MasukGabi na, ngunit gising pa rin ang ilaw sa study room ni Ethan. Tahimik ang buong bahay—walang ingay mula sa labas, walang galaw sa loob—pero ang isip niya, magulo, mabigat, at punong-puno ng tanong.Nakatayo siya sa harap ng mesa, hawak ang cellphone, habang paulit-ulit niyang tinitingnan ang screen. Ilang oras na siyang naghihintay. Ilang oras na rin siyang hindi mapakali.Hanggang sa—Tumunog ang phone ni Ethan. Hindi na siya nag-atubiling sagutin iyon.“Hello?”“Ethan.”Boses iyon ng private investigator niya—kaibigan niya rin sa loob ng maraming taon. Kilala niya ang tono nito. Kapag ganito kabigat ang boses—may hindi magandang balita.“May nakuha ka na?” agad niyang tanong. Halos hindi na niya mapigilan ang impatience sa boses niya.Saglit na katahimikan sa kabilang linya.“Ethan… hindi ‘to basta simpleng background check,” sabi ng investigator, mabigat ang boses.Napakunot ang noo ni Ethan. “Ano’ng ibig mong sabihin?”“Mas malalim pa ito sa inaasahan ko. At hindi ko alam kung ha
Tatlong araw na siyang nakatali sa upuan. Limitado sa maliit na kwarto, dinadalhan lang siya ng pagkain ng bantay sa labas—tanging pribilehiyo niya para sa pinakamahahalagang pangangailangan: pagkain, tubig, at kung sakaling mapaihi o mapatae. Walang bintana, walang liwanag mula sa labas, at bawat yabag ng bantay sa hallway ay parang kampana sa tainga niya. Sa bawat paglapit nito, tumitibok ang puso ni Amara nang doble, parang babala na hindi siya ligtas.Paulit-ulit iyon sa isip niya habang nakapikit, pinipilit kontrolin ang mabilis na tibok ng puso.Hindi siya pwedeng mawalan ng pag-asa. Hindi ngayon. Hindi habang may anak siyang naghihintay sa kanya. Hindi habang may lalaking—kahit hindi pa niya nasasabi ang totoo—ay nananatiling naniniwala sa kanya.Dahan-dahan niyang binuksan ang mata. Madilim pa rin ang paligid. Parehong ilaw, parehong malamig na hangin, parehong katahimikan na parang may itinatagong panganib sa bawat sulok. Ngunit ngayon—gising na ang isip niya. At handa na si
Madaling-araw.Tahimik ang buong bahay, pero hindi tahimik ang isip ni Ethan. Nakatayo siya sa may bintana ng kwarto, nakatanaw sa labas. Madilim pa ang langit, at tanging ilaw ng poste sa kalsada ang nagbibigay liwanag sa paligid. Hawak niya ang cellphone niya—ilang beses na niyang tiningnan, ilang beses na rin niyang tiningnan ang numero ng kanyang private investigator.Tinawagan niya ulit ang numero, sabik sa sagot, ngunit may halong kaba. “Hello… . Paki-check mo na ang background ni Althea Villanueva, please. Medyo… kakaiba ang nararamdaman ko. Gusto kong siguraduhin ‘yon.”May konting katahimikan sa kabilang linya, bago sumagot ang investigator. “Ethan… okay, noted. Pero sandali lang ha, ire-review ko ang lahat ng dokumento at litrato mo. Sabihin mo muna, bakit parang may nagbago sa ‘yo? Normally, hindi ka nagpapabackground check lalo na asawa mo pa.”Napabuntong-hininga si Ethan. “Hindi ko alam… may nararamdaman lang ako. Para bang may iba sa kanya. Para bang… hindi siya . Kung
Gabi na nang tumigil ang sasakyan sa harap ng bahay.Tahimik ang paligid. Tanging ilaw mula sa poste sa labas ang nagbibigay ng mahinang liwanag sa madilim na kalsada. Walang masyadong tao. Walang ingay. Parang ang buong mundo—nakahinto.Perpekto.Dahan-dahang bumukas ang pinto ng sasakyan.At bumaba si Althea.Maayos ang buhok. Maayos ang damit. Walang bakas ng nangyari—walang bakas ng takot, ng pagod, o ng kaguluhan.Sa unang tingin—siya si Amara na nagpapanggap na Althea. Pero sa likod ng mga mata niya—ibang tao na ang naroon. Siya na talaga ang totoong Althea. Napatingin siya sa bahay.Isang bahay na dapat siya ang nakatira kasama ni Ethan. Isang buhay na tinakbuhan niya.At ngayon—babalikan niya.“Finally…” mahina niyang bulong.May ngiti sa labi niya.Hindi iyon saya.Kundi pag-angkin.Dahan-dahan siyang naglakad papunta sa gate. Bawat hakbang ay may kumpiyansa—parang alam na alam niya kung saan siya pupunta. Parang sigurado siyang wala nang makakapigil sa kanya.Pagdating
Madilim.Iyon ang unang bagay na naramdaman ni Amara nang unti-unti siyang magkamalay.Hindi agad siya gumalaw. Hindi agad siya nagsalita. Para bang may mabigat na kumot na nakabalot sa buong katawan niya—hindi pisikal, kundi sa mismong diwa niya. Mabigat ang ulo niya, parang may humahampas na sakit sa bawat pintig ng puso niya.Dahan-dahan niyang iminulat ang mga mata niya.Malabo.Umiikot ang paligid.Napapikit siya ulit, pilit inaayos ang sarili. Huminga siya nang malalim—pero kahit ang paghinga niya, parang hindi buo. Parang may kulang. Parang may humahadlang.“Ugh…”Mahina siyang napaungol.Maya-maya, muli niyang binuksan ang mga mata niya.At doon niya napansin ang paligid.Isang ilaw lang ang nakasindi sa kisame. Mahina, dilaw, at parang hindi sapat para tuluyang maliwanagan ang buong silid. Ang mga pader—luma. Kupas. May mga bitak na tila matagal nang pinabayaan. May bahid ng alikabok ang hangin, at ang amoy… parang matagal nang sarado ang lugar.Tahimik.Sobrang tahimik.At d
Isang buwan na ang lumipas.Sa loob ng isang buwang iyon, unti-unting naging mas tahimik ang buhay ni Amara. Hindi dahil wala, kundi dahil natutunan niyang harapin ang routine—ang umaga na may kasamang ngiti ni Jayden, ang tanghalian sa café, ang hapon na pag-aalaga sa bata, at ang gabi na simpleng kwentuhan bago matulog.Hindi pa ganap na sumisikat ang araw, ngunit gising na si Amara—nakatingin sa kisame ng ilang sandali, tahimik, halos walang ingay sa bahay. Dahan-dahan siyang umupo, hawak ang gilid ng kama, at naramdaman ang kakaibang panghihina at kaunting pagkahilo.“Hmm…”Mahina ang bulong niya. Sandaling lumipas bago siya tuluyang tumayo.Lumakad siya papunta sa banyo, humugop ng malamig na tubig sa mukha. Napatingin siya sa sarili sa salamin—ang mga mata niya, parang may hinahanap, may halong takot at pag-aalinlangan. Ang kaba sa dibdib niya ay hindi maipaliwanag, parang may tinatago siyang sikreto sa sarili niya.Pagkababa niya sa kusina, nagsimula siyang maghanda ng simpleng





![[Tag] My Step-Uncle's Plaything](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

