All Chapters of รุ่นพี่คนนั้น ฉันจอง: Chapter 151 - Chapter 160

เธอเอ่ยกระซิบสามีพลางน้ำตาคลอ เธอเคยเอ่ยโทษโชคชะตาที่พรากพ่อแม่ของเธอไปตั้งแต่ยังเล็กจนกลายเป็นเด็กกำพร้า แต่วันนี้เธอต้องขอบคุณฟ้าที่ส่งคนดี ๆ มาเป็นคู่ชีวิตให้เธอเช่นกันธูปเทียนแพถูกยกให้พ่อแม่ญาติผู้ใหญ่แสดงความเคารพและขอลูกสาวลูกชายท่านมาเป็นคู่ครอง ของมีค่าหลายอย่างถูกยื่นให้เป็นการรับขวัญเขยสะใภ้“หนูเมของแม่ ขอบคุณที่หนูดูแลลูกชายแม่เป็นอย่างดีมาตลอด แล้วยังมียัยหนูให้แม่อีกด้วย ที่ผ่านมาหนูคงลำบากมากไม่ต้องน้อยอกน้อยใจไปนะลูก เป็นครอบครัวเดียวกันแล้วแม่จะให้หนูลำบากอีก”เช็กมูลค่าร้อยล้านในซองแดงถูกยื่นให้ลูกสะใภ้ใหญ่ หลินรู้ดีว่าตอนนี้ในใจสะใภ้ของเธอคงไม่ได้มีแค่ส่วนที่ยินดี ยิ่งเห็นคนอื่นที่มางานด้วยก็คงอดคิดไม่ได้เรื่องฐานะเป็นแน่ส่วนคนเป็นสะใภ้เธอยินดีและขอบคุณที่ได้เป็นลูกอีกคนของบ้านนี้ ตั้งแต่ลูกน้องจนถึงพ่อของเขาทุกคนให้เกียรติเธอในฐานะสะใภ้เป็นอย่างดีเสมอมา และเธอเองก็เคารพทุกคนเช่นเดียวกันหัวใจที่ว้าวุ่นกังวลใจถูกคำพูดของพ่อแม่รวมถึงสามีปลอบโยน เมษามองคนด้านข้างด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรัก เธอสัญญากับตัวเองในใจไม่ว่าจะยังไงก็จะดูแลเขาให้ดีเหมือนที่เขาดูแลเธอกับ

ลานเกียร์ - หลังตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์“อีแคร์ ! โอ๊ย เมื่อไหร่จะได้แว่นใหม่ มานั่งนี่ !”ม่อนกะเทยตัวแม่บ่นด่าเพื่อนที่พึ่งสนิทกันได้เกือบเดือน แต่เหมือนสนิทกันมาเป็นชาติ เพราะความซื่อ ๆ ของเธอหรอกเขาเลยชอบ อยู่ด้วยแล้วไม่ต้องคิดมากไม่มีพิษสงอะไร“กูบอกให้จูงแขนกูอ่ะ แล้วนดาไปไหน”“กูอยู่หลังมึงแคร์”“กูขอโทษได้ไหมล่ะ พอดีไม่มีตาหลัง คิกคิก”“มึงไม่มีตาเลยต่างหาก นั่ง ๆ”เพื่อนสองคนดูแลเธออย่างกับคนตาบอด ตอนนี้ก็ไม่ต่างจากคนตาบอดเท่าไหร่นัก แว่นที่พึ่งไปตัดก็ยังไม่ได้ต้องรอย่อให้เลนส์บางก่อน แต่จนถึงตอนนี้ร้านก็ยังไม่ติดต่อให้ไปเอาเลย“สวัสดีครับ !”ในขณะที่กำลังชุลมุนอยู่นั้นก็มีเสียงทุ้มตะโกนลั่นลานเกียร์แห่งนี้จนรุ่นน้องที่นั่งอยู่ในแถวรวมถึงที่กำลังเดินมาต้องหันไปสนใจเสียงพูด“พี่ชื่อเซนต์ วิศวกรรมไฟฟ้าปีสาม”“กรี๊ดดดดด หล่อออออ”เสียงกรีดร้องเยินยอในความหล่อของคนพูดดังมากไม่ว่าใครก็ชื่นชม ใบหน้าราวเทพปั้นร่างสูงโปร่งเป็นสง่าผิวขาวตัดกับผมสีเทาเป็นเอกลักษณ์ แต่ถ้าใครได้รู้เบื้องลึกเบื้องหลังแล้วล่ะก็ คงต้องสูดปากดังกว่าเดิมเขาผู้นี้ใช้ความหล่อได้คุ้มค่ามาก ไม่ว่าจะผ่านคณะไหนสาขาใ

เป็นอีกหนึ่งวันที่ต้องเข้ากิจกรรมรับน้องตามนัดของรุ่นพี่ที่คณะ ยังดีที่วันนี้ได้แว่นใหม่มาแล้ว ได้เห็นหน้าเพื่อนครบทุกคนสักที“ไปตลาดหลังมอปะ”“ดีล”หลังจบกิจกรรมเพื่อนทั้งสามตรงมายังสถานที่ดังกล่าวทันที เวลานี้ผู้คนค่อนข้างแน่นเพราะออกมาหาข้าวเย็นตามวิถีชีวิตนักศึกษา“พี่เซนต์ สวัสดีค่ะ”“สะ.. สวัสดีค่ะ”เทคแคร์ที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ก็ได้แต่ยกมือไหว้ตามเพื่อน ผู้ชายรูปร่างสูงโปร่งหน้าตาหล่อคมคายกับผมสีเทาดูเหมือนจะคุ้น ๆ อยู่หรอก แต่เพราะเธอพึ่งเห็นหน้าคนชัด ๆ วันนี้วันแรกเลยไม่รู้ว่าเป็นใคร“ใครวะมึง”“พี่เซนต์ไง พี่ว้ากปีสาม”“อ๋อ คนนี้เหรอ”เมื่อเดินผ่านพี่คนนั้นเธอก็เอ่ยถามเพื่อนทันที คนนี้สินะที่เขียนชื่อให้เธอจนสาว ๆ กรี๊ดกร๊าดแถมยังมองเธอด้วยสายตาเหน็บแนมเหมือนจะขย้ำอยู่ตลอดทางฝั่งอีกคนไม่ได้พอใจกับผลประกอบการครั้งนี้นัก แต่อย่างน้อยก็ดีที่เธอเห็นเขา ไม่เหมือนวันก่อนที่เมินไม่สนใจอะไรทุกที่ที่เธอไปมักจะได้เจอเขาผู้นี้อยู่เสมอ ไม่ว่าจะรับน้องที่ต้องเจอกันอยู่แล้ว สวนวิ่ง ตลาด หรือแม้กระทั่งฟิตเนส“ทำไมไม่ติด เอ่อ ขอโทษนะครับเครื่องนี้ใช้ยังไงครับ”“อ๋อ..”เทคแคร์กดหยุดลู่วิ่ง

สวนพฤกษศาสตร์ - มหาวิทยาลัยเทคแคร์จอดรถมอเตอร์ไซค์คู่ใจไว้ลานปูนด้านหน้าแล้วลงมายืดเส้นยืดสายเตรียมตัววิ่งออกกำลังกายอย่างที่ทำมาตลอด“อ้าว !”“พี่เซนต์ สวัสดีค่ะ เจอกันอีกแล้ว”“เจอบ่อยขนาดนี้ไม่คิดหน่อยเหรอว่าพี่ตามจีบ”“ไม่ค่ะ แคร์คิดว่าพี่ว่าง”เธอยิ้มแห้งตอบไปอย่างนั้นแล้วยืดเส้นต่อ ความจริงก็ดูออกแหละ ตามไปทุกที่ขนาดนี้ใครจะดูไม่ออก แค่เขาไม่ได้ทำอะไรให้เธอรู้สึกว่าไม่ปลอดภัยเลยไม่ได้ตีตัวออกห่างเฉย ๆสองคนวิ่งเคียงคู่กันจากที่ปกติเซนต์จะวิ่งตาม แต่จนครบรอบก็ไม่มีใครเอ่ยปากพูด มีแค่บางจังหวะที่บอกให้ระวังเวลาคนข้างหลังจะวิ่งแซง“อื้อ~”ร่างแบบบางในชุดออกกำลังกายสีเทายืดหยุ่น เสื้อผ้าที่รัดรูปนั่นโชว์สัดส่วนเว้าโค้งได้เป็นอย่างดี และก็ทำให้อีกคนมองแทบจะตลอดเวลา“ทำไมไม่เห็นใส่แว่น”“ได้คอนแทกต์เลนส์มาแล้วค่ะ ใส่แว่นตอนวิ่งมันชอบหล่น”“อ๋อ” ก็น่ารักดี เขาตอบแค่สั้น ๆ เพราะประโยคหลังดังแค่ในหัวเท่านั้นแหละ อีกอย่างเขาเคยชมใครซะที่ไหนไม่อยากให้เธอได้ใจเกินไปเดี๋ยวคิดว่าเขามีใจให้จะวุ่นวายกันไปใหญ่“แล้วรู้ยังสายรหัสเป็นใคร”“ยังค่ะ พี่จะบอกเหรอคะ”คนตัวเล็กหันมาหาร่างกำยำที่นั่งยื

“แม่ง ! เป็นผู้หญิงเสือกเมาหัวราน้ำ”พลขับมองเด็กสาวที่นอนแน่นิ่งอยู่เบาะข้าง ๆ สายตาเสือร้ายไล่ตั้งแต่หัวจรดเท้า แปลกก็แต่เขาไม่มีความคิดที่จะล่วงเกินคนเมาเลยสักนิด มีแต่อยากปลุกขึ้นมาอบรมให้รู้สำนึกเสียบ้างติ๊ด~เขาถือวิสาสะหาคีย์การ์ดในกระเป๋าเธอแล้วสแกนผ่านตั้งแต่ประตูใหญ่ ลิฟต์จนถึงประตูห้อง เพราะถามอะไรไปคนเมาก็ไม่ตอบแถมบ่นอะไรไม่รู้ตลอดทาง“นอนไหน โซฟาหรือเตียง”“อื้อ อย่ามากวนดิ๊ ใครวะ !”“พี่เซนต์.. คนหล่อ”เมื่อได้ยินชื่อที่คุ้นเคย คนเมาก็ปรือตาขึ้นมองทันที ตากลมโตกะพริบถี่ ๆ ปรับโฟกัสเพื่อดูว่าคนตรงหน้าเธอเป็นใครกันแน่ ก่อนจะมองไปรอบ ๆ และเห็นว่านี่คือห้องของเธอเอง“อร้าย ! พี่เข้ามาในห้องแคร์ได้ไง !”จากที่เมา ๆ ถึงกับสร่างทันที หญิงสาวรีบรุดตัวออกจากอ้อมแขนของเขาแล้วถอยเซไปให้ห่างพลางสำรวจร่างกายตัวเองยังดีที่มันปกติเหมือนเดิมทุกอย่าง“มาข่มขืนเธอมั้ง แดกไม่ดูตัวเอง”“จิ๊ ! เป็นรุ่นพี่หรือเป็นศาล ชอบตัดสินคนอื่นฉิบหาย”“อย่าปากดีคาร์แคร์ !”“เทคแคร์ ! คาร์แคร์บ้านพี่ดิ !”“บ้านพี่อยู่สมุทรปราการ ทำไม อยากไปไหว้แม่พี่เหรอครับ หื้ม”คนพูดขยับเข้าใกล้เธออีกครั้งด้วยความเร็