All Chapters of My Wife's Secret Son: Chapter 71 - Chapter 80

Kinahapunan, dahan-dahang lumalambot ang init ng araw habang papalubog ito sa malayo. Ang kulay kahel na liwanag ay sumasayaw sa kurtina ng maliit na kwarto sa resort—isang tahimik na tanawin na dapat sana’y puno ng pahinga.Pero sa loob ng kwartong iyon—walang kapayapaan.Nakatayo si Ethan malapit sa bintana, nakatingin sa malayo. Si Amara naman ay nakaupo sa gilid ng kama, tahimik, pero halatang may iniisip pa rin mula sa nangyari kaninang umaga.Pareho silang pagod.Pareho silang may iniwasang usapan.Hanggang sa—tumunog ang cellphone ni Ethan.Isang tunog na tila may dalang babala.Napatingin siya sa screen.Manang Teresa.Biglang kumunot ang noo niya.“Bakit tumatawag si Manang?” bulong niya.Wala namang dapat ipag-alala.Nasa school si Jayden.Normal na araw.Pero may kakaiba.Sinagot niya ang tawag.“Hello?”“Sir Ethan…” nanginginig ang boses ni Manang Teresa sa kabilang linya. Halatang umiiyak na ito. “Sir… si Jayden po… wala pa rin po siya hanggang ngayon…”Parang biglang t

Tahimik ang loob ng mansyon—pero hindi iyon katahimikang payapa. Ito yung katahimikang mabigat, parang may unos na paparating. Lahat ng tao sa loob ng bahay ramdam iyon.Nakatayo si Amara sa gitna ng sala, nanginginig ang kamay, namumugto ang mata sa kakaiyak. Ilang oras na ang lumipas mula nang malaman nilang nawawala si Jayden, pero para sa kanya, bawat segundo parang isang taon.“Ethan…” mahina niyang tawag, halos wala nang lakas. “Please… may gawin na tayo… hindi ko kaya… hindi ko kaya ‘to…”Hindi agad sumagot si Ethan.Nakatayo siya sa harap ng malaking bintana, nakatanaw sa dilim ng gabi. Pero hindi ang gabi ang nakikita niya—kundi ang mukha ng anak.Ang ngiti ni Jayden.Ang boses nito.At ang takot na baka hindi na niya iyon marinig ulit. Hindi man niya kadugo ang bata—pero sa puso niya, matagal na niya itong itinuring na anak. At ngayon, parang may humihila sa dibdib niya, parang may unti-unting sumisira sa kanya mula sa loob.Dahan-dahan niyang ipinikit ang mata niya. Ngunit

Habang unti-unti silang lumalabas ng warehouse, akala ng lahat ay tapos na ang bangungot. Si Ethan ang nauuna, mahigpit na yakap si Jayden sa bisig niya. Sa likuran niya, si Althea ay halos hindi makalakad sa bigat ng emosyon at pagod, habang ang mga NBI agents ay nagkakagulo pa rin sa paligid—may natitirang sniper na hindi pa nahuhuli. “May isa pang target! Hanapin niyo sa perimeter!” sigaw ng isang agent sa radyo. “Sector 3 clear!” “Backup needed sa north exit!” Pero si Ethan… wala siyang naririnig. Parang sarado ang mundo niya. Parang ang tanging umiiral lang ay ang anak niyang hawak niya. “Jayden…?” mahina niyang tawag. Walang sagot. Sa una, inisip niya—takot lang. Trauma. Pagod. Pero ilang segundo lang ang lumipas, napansin niya ang kakaibang bigat ng katawan ng bata. Ang unti-unting pagluwag ng kapit nito sa kanya. “Jayden…” mas malakas na ang boses niya ngayon. At doon niya napansin— ang paghina ng paghinga ng anak niya. Mabagal. Pabigat. Parang nau

Mabagal ang paglipas ng oras.Sa ospital, parang tumigil ang mundo—walang galaw, walang sigla. Ang fluorescent lights sa hallway ay malamlam at malamig, halos nakakasilaw sa mata. Parang sumasalamin ito sa tensyon at takot na bumabalot sa bawat taong naroroon.Walang sigawan.Walang gulo.Pero sa katahimikan na iyon—ramdam ang ingay ng kaba.Para kay Ethan—bawat segundo ay parang isang oras.At bawat oras—parang habang buhay.Nakaupo siya sa harap ng ICU glass.Hindi siya mapakali.Hindi siya mapirmi.Paulit-ulit siyang tumatayo, lalapit sa salamin, tititig kay Jayden—tapos babalik sa kinauupuan niya na parang hindi niya alam kung saan siya lulugar.Parang may kulang.Parang may nawawala.Parang may mali.Sa loob ng ICU—nakahiga si Jayden.Maliit. Mahina. Halos hindi gumagalaw.May tubo sa bibig.May oxygen mask.May mga wire na nakakabit sa katawan niya.At bawat beep ng machine—parang kutsilyong dahan-dahang tumataga sa puso ni Ethan.Beep…Beep…Beep…“Please…” mahina niyang b

Sa loob ng ICU, si Jayden ay patuloy na nakikipaglaban.Mabagal. Mahina. Pero buhay.At sa labas—nakaupo si Amara sa isang metal na upuan sa gilid ng hallway, parang nawalan na ng pakiramdam sa sariling katawan. Hindi siya umiiyak ngayon. Hindi dahil wala na siyang luha, kundi dahil ubos na ang lakas niya kahit para doon.Nanginginig ang mga kamay niya habang nakatitig sa nakasaradong ICU door. Bawat beep na nagmumula sa loob ay parang tinutusok ang dibdib niya—paulit-ulit, walang habas.“Jayden…” mahina niyang bulong.Paulit-ulit.Parang dasal na hindi nauubos.“Please… anak ko… lumaban ka…”Sa tabi niya, tahimik ang kanyang ina, nakaupo rin ngunit pilit pinapakalma siya sa paghawak sa kanyang balikat. Pero kahit ang ina niya ay halatang kinakabahan—ramdam sa bawat paghinga, sa bawat paglingon sa pinto.Sa dulo ng hallway, nakatayo ang ama ni Amara. Nakapamulsa, pabalik-balik ang lakad, halatang pinipigil ang sarili na sumabog sa galit at takot. Walang sinuman ang makapagbigay ng sa