All Chapters of My Wife's Secret Son: Chapter 11 - Chapter 20

Tahimik ang buong bahay, ngunit sa loob ni Amara, parang may bagyong hindi mapigilan. Pagkasara ng pinto matapos umalis ang mga magulang ni Ethan, tila mas lalong lumalim ang katahimikan sa paligid. Ngunit ang katahimikang iyon ay hindi nagbibigay ng kapayapaan—sa halip, lalo lamang nitong pinapalakas ang bawat tibok ng puso niya. Kasabay ng paglakad ni Ethan papunta sa kanilang kwarto, wala siyang nagawa kundi sumunod, kahit ang bawat hakbang niya ay punong-puno ng kaba.Pagpasok nila sa loob ng kwarto, agad niyang napansin ang ayos nito—malinis, elegante, at perpektong akma sa isang bagong kasal na mag-asawa. Ang malambot na ilaw mula sa bedside lamps ay nagbibigay ng tahimik at intimate na atmosphere. Ang kama sa gitna ay tila masyadong malaki para sa kanya, at sa isip niya, parang iyon ang sentro ng lahat ng takot niya sa gabing iyon.“You can relax now,” sabi ni Ethan habang tinatanggal ang coat niya at maingat itong isinabit sa upuan.Napatingin si Amara sa kanya, pilit pinipigi

Pagkatapos ng mahabang grocery, bumalik sina Amara at Ethan sa kanilang bagong bahay. Ang mga grocery bags ay puno ng mga pagkain, prutas, gulay, at mga pangunahing pangangailangan. Tahimik na naglalakad si Amara sa kitchen, binubuksan ang mga cabinet at inilalagay ang mga items sa kanilang lugar. Si Ethan ay nakatayo malapit sa kitchen island, sinusuri ang bawat galaw ni Amara habang nag-aayos siya ng groceries. “You know… we need a better system here,” sabi ni Ethan, tinuturo ang mga cabinet. “System?” tanong ni Amara, nagtaka. “Yes. Shelving, labeling… para mabilis mahanap ang mga gamit. Hindi ka mahirapan kapag nagluluto,” paliwanag ni Ethan. Napatingin si Amara, napangiti nang bahagya. “That’s… thoughtful of you. But it’s okay, I can manage.” “You can manage, yes,” sagot ni Ethan, tumayo malapit sa refrigerator at nagbukas ng pinto para ilagay ang mga milk cartons. “But I want to make sure you don’t get stressed. I mean, look at this,” tumuturo sa mga pagkain na kail

Kinaumagahan, dahan-dahang nagising si Amara sa liwanag ng araw na sumisilip sa kurtina ng kanilang kwarto. Ilang segundo siyang nanatiling nakahiga, nakatitig sa kisame habang inaayos sa isip niya ang panibagong araw. Hindi pa rin siya sanay sa bagong buhay, pero hindi na rin siya ganoon ka-ilang kagaya ng mga unang gabi.Napalingon siya sa tabi niya at nakita si Ethan na gising na. Nakaupo ito sa gilid ng kama, inaayos ang cuff ng kanyang puting long sleeves. Maayos, kalmado, at parang kontrolado ang bawat galaw—parang walang kahit anong bumabagabag dito.“Good morning,” mahina niyang bati.“Morning,” sagot ni Ethan.Bumangon si Amara at inayos ang buhok niya, bahagyang inaantok pa.“Ang aga mo naman.”“May meeting ako mamaya. Kailangan mauna,” sagot ni Ethan habang inaabot ang relo niya.Napatingin si Amara sa kanya sandali bago nagsalita.“Pupunta ako sa café. May aayusin lang.” pagpapaalam ni Amara. Isang Cafe shop ang malapit sa Ayala Mall ang negosyo itayo niya mula sa sariling

Pagkatapos ng gabing iyon, akala ni Amara magiging normal lang ulit ang lahat. Pero hindi. May nag-iba. Parang may kaunting liwanag sa loob ng dibdib niya. Kinabukasan, habang naghahanda siya papasok sa café, napansin niyang mas magaan ang pakiramdam niya. Ang usual niyang pagod at stress, tila nawala ng kaunti. Habang nag-aayos, napangiti siya nang hindi niya namamalayan. “Ano ba ‘to?” bulong niya sa sarili. Lumakad siya palabas ng kwarto at nakita si Ethan sa dining area, nakaupo, may hawak na tasa ng kape. Tahimik lang siya, ngunit nang mapansin siya: “You’re up.” “Yeah.” “You’re early.” “So are you.” Tahimik sandali. “You’re going to the café?” “Yes.” “I’ll drop you off.” Napatingin siya, medyo nagulat sa alok. “Hindi mo kailangan.” “I know.” “Then why?” “…I want to.” Hindi na siya tumutol. Sa kotse, mas magaan ang atmosphere kumpara kahapon. Hindi awkward. Hindi rin pilit. May mga sandali lang na tumitingin siya sa kanya, ngiti na may halo ng curio

Si Ethan ay tumayo mula sa table, ngumiti kay Amara, at nagsabi, “Althea… gusto mo ba, we grab lunch together? I know a place nearby—it’s quiet, not crowded.”Napangiti si Amara, bahagyang nagulat sa biglaang invite. “Uh… sure. That sounds… nice,” sagot niya, pilit pinipigil ang tibok ng puso. Para bang bawat salita ay may kasamang kuryente sa kanyang dibdib—excited siya, pero may halong kaba.“Great,” sagot ni Ethan, sabay abot ng braso para tulungan siyang dalhin ang trays ng mga natitirang order. Habang naglalakad sila palabas, ramdam ni Amara ang bigat ng dibdib niya. Ang bawat hakbang kasama si Ethan ay parang isang delikadong balanse—isang hakbang lang na mali, at baka masilip niya ang tunay na pagkatao sa harap ng lalaking hindi dapat makaalam.“Althea… this is a nice little place I know,” sabi ni Ethan habang naglalakad sa maliit na street na may mga boutique at café. “Quiet, not crowded—perfect for a casual lunch.”Napangiti si Amara, pilit pinipigil ang mabilis na tibok ng p