All Chapters of My Wife's Secret Son: Chapter 41 - Chapter 50

Si Amara ay nakaupo sa gilid ng kama, nakatingin sa maleta na kalahating bukas. Ang bawat damit nila ni Jayden ay maingat niyang tinutupi at inilalagay sa maleta, bawat piraso ng tela ay hawak niya nang mahigpit sa mga kamay na nanginginig. Ang mga luha ay walang tigil na bumuhos, bumabalot sa bawat galaw niya, parang hindi na niya kayang huminga nang maayos.“Baby… pasensya ka na…,” bulong niya sa sarili, nanginginig ang boses. “Hindi ko ginusto na ganito ang mangyayari… hindi ko ginusto.”Lumapit siya sa maliit na t-shirt ni Jayden. Hinalikan niya ang tela, niyakap ito sa dibdib niya, at huminga nang malalim, ramdam ang halimuyak na nagpapaalala sa kanya ng bawat halakhak, bawat yakap, bawat halik na minsan nilang pinagsaluhan bilang pamilya. Ngayon… wala na.Sa bawat luha, tila ba nadudurog ang dibdib niya. Napahagulgol siya sa kama, yakap ang damit ni Jayden, at ang mga luha ay bumuhos nang parang hindi na titigil. Ang bawat patak ay parang punit sa puso niya, bawat hininga ay m

Marahang buksan ni Amara ang pinto ng dating kwarto nila ni Jayden. Parang bumalik ang lahat ng alaala sa isang iglap—ang mga gabing magkatabi silang natutulog, ang mahihinang tawa ng bata, at ang simpleng katahimikan na dati’y nagbibigay sa kanya ng kapayapaan. Pero ngayon… ibang-iba na. Masakit na. Mabigat na. Parang bawat sulok ng silid ay nagbabalik ng mga panahong wala siyang kapangyarihang kontrolin ang kanyang buhay.Pagpasok niya, agad niyang nakita si Jayden—mahimbing ang tulog, yakap ang maliit nitong unan, parang wala itong kaalam-alam sa gulo ng mundo ng mga matatanda. Napahinto si Amara sa pintuan. Napakagat siya sa labi habang pinipigilan ang luha na muling tumulo. “Sorry, baby…” mahina niyang bulong, halos hindi marinig. “Sorry kung ganito ang buhay na naibigay ko sa’yo…”Dahan-dahan siyang lumapit sa kama at umupo sa gilid nito. Maingat niyang hinaplos ang buhok ng anak—banayad, puno ng pagmamahal. “Kung pwede lang… sana ako na lang lahat ang nasasaktan,” dagdag niya,

Tahimik ang umaga sa café. Hindi iyon yung karaniwang katahimikan na nakakapagbigay ng kapayapaan—kundi yung uri ng katahimikan na mabigat, parang may nakasabit na emosyon sa hangin na kahit hindi mo nakikita, ramdam mo sa bawat paghinga. Ang liwanag ng araw ay marahang sumisilip sa malalaking salamin, dumadampi sa sahig, sa mga mesa, at sa mga upuan na wala pang laman p. Mamaya pa mga banda alas otso ang bukas ng cafe shop niya.Sa isang sulok, tahimik na nakaupo si Amara. Nakatitig siya sa tasa ng kape sa harap niya, pero hindi niya iyon iniinom. Lumalamig na ang kape, unti-unting nawawala ang init nito—katulad ng pakiramdam sa loob ng dibdib niya. Parang may nawala. Parang may naputol na hindi na maibabalik. Ang bawat humihingang sandali ay puno ng bigat, at ramdam niya ang kawalan ng direksyon.Sa tapat niya, naroon si James. Hindi siya nagsasalita, pero hindi rin siya umaalis ang tingin kay Amara. Mapagmasid. Tahimik na nagbabantay, parang hinihintay ang tamang sandali para magsa

Gabi na, ngunit bukas pa rin ang ilaw sa study room ni Ethan. Tahimik ang buong bahay—walang yabag, walang ingay, walang kahit anong galaw. Parang kasabay ng pag-alis nina Amara at Jayden, tuluyan na ring nawala ang init at buhay sa loob ng tahanang iyon. Ang bawat sulok ay malamig, tahimik, at walang laman—katulad ng nararamdaman niya ngayon.Pero sa loob ni Ethan, kabaligtaran.Magulo.Mabigat.At unti-unting bumabagsak ang lahat ng pinanghawakan niya.Nakatayo siya sa harap ng mesa, hawak ang cellphone. Ilang segundo siyang nakatitig sa pangalan ni Attorney Santos, tila nagdadalawang-isip kung tatawag ba siya o hindi. Ngunit sa huli, pinindot niya rin iyon.Tumunog.Isang beses.Dalawang beses.Hanggang sa sinagot.“Hello, Ethan.”“Attorney…” mababa at pagod ang boses niya. “Ano na ang update sa annulment?”Saglit na katahimikan ang sumagot sa kanya, bago nagsalita ang abogado.“Processing na. Actually, mas mabilis kaysa usual. Dahil sa connections mo at financial backing, napaprio

Hindi mapakali si Ethan habang nagmamaneho.Mahigpit ang hawak niya sa manibela, halos pumuti na ang mga daliri niya sa diin. Ang makina ng sasakyan ay tuloy-tuloy ang ugong, pero sa loob niya—wala. Walang katahimikan. Walang pahinga. Ang isip niya, parang sirang plaka na paulit-ulit na bumabalik sa iisang eksena.“I-I… Ethan… I’m pre—”“STOP!”Mariin niyang ipinikit ang mata sandali, saka napailing.“Damn it…”Ngayon lang niya lubos na nararamdaman ang bigat ng ginawa niya. Hindi lang niya itinaboy si Amara—itinaboy niya ang isang babaeng ilang beses nagmakaawa sa kanya, isang babaeng pinilit lang sa sitwasyon, isang babaeng… minahal niya.At higit sa lahat—itinaboy niya ang sarili niyang anak.Napahigpit ang panga niya.“Ang tanga mo, Ethan…” bulong niya sa sarili, halos hindi marinig.Huminga siya nang malalim, pero kahit anong pilit niya, hindi mawala ang sakit sa dibdib niya. Parang may mabigat na nakadagan, parang may kamay na pumipiga sa puso niya nang paulit-ulit.“Hindi pa h