All Chapters of รุ่นพี่คนนั้น ฉันจอง: Chapter 141 - Chapter 150

Over the moon – Hotelงานเลี้ยงต้อนรับคณะเยี่ยมจากบริษัทญี่ปุ่นถูกจัดขึ้นที่โรงแรมสุดโด่งดังกลางกรุง แขกเหรื่อที่เชิญมาล้วนมีแต่ผู้บริหารระดับสูงที่สนิทสนมกัน หรือเรียกได้ว่าเงินไม่ถึงพันล้านเข้างานไม่ได้ซาร์นยืนรอแขกอยู่หน้าประตูเพียงลำพังเยื้องกันมีเลขาสาวกับบอดี้การ์ดมาดเท่ยืนประกบหลัง ความจริงเขาได้เอ่ยปากชวนคนของใจแล้วแต่เธอก็ปฏิเสธหัวชนฝาจนเขาต้องมาคนเดียว“เคมี่จัง ยินดีต้อนรับ”เจ้าของบริษัทใหญ่เอ่ยทักทายพาร์ตเนอร์ร่วมอุดมการณ์ การมาครั้งนี้ไม่ใช่เพียงแค่เยี่ยมเยือนเท่านั้น หากทุกอย่างผ่านการตรวจสอบถูกต้องตามมาตรฐานแล้วทางญี่ปุ่นจะตกลงเซ็นสัญญาทันทีดนตรีคลาสสิกเริ่มบรรเลงขึ้นหนุ่มสาวที่อายุไล่เลี่ยกันเริ่มโอบกอดเต้นรำพลิ้วไหวกลางโถงจัดงาน ผู้คนที่มาต่างก็ชื่นชมทั้งความหล่อสวยและความสามารถของทั้งสองที่อายุยังน้อยแต่ประสบความสำเร็จถึงเพียงนี้“ขอบคุณที่ให้เกียรติเรา”“ขอบคุณเช่นกันครับ”ซาร์นโค้งคำนับลงต่ำทำความเคารพต่อหญิงรุ่นพี่ตรงหน้าด้วยรอยยิ้มแห่งมิตรภาพ ก่อนจะพาเธอเดินทักทายแขกที่มาร่วมงานครั้งนี้ด้วย“สวัสดี”“สวัสดีค่ะ”ทั้งพ่อและแม่ของชายหนุ่มต่างทักทายสาวญี่ปุ่นตัวเ

เปลือกตาสีไข่กระพือรับแสงพลางหยัดตัวลุกขึ้นค้ำ หัวทุยเอียงข้างนั้นทีข้างนี้ทีหมุนคอสลัดความเมื่อยล้าจากกิจกรรมเมื่อคืนเธอควานหาโทรศัพท์ตัวเองบนหัวเตียงรวมถึงโต๊ะด้านข้าง ดวงตากลมโตปรับโฟกัสหรี่มองไปรอบห้องก็ยังไม่เห็นกำลังโทร: Mezครืด ครืด~เธอหยิบโทรศัพท์เขามากดโทรออกหาเครื่องของตัวเองปรากฏว่าเขากำลังนอนทับอยู่เมษาค่อย ๆ ยืดตัวข้ามเขายื้อเอาโทรศัพท์ของตนหากแต่ว่าการสั่นของมือถือมันรบกวนให้เขาตื่นแล้วดึงเธอลงไปกอดจนจมอก“พอแล้ว ไม่ต้องไปทำงานหรือไง”เขาทั้งกอดทั้งหอมหัวเธออยู่อย่างนั้นหลายครั้งไม่ยอมปล่อยจนเธอต้องดันอกประท้วง แต่จะว่าไปเสียงหัวใจที่ดังชัดเจนนั่นมันไพเราะเสียงจริง“ทำไมตั้งชื่อเมษแบบนี้ ไม่น่าจะตกอิ้งมั้ง”“จะได้มีชื่อกูอยู่ในนั้น”“เผด็จการจังเปลี่ยนชื่อคนอื่นตามใจ”เจ้าหล่อนเขินไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนได้แต่มุดเข้าผ้าห่มไม่อยากให้เขาเห็นว่ามันแดงแจ๋เป็นตูดลิงบาบูนแล้วพรึบ ! ร่างน้อยเปลือยเปล่าถูกพลิกลงไปนอนใต้ร่างส่วนอีกคนคร่อมกันเธออยู่ด้านบน สายตาที่กำลังมองมาแผดเผาเธอแทบแหลกเหลวมันทั้งอบอุ่นและปรารถนาในเวลาเดียวกัน“เมษ รักกูไหม”“ฮะ !”ความคิดในหัวของเธอไ

ซาร์นสังเกตเห็นถึงความผิดปกติจากแฟนสาวเพราะตั้งแต่กลับมาเธอเอาแต่นั่งนิ่งเหม่อลอยไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่“เป็นอะไรไหม”“ซาร์น~ เป็นเพื่อนกันไปก่อนได้ไหม”“หมายถึง ?”ประโยคไม่กี่คำทำเอาใจชายหนุ่มแตกสลายตัวชาวาบตั้งแต่หัวจรดเท้า เขาไม่คิดว่าความสุขจะผ่านไปเร็วถึงเพียงนี้ทำเอาไม่ได้ทำใจเอาไว้ก่อนเมษาเบนหน้าหลบเขาก่อนจะสูดหายใจเข้าปอดแรง ๆ รวบรวมความกล้าอีกครั้ง เธอเองก็ไม่อยากทำเช่นนี้แต่ในตอนนี้เธอไม่มีอะไรคู่ควรกับเขาเลย“กลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้เหรอ”“เหมือนเดิม ? ตอนไหนล่ะ ตอนที่เป็นเพื่อนกันอยู่ หรือตอนที่มันเกินเพื่อนไปแล้ว”ห้วงเวลาที่เคยมีแต่ความสุขจนลืมเวลาที่ต้องเศร้าทำเอาเขาไปไม่เป็นแค่เดินยังสะดุดเกือบจะล้ม ชายหนุ่มอยู่ตรงนั้นไม่ได้อีกต่อไปจำต้องออกไปที่ไหนสักแห่งก่อน“เชี่ยเอ๊ย !”พวงมาลัยรถโดนทุบอย่างแรงพร้อมกับเสียงสบถด่า เขาหักเลี้ยวรถไปผับของตัวเอง ความคิดประมวลผลอย่างหนักว่าตัวเองทำอะไรผิดนักถึงโดนบอกเลิกเช่นนี้“เป็นอะไรวะ”“เมียทิ้ง !”“ฮะ !”เพื่อนทั้งสองถูกเรียกเร่งด่วนพิเศษมาพร้อมกันพร้อมใบหน้างอไม่เข้าใจ แต่เมื่อได้คำตอบคิ้วที่เคยย่นอยู่แล้วก็ยิ่งงอขึ้นไปอีก ทุก

เช้านี้ซาร์นต้องเข้าบริษัทตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางเพราะเป็นวันที่ตกลงเซ็นสัญญากับพาร์ตเนอร์ญี่ปุ่นแล้ว หลายอย่างเขาอยากมาดูด้วยตาของตนเอง ในขั้นตอนสุดท้ายและถือว่าสำคัญมากนี้เขาไม่อยากให้มีอะไรผิดพลาดแต่ในใจเขามีอีกคนที่เป็นห่วงมากกว่า เมื่อคืนเธอละเมอสะดุ้งทั้งคืนจนเขาไม่กล้าที่จะหลับ ไม่รู้ว่าป่านนี้จะตื่นหรือยังการลงนามทำสัญญาส่งออกซื้อขายเครื่องดื่มหลายชนิดถูกเซ็นเรียบร้อยถูกต้องตามกฎหมาย มีบุคคลสำคัญเป็นพยานและร่วมแสดงความยินดีกับการเติบโตในครั้งนี้เมษาพอทราบข่าวจากลูกน้องของเขามาบ้างว่าช่วงเช้ามีการลงนามสัญญากับทางญี่ปุ่น เธอที่ไม่อยากเห็นภาพเด็ดหรือฟังข่าววงในจึงเลือกที่จะปิดร้าน“อุ๊บ ! อ้วก ! แหวะ !”อาการท้องไส้ปั่นป่วนคลื่นเหียนอาเจียนตีขึ้นอีกครั้ง ช่วงนี้เธอเครียดมากไปหน่อยแถมข้าวปลาก็ไม่ได้กินตั้งแต่เมื่อคืนเลยเกิดอาการดังกล่าวเจ้าหล่อนเริ่มลงมือทำอาหารง่าย ๆ ไม่ใช่ให้ตัวเองแต่จะเอาไปให้เขาต่างหาก ประมาณสิบเอ็ดโมงค่อยจะออกไป กะเวลาไว้ช่วงที่เขาเสร็จงานพอดี“เหม็นจังวะ !”เธอดันทุรังทำกับข้าวต่อจนเสร็จแต่ในระหว่างนั้นก็เทียววิ่งเข้าห้องน้ำบ่อย ๆ เพื่อไปอ้วก พอท้องว่างแล้ว

“ตรงนั้นยังไม่สะอาดค่ะ !”เธอชี้ไม้ชี้มือบอกเขาไปทั่วไม่ว่าจะมุมไหนที่เขาขัดลงแรงขัดเป็นอย่างดีสุดท้ายเธอก็บอกว่าไม่สะอาดจนคนที่ตั้งใจเริ่มน้อยใจขึ้นมาบ้าง“เมษครับ ไม่แกล้งเฮียได้ไหม น้ำยาใส่จนจะหมดขวดอยู่แล้วยังไม่สะอาดอีกเหรอ”มาเฟียผู้มากอำนาจมองเมียสาวที่ยืนกอดอกด้วยสายตาขอร้องอ้อนวอน ส่วนเขากอดโถส้วมและแปรงขัดห้องน้ำ หากใครได้มาเห็นสภาพเขาในตอนนี้คงขำจนปอดโยกเป็นแน่“เมษครับ เฮียผิดไปแล้ว เฮียขอโทษ”อิทธิพลที่เขามีแผ่ซ่านไปทั่วราชอาณาจักรและครอบคลุมอีกหลายพื้นที่ของโลก หากแต่ว่ายังไม่สามารถเฉียดเข้าใกล้พื้นที่ของเมียเลยสักนิด“เมษไม่รักเฮียแล้วเหรอครับ”“สำนึกรึยังคะ”เธอเอ่ยถามสามีอันเป็นที่รัก เจ้าหล่อนรู้ดีว่าที่สำนึกนั้นแค่ที่ตะคอกใส่เธอส่วนเดียว ส่วนที่ตบลูกน้องไม่ได้ใส่ใจอะไรทั้งนั้น“โอเค ต่อไปเฮียจะระวังมากขึ้นไม่ใช้อารมณ์กับพวกมันอีก”“อื้ม พอจะสะอาดขึ้นมาหน่อยแล้วค่ะ”พอเขารับปากเธอก็ไม่แกล้งต่อ รอยยิ้มเล็ก ๆ ที่จุดมุมปากนั้นเป็นดั่งน้ำเย็นปลอบใจที่เหี่ยวเฉาของเขาให้สดชื่นขึ้น“ไปอาบน้ำได้แล้วค่ะ เดี๋ยวเมษเตรียมเสื้อผ้าให้”“ลูกบอกเฮียว่าหนูทำแต่อาหารที่มีผักชี”“หึ ซ