บททั้งหมดของ My Wife's Secret Son: บทที่ 21 - บทที่ 30

Pagbalik ni Amara sa café, ramdam niya agad ang bigat ng sitwasyon sa bawat hakbang papunta sa counter. Ang bawat hakbang ay tila may dalang kaba at tensyon, bawat paghinga ay mabigat sa dibdib. Napansin niya si Ethan, nakatayo sa kabilang dulo ng café, tila naghihintay. “Ethan, hindi ka pa ba pupunta sa office mo?” tanong ni Amara, bahagyang napapatingin sa kanya habang inaayos ang kanyang buhok. “Ah… pupunta na. I’ll pick you up later—wait mo ako,” sagot ni Ethan, may simpleng ngiti na nagpatingkad sa init ng café. Ang ngiting iyon ay para kay Amara—parang sinasabi nito na kahit sa mga simpleng bagay, ramdam niya ang sincerity ni Ethan. Ngunit kasabay ng saya, dumating rin ang guilt at kaba. Si James ay nakaupo pa rin sa sulok, tahimik na nakamasid sa kanya. Napangiti si Amara nang bahagya; kahit walang sinabi si James, alam niyang naiintindihan niya ang buong sitwasyon. Para kay Amara, si James ay hindi lang kaibigan—isang silent guardian na nagbabantay sa bawat kilos at galaw

Nagising si Amara sa marahang sinag ng araw na sumisilip mula sa kurtina. Tahimik ang paligid—parang huminto sandali ang mundo para bigyan siya ng pagkakataong magpahinga.Saglit siyang nanatiling nakapikit, parang ayaw pang bumangon… parang ayaw pang harapin ang realidad.Pero nang maramdaman niya ang init sa tabi niya, dahan-dahan siyang nagmulat ng mata.Si Ethan.Nakatagilid ito, nakatingin sa kanya—hindi gumagalaw, parang ayaw sayangin ang kahit isang segundo ng pagtingin sa kanya.Hindi niya alam kung gaano na ito katagal gising.Pero malinaw—pinagmamasdan siya nito.“Good morning,” mahina nitong sabi.Napalunok si Amara. “G-good morning…”May kakaiba sa paraan ng pagtitig ni Ethan.Hindi ito yung usual na may halong biro o playful charm.Mas tahimik.Mas mabigat.Mas totoo.Parang may gustong sabihin… pero pinipigilan.“Hindi ka pa ba napapagod tumingin sa’kin?” pilit niyang biro, sinusubukang pagaanin ang hangin.Hindi ngumiti si Ethan.“I don’t think I ever will.”Diretso.W

Hapon na nang tuluyang makapag-ayos sina Amara at Ethan para sa pagpunta sa bahay ng mga magulang niya. Tahimik ang kwarto habang nakatayo si Amara sa harap ng salamin. Maingat niyang inaayos ang simpleng dress na suot niya—hindi bongga, pero sapat para magmukhang maayos at presentable. Pinagmasdan niya ang sarili niya, pilit hinahanap ang kumpiyansa sa mga mata niya… pero ang bumabalik lang ay kaba. Sa likod niya, nakaupo si Ethan sa gilid ng kama, tahimik na pinagmamasdan siya. “Kinakabahan ka?” tanong nito. Saglit siyang natigilan bago marahang tumango. “Konti lang…” Ngumiti si Ethan, parang hindi sineseryoso ang bigat na nararamdaman niya. “Why? It’s just your parents.” Napabuntong-hininga si Amara. If only it were that simple… “Hindi lang ‘just’ yun,” sagot niya. “You know how protective they are.” Tumayo si Ethan at lumapit sa kanya. Dahan-dahan nitong inayos ang hibla ng buhok niya na nakalaylay sa pisngi. “Relax,” bulong nito. “I’m with you.” Saglit siyang

Maaga pa lang, gising na si Amara.Hindi dahil gusto niya—kundi dahil hindi na siya nakatulog nang maayos buong gabi.Nakaupo siya sa gilid ng kama, nakayuko, hawak ang kumot na parang iyon na lang ang natitirang kapit niya sa realidad. Tahimik ang kwarto. Tahimik ang buong bahay. Pero sa loob niya—magulo.Punong-puno ng tanong. Takot. At pagsisisi.Napapikit siya sandali, pilit inaayos ang paghinga.Hanggang kailan ko itatago ‘to?Biglang bumukas ang pinto.Napalingon siya.Si Ethan.Nakatayo ito sa pintuan, mukhang kagigising lang din. Gusot ang buhok, pero mas kapansin-pansin ang mga mata nito—pagod… at mabigat.Nagkatitigan sila.Tahimik.Walang bumati ng “good morning.”Walang ngiti.Walang kahit anong normal.“Hindi ka pa natutulog?” tanong ni Ethan, mahina pero diretso.Umiling si Amara. “Ikaw?”“Same.”Tahimik ulit.Pumasok si Ethan sa loob, pero hindi lumapit. Tumayo lang ito malapit sa bintana, nakatingin sa labas.Parang may pagitan.At ramdam na ramdam iyon ni Amara.“I’m

Tahimik ang buong bahay—wala pang ingay mula sa kusina. Pero sa loob ni Amara, kabaligtaran ang nangyayari. Parang may malakas na ingay sa dibdib niya—mga tanong, kaba, at takot na hindi niya mapatahimik.Paulit-ulit siyang naglalakad sa loob ng kwarto. Minsan hihinto sa harap ng salamin, titingnan ang sarili na parang naghahanap ng lakas. Minsan uupo sa kama, hahawak sa kamay niya na bahagyang nanginginig.Ito na ‘yon.Hindi na ito simpleng araw.Hindi na ito basta pagsundo kay Jayden.Ito ang araw na pagsasamahin niya ang dalawang pinakamahalaga sa buhay niya—ang anak niya… at ang lalaking pinili niyang mahalin.Huminga siya nang malalim at ipinikit ang mga mata.“Kakayanin ko ‘to…” bulong niya.Pero kahit ilang beses niya ulitin, hindi nawawala ang kaba.Paano kung magtanong si Jayden?Paano kung hindi niya maintindihan?Paano kung tanggihan niya si Ethan?At higit sa lahat—Paano kung masaktan niya ang anak niya?Napaupo siya sa kama at hinawakan ang ulo niya.“Hindi na puwedeng