All Chapters of รุ่นพี่คนนั้น ฉันจอง: Chapter 161 - Chapter 170

ช่วงค่ำหลังจากเลิกกิจกรรมเทคแคร์มาเดินที่ตลาดใกล้คอนโดของตัวเองตามปกติ แต่ไอ้ที่ไม่ปกติเพราะเจอลุงรหัสของเธออีกนี่แหละ คงไม่ใช่ว่าตามเธอมาอีกหรอกนะ ทำเธอขายหน้าขนาดนั้นแล้วยังจะมาเอาอะไรอีกสาวน้อยเดินผ่านเขาไปเหมือนไม่เห็นว่าอีกคนยืนรออยู่ ส่วนคนที่เหมือนเป็นอากาศธาตุต้องเอียงหัวมองตามแผ่นหลังบางไปอย่างไม่สบอารมณ์“แม่ง ! เมินกูอีกแล้วเหรอวะ”พรึบ !“อ๊ะ !”ชานมไข่มุกถูกแย่งจากมือเล็กก่อนที่เขาจะคว้าข้อมือเธอเดินมาที่ลานจอดรถข้างหลังตลาด สาวน้อยได้แต่เดินตามมาอย่างว่าง่ายเพราะไม่อยากมีปากเสียงกันกลางตลาดหรอกเลยยอม“พี่เซนต์ ! ทำอะไรคะ เอาคืนมา”เมื่อเห็นว่าไม่มีคนพลุกพล่านแล้วเธอจึงสลัดมือออกจากการพันธนาการทันที คนพี่หันกลับมามองคนน้องที่กำลังขู่ฟ่อเป็นลูกแมวน้อย ตัวก็เล็กแค่นี้เหมือนจะทำอะไรเขาได้“แค่เลี้ยงน้ำพี่รหัสแก้วเดียวก็ไม่ได้เหรอ”“พี่ดูจนมากมั้ง”“ฮึ !”เขามันเขี้ยวจนเกือบจะอดไม่ได้ที่จะหยิกแก้มเนียน ๆ ของเธอเสียให้เข็ด เขารู้แหละว่าเธอโกรธเรื่องอะไรแต่ทีเขาโดนเธอทำร้ายมันก็หักล้างกันได้ไปไหม“แล้วทำไมไม่แอดเฟสพี่มา”“ยังไม่ว่างค่ะ”“ตอนนี้ก็ว่างแล้ว แอดมา งั้นพี่ไม่คืน”

“รอกันหน่อยดิ”“ก็นึกว่าจะไม่มาอ่ะ”หนุ่มสาวสองคนบนลู่วิ่งเดินเคียงกันเป็นภาพที่คุ้นตาอย่างนี้มาราว ๆ สองสัปดาห์แล้ว ถ้าให้ท้าวความก็เป็นเพราะเซนต์สมัครสมาชิกสถานออกกำลังกายแห่งนี้เพื่อมาตามสอดส่องเด็กน้อย จนเธอเองชินชาที่ต้องเจอเขาในทุกวัน เรียกได้ว่าสนิทกันก็ได้ ในระดับหนึ่ง..ลานเกียร์ - คณะวิศวกรรมศาสตร์แสงแดดยามพลบค่ำเริ่มเลือนหาย วัยรุ่นนับร้อยคนยืนเข้าแถวเรียงรายกันฟังคำสั่งผู้ที่อยู่เบื้องหน้าเพียงคนเดียว“เพื่อนน้องเมื่อไหร่จะมาครับ หรือไม่มา !”เสียงตะโกนดังลั่นลานเกียร์พานให้ผู้อยู่ในแถวตกใจก้มหน้าก้มตาไม่กล้าตอบคำถาม แต่ก็มีบ้างที่ซุบซิบกันด้วยความไม่พอใจ“ที่พี่ถามไม่ตอบ ! แล้วเสือกคุยอะไรกัน กอดคอ ! ลุกนั่งห้าสิบ !”“ทำไมต้องทำด้วยครับ !”“เพื่อนน้องมาไม่ครบเอง !”“แล้วไงครับ ก็ไปทำโทษพวกนั้นดิ พวกผมก็มาแล้วนี่ไง”สถานการณ์เริ่มไม่ปกติเมื่อมีคนต่อต้านที่หนึ่ง ที่สองที่สามก็เริ่มตามมา จนเกิดความวุ่นวายพี่ว้ากปีสองควบคุมสถานการณ์ไม่ได้“เงียบ ! กอดคอ !”เสียงเข้มดังแทรกขึ้นกลางความชุลมุน เฮดว้ากประจำปีนี้ใช้สายตาอำมหิตไล่กวาดมองตั้งแต่หัวแถวแรกจนแถวสุดท้ายและจ้องเขม็งมาท

รถคันหรูมุ่งตรงมายังคอนโดที่คุ้นเคย เซนต์ถือวิสาสะค้นหาคีย์การ์ดมาสแกนขึ้นคอนโดของเธอเพราะถามอะไรเจ้าตัวก็ไม่ตอบ แถมยังบ่นมาตลอดทาง“แคร์ ถึงแล้ว จะนอนไหน”“อื้อพี่~ แคร์หิว ต้มมาม่าให้หน่อย แคร์จะอาบน้ำ”คนน้องรุดออกจากอ้อมแขนเมื่อเข้าห้องที่คุ้นเคย คนตัวเล็กที่เมามายอยู่ดี ๆ ก็เหมือนฟื้นสติเดินเข้าห้องน้ำไปทำธุระส่วนตัว ส่วนคนแปลกที่ก็ได้แต่งุนงงว่าตัวเองต้องทำอะไรต่อชายหนุ่มเดินมาหยุดที่เคาน์เตอร์ครัว ใบหน้าหล่อหันไปหันมาหาอุปกรณ์ต่าง ๆ เพื่อทำอาหารให้เธอกิน“แล้วกูต้องทำเหรอวะ แม่กูยังไม่กล้าใช้เลยนะแคร์ !”แควก~ ซองบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปถูกฉีกออกก่อนที่จะเริ่มเปิดแก๊สตั้งน้ำร้อนทำอาหารให้เจ้าของห้อง ในขณะที่เกิดคำถามมากมายในหัวว่าตัวเองต้องทำอะไรแบบนี้ด้วยเหรอ มือก็ทำไปด้วยจนทุกอย่างเรียบร้อยส่วนเจ้าของห้องเธอยืนอยู่หน้ากระจกชั่วครู่ก่อนจะพาร่างกายร้อนผ่าวด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ไปใต้สายน้ำ เสื้อเชิ้ตขาวบางเมื่อถูกสายน้ำยิ่งทำให้เห็นทรวดทรงชัดเจนยิ่งขึ้น คนเมาวักน้ำล้างใบหน้าสวยของเธอเต็มแรงเพื่อให้ได้สติ ก่อนที่จะเดินออกจากห้องน้ำมาทั้งอย่างนั้นกึก ! “พี่เซนต์~”ทั้งคนเห็นและคนตัวเปี

เขาเสียบลูกชายผ่านเยื่อพรหมจรรย์เข้ามาในพรวดเดียว แม้มันจะไม่สุดแต่นั่นก็ถือว่าเข้ามาลึกมากสำหรับมือใหม่อย่างเธอ เทคแคร์นอนดิ้นพล่านน้ำตาเล็ดสีหน้าบ่งบอกความเจ็บปวดจนอีกคนใจแป้ว เกิดมาเขาเคยเปิดซิงผู้หญิงที่ไหนกัน ใครจะคิดว่ามันจะเจ็บขนาดนี้ แม้แต่เขาก็ยังเจ็บจนขยับไม่ได้ต้องแช่ไว้ก่อนจ๊วบ จ๊วบ~ “อื้อ~” ริมฝีปากดูดดึงกลีบปากเล็กเบา ๆ นำพาเธอเข้าสู่ห้วงแห่งความอยากอีกครั้ง ความอ่อนโยนของเขาช่วยเยียวยาความเจ็บปวดให้ดีขึ้นจนเกิดความรู้สึกอีกอย่างเริ่มแทรกเข้ามา“พี่ขยับ.. ได้ไหม”“รู้ไหมว่าแคร์เจ็บ”“เดี๋ยวซื้อชาไข่มุกให้กิน จุ๊บ”ร่างหนาเริ่มขยับออกก่อนจะดันเข้าอีกครั้งอย่างเนิบช้าที่สุดสังเกตว่าคนน้องพอจะรับไหวไหม เจ็บมากหรือเปล่า แต่เธอก็เหมือนจะอึดถึกทนกว่าที่เขาคิด“อ้าห์~”“เจ็บไหม”“นิดหนึ่ง”ชายหนุ่มก้มลงมองที่ส่วนเชื่อมต่อ เนื้อเอ็นที่แปดเปื้อนด้วยเลือดจาง ๆ นั่นย้ำเตือนอีกครั้งว่าเขาเป็นคนแรกของเธอ ตอนที่หมายหัวเธอไว้ก็ไม่ได้รู้สึกอะไรมากแต่ตอนนี้เขาโคตรรู้สึกดีที่ได้ครอบครองเธอเป็นคนแรก..ท่อนเนื้อเอ็นผลุบเข้าผลุบออกช้า ๆ ไม่ทันใจคนทำสักเท่าไหร่ แต่เพราะอยากให้เธอชินกับมันก่

จนตอนนี้เจ้าของผับชื่อดังยังหลับตาไม่ลงเลย เร่งสืบเบาะแสทุกอย่างตามกลิ่นตุที่สังเกตได้ แม้ในใจจะนึกเป็นห่วงเด็กคนนั้นอยู่มากแต่ตอนนี้เรื่องตรงหน้าก็สำคัญไม่แพ้กันสายตาแข็งกร้าวกรอกขึ้นมองนายตำรวจยศใหญ่ที่ยืนกุมเป้าอยู่ตรงหน้า ทั้งสามคนแม้จะมียศถาบรรดาศักดิ์แต่กลับก้มหัวให้เด็กหนุ่มที่ยังเรียนไม่จบด้วยซ้ำ“ผมหวังว่าจะไม่เกิดเรื่องแบบเมื่อคืนนี้อีกนะครับท่าน”“ครับคุณเซนต์ ขอโทษด้วยครับ”ทั้งสามแทบจะก้มกราบเท้า ก่อนจะหันหลังเดินจากไปด้วยสภาพที่ยังครบสามสิบสองอยู่ ในเขตนี้มีใครไม่รู้ว่าชายหนุ่มผู้นี้มีอำนาจมากแค่ไหน ยิ่งเส้นสายเบื้องหลังของผู้เป็นพ่อแล้วนั้นแทบจะไม่มีใครกล้ายุ่ง“นายน้อยครับ ค.. คือ กล้องโดนหันไปทางอื่นครับ”เพียะ ! “ไม่ได้เรื่อง !”เสียงฝ่ามือหนาฟาดลงกับหน้าลูกน้องคนสนิทตามมาด้วยเสียงเข้มที่ตวาดแรงจนบรีสไม่กล้าแม้แต่จะแสดงออกถึงความเจ็บปวด“มึงก็ใช่ว่าจะไม่รู้ว่าใครไอ้เซนต์”เสาร์เอ่ยขึ้นกลางวงก่อนที่เซนต์จะผ่อนลมหายใจเบื่อหน่าย คนที่เพื่อนหมายถึงก็คงหนีไม่พ้นคู่อริเก่าเขานั่นแหละ ถ้ามาไม้นี้ก็คงต้องรอรับกรรมที่จะตามมากันได้เลยสวนพฤกษศาสตร์ - มหาวิทยาลัยรุ่งเช้าของว