag. Ang bawat salita ni Amara ay parang hangin lamang sa kanyang tainga—hindi tumatagos, hindi nakakaapekto, hindi na mahalaga.“Hindi ko na kayang makinig sa’yo,” malamig niyang sabi, boses halos walang buhay. “Lahat ng sinabi mo… lahat ng ginawa mo… kasinungalingan.”Napailing si Amara, ngunit hindi siya umatras. Lumapit siya ng dahan-dahan, halos lumuhod sa har

Madilim at maingay ang VIP lounge, isang lugar para sa mayayaman at may kapangyarihan na gustong magpakalasing at pansamantalang makalimot sa realidad. Ang mga ilaw ay mahina, naglalaro sa ibabaw ng mamahaling kahoy at kristal na mesa, habang ang musika’y tumitilamsik mula sa malalakas na speakers, bumabalot sa bawat sulok ng silid. Ang halimuyak ng alak at sigarilyo ay halos nakakasakal, ngunit ito ang tamang lugar para sa galit ni Ethan—ang tamang lugar para palabasin ang apoy na bumabalot sa kanyang dibdib. Pumasok siya sa lounge, ramdam niya ang bawat tingin sa kanya. Ang mga mata niya’y malamig, tila may apoy sa loob na nagbabaga at handang sumiklab. Ang bawat hakbang niya ay mabigat, puno ng tensyon, at halata sa mga taong nakapaligid—na siya’y may dala-dalang sakit na hindi basta-basta mapapawi ng simpleng pagngiti. “Bro,” bati ng kaibigan niyang si Marco, na nakaupo na sa bar, hawak ang bote ng beer. “Ang tagal mo na, dude. Halos hindi ka na nakikita sa mga outing natin.”