All Chapters of My Wife's Secret Son: Chapter 61 - Chapter 70

“Ethaniel…” mahina ni Ethan binigkas ang pangalan nito, parang bawat letra ay mabigat, parang bawat pantig ay may kasamang kirot na ngayon lang niya pinayagang maramdaman. Hindi niya agad maipaliwanag kung bakit ganoon kalakas ang tama ng simpleng pangalan na iyon sa kanya, pero alam niyang may koneksyon—hindi lang basta koneksyon, kundi isang bagay na matagal nang dapat nasa kanya pero ngayon lang niya nahawakan. Napalunok siya, ramdam ang paninikip ng dibdib niya habang nakatingin sa batang walang kaalam-alam sa bigat ng sitwasyon. Sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, bumigay ang matigas niyang panlabas—at sa loob, may sumulpot na emosyon na pilit niyang itinago noon pa man: takot. Takot na baka huli na ang lahat. Takot na baka kahit anong gawin niya ngayon, hindi na sapat para bawiin ang limang taong nawala. Takot na baka wala na siyang karapatan tawaging “anak” ang batang nasa harap niya.Sa gilid, napapikit si Amara habang tuloy-tuloy ang pag-agos ng luha niya. Hind

Biglang nag-iba ang tunog ng monitor. Isang mahabang tunog na tila pumunit sa katahimikan ng ICU. Ang kaninang mahinang beep ay naging tuloy-tuloy, mas mabilis, mas magulo, parang sumasabay sa biglang pagliko ng hangin sa loob ng kwarto. Parang pati oras ay natigilan—at pagkatapos ay biglang nagkagulo. “Dad?” sigaw ni Althea, halos mapatid ang boses niya. Nanigas ang lahat sa loob ng kwarto. Ang matanda na kanina lang ay nagbubukas ng puso, ngayon ay unti-unting lumulubog sa pagitan ng buhay at pagkawala. Ang kamay niyang nakahawak pa kay Amara ay dahan-dahang lumuwag, parang unti-unting iniiwanan ang lahat ng bigat ng nakaraan. “Dad…” mahinang tawag ni Amara, nanginginig ang buong katawan habang hinahawakan ang kamay ng ama. “Hindi… please… hindi pa…” Sa loob ng kwarto, ang ina ni Amara ay biglang napaluhod sa tabi ng kama. Kanina pa siya tahimik, pinipigilan ang emosyon, pero sa sandaling iyon ay tuluyan na siyang bumigay. “Hindi… hindi pwede…” umiiyak niyang bulong habang hin

Nanatiling tahimik ang hallway matapos ang mabigat na pag-uusap nila. Nakatayo si Amara, bahagyang nakayuko, pilit inaayos ang sarili matapos ang mga salitang parang patalim na paulit-ulit tumama sa kanya. Hindi niya alam kung paano hihinga nang maayos, kung paano pipigilan ang kirot sa dibdib niya, o kung paano tatayo nang hindi nanginginig ang tuhod niya. Pakiramdam niya ay kahit ang simpleng paghinga ay may kasamang sakit. Sa kabilang banda, si Ethan ay nakatingin lang sa unahan—hindi gumagalaw, hindi nagsasalita—pero sa loob niya ay magulo. Hindi pa rin nawawala ang galit, pero may halong pagod at pagsisisi na pilit niyang itinatanggi. Para siyang taong pagod na lumaban pero ayaw pa ring sumuko sa sariling pride.“Nasaan sina Jayden at Ethaniel?” tanong niya, mas kalmado na ang boses.Bahagyang nagulat si Amara.“Nasa bahay ng parents ko…” sagot niya, mahina.Huminga nang malalim si Ethan, pinipilit ayusin ang sarili.“Amara…”Napatingin siya.“Pwede ba… samahan mo ako?”“Saan?” m

Unti-unting dumudulas ang liwanag ng umaga sa mga bintana ng bahay, sumasabit sa kurtina at dahan-dahang gumagapang sa sahig na parang paggising ng isang mundong matagal nang natulog. Hindi na ganap na tahimik ang bahay. Hindi rin maingay. Parang nasa gitna—yung klase ng katahimikan na may buhay na sa loob. Sa master bedroom, unang gumalaw si Jayden. Kinusot niya ang mata, humigpit ang yakap sa braso ni Ethan, at ilang segundo munang tumitig sa mukha nito na para bang sinusuri kung totoo ba talaga ang lahat. “Papa…” Mahina, paos, bagong gising. “Hmm…” sagot ni Ethan, hindi pa ganap na bumabangon. “Hindi ka pa rin nawawala.” Saglit na natigilan si Ethan. Dahan-dahan niyang nilingon ang bata. “Hindi ako mawawala.” Ngumiti si Jayden—yung ngiting parang matagal niyang hinintay ibigay. “Good.” Sa kabilang side, gumalaw si Ethaniel. Kinusot ang mata, tumingin sa paligid, tapos dahan-dahang umupo sa kama. “Home po tayo?” “Oo,” sagot ni Ethan. “Forever?” Sandaling katahimika

Tahimik ang bahay nang hapon iyon, pero hindi na iyon katulad ng mga nakaraang tahimik na puno ng bigat at hindi masabi-sabing damdamin.Iba na ngayon.Parang bawat katahimikan ay may laman—hindi takot, kundi paghihintay.Sa sala, nakatulog na ang mga bata. Si Jayden ay nakadapa pa, hawak ang maliit na laruan. Si Ethaniel naman ay yakap ang kumot na may bahagyang ngiti sa labi, parang kahit sa panaginip ay kampante.Sa kusina, si Amara ay nag-aayos pa ng mga gamit. Simpleng gawain lang, pero mabagal ang kilos niya, parang may iniisip.Sa likod niya, naroon si Ethan.Tahimik.Matagal.Parang pinipigilan ang sarili.“Amara,” tawag niya.Huminto si Amara pero hindi agad lumingon.“Hmm?”Isang sandali ng katahimikan.Mas mabigat kaysa dati.“Pwede ba tayong mag-usap?” tanong ni Ethan.Napatingin si Amara sa kanya ngayon.“Ngayon?”Tumango si Ethan.“Ngayon.”Lumipat sila sa veranda.Malamig ang hangin. Tahimik ang paligid. Sandaling walang nagsasalita.Hanggang sa si Ethan ang unang bumi