جميع فصول : الفصل -الفصل 29

ภายในรถยนต์ที่เคลื่อนอยู่บนถนนลูกรังเวลาเกือบเย็น ตลอดทางมีเพียงเสียงเครื่องยนต์เบา ๆ บรรยากาศระหว่างเชฟและแกงเงียบงัน จนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกันเชฟมองตรงไปข้างหน้า มือจับพวงมาลัยแน่นราวกับต้องการระบายความโกรธทั้งหมด แววตาเขาแดงก่ำ แต่ไม่ยอมหลั่งน้ำตาออกมาอีกแล้ว มีเพียงความเศร้าจากภายในที่บดบังอยู่ใต้ใบหน้านิ่งสงบนี้ เพราะอีกเพียงนิดเดียวเท่านั้น อีกนิดเดียวเขาก็เกือบที่จะได้เจอหน้าแม่แล้วเขาไม่ได้พูดอะไรกับแกงเลยสักคำตั้งแต่ก้าวออกจากร้านอาหาร ทุกความคิดในหัวเขาเต็มไปด้วยภาพของแม่ เสียงของป้า เสียงตะโกนกึ่งร้องไห้ของป้าที่ว่า “ทำไมหลานไม่มาให้เร็วกว่านี้ รู้ไหมว่าอรุณรอเจอหลานมานานแค่ไหน…” ยังคงก้องอยู่ในหัวไม่หยุดแม้ในตอนนี้แกงจะต้องเศร้าเสียใจที่อาจารย์ผู้เป็นแรงบันดาลใจ และสอนการทำอาหารให้จากไปแบบนี้ แต่เขาเองก็เสียใจไม่ต่างกันที่พึ่งจะเสียแม่ไป ทำให้เชฟที่เศร้าในตอนนี้ไม่มีเวลาที่จะไปปลอบใจใครได้แต่เชฟไม่รู้เลยว่า ในขณะที่เขาหายไปนานในร้านนั้น แกงเดินตามหาเขาด้วยความกังวล และเผอิญได้ยินทุกคำพูดทุกถ้อยความจริงที่ป้าของ

หลังจากที่เชฟขอให้คิงและเฉินช่วย ทั้งคู่ต่างก็รับปากว่า จะใช้วิธีการของตนเพื่อช่วยเขาล้มองค์กรของพ่อให้ได้ หลักฐานต่าง ๆ ที่เขาและภูผาช่วยกันเก็บรวบรวมมาตลอดหลายปีถูกทำสำเนาแบ่งออกเป็นสองชุด ส่งให้ทั้งคิงและเฉินเพื่อเอาไปดำเนินการต่อไปทว่าถึงแม้พวกเขาจะเป็นเพื่อนกัน แต่ข้อมูลที่เชฟส่งไปให้ คิงและเฉินก็ต้องขอให้ครอบครัวช่วยและพิสูจน์ข้อเท็จจริงของหลักฐานก่อนว่ามากน้อยแค่ไหน เชฟรู้ดีว่าการจะทำลายองค์กรใหญ่ที่หลบซ่อนในเงามืดมาหลายปีให้ล้มลงนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ไม่อย่างนั้นเขาและภูผาที่แฝงตัวมานานก็คงทำสำเร็จ ทำลายองค์กรของพ่อไปได้นานแล้วซึ่งทั้งสองคนต่างก็พากันรับปากว่า จะใช้เวลาตรวจสอบหลักฐานไม่นาน ระหว่างนี้ขอให้เขาทำตัวให้นิ่ง ๆ เข้าไว้ก่อน เมื่อไรที่หลักฐานพร้อม วันนั้นจะเป็นวันที่องค์กรพ่อเขาจะล่มสลายไปในคราวเดียว ไม่ให้เขาต้องคอยกังวลใจระหว่างนั้นเชฟก็เริ่มกลับมาให้ความสนใจกับนกสองหัวที่แฝงตัวอยู่ในร้านอีกครั้งหนึ่ง เพราะเมื่อไรก็ตามที่เรื่องนี้เกิดขึ้น การที่มีหนอนอยู่ในร้านโดยที่ตัวเขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใครมันก็อันตรายพอสมควร ดังนั้นการจำกัดออกไปก่อนย่อ

ภายในตึกร้างเก่าหลังหนึ่งห่างไกลจากร้านอาหารพอสมควร แกงไล่ล่าเชฟภูมิมาจนถึงที่นี่ เขาไม่รีรอเลยที่จะรีบวิ่งตามเข้าไปในตัวอาคาร เพราะเขามั่นใจในฝีมือของตัวเองพอสมควรว่า สามารถที่จะสู้ชนะอีกฝ่ายได้แน่ แกงวิ่งตามเสียงฝีเท้าอีกฝ่ายไปจนถึงกลางตึกที่เป็นพื้นที่โล่งกว้าง แต่เชฟภูมินั้นกลับหายไปจากสายตาเขาแล้ว เสียงฝีเท้าเองก็หยุดลงที่นี่เช่นกัน พร้อมความเงียบก็เข้าปกคลุมแทน“พี่ภูมิ! ออกมาคุยกันให้รู้เรื่อง!” เสียงของแกงก้องกังวานในความว่างเปล่า เขาหายใจแรงจากการวิ่ง เหงื่อผุดไหลตามขมับ สายตามองไปรอบ ๆ ไม่ให้พลาดรายละเอียดใด กลัวว่าอีกฝ่ายจะหาจังหวะหนีไปอีก“ได้สิแกง” เชฟภูมิได้ยินเสียงเรียกก็เผยตัวออกจากเสาต้นหนึ่งมาประจันหน้ากับแกง“พี่กลับร้านไปกับผมเถอะ ขอเพียงพี่ยอมสารภาพเรื่องทั้งหมด และยอมรับผิด ผมจะขอร้องให้เชฟยกโทษให้” แกงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงพร้อมให้อภัยในสิ่งที่อีกฝ่ายทำ เพราะจากที่เขารู้ คนในองค์กรน่าจะยังไม่รู้ว่า เขานั้นรู้เรื่องเกี่ยวกับพวกมันแล้ว ขอเพียงพาตัวอีกฝ่ายกลับไปได้ก่อนก็เป็นอันโอเค“หึ! ถ้าพี่ตา

เชฟพยุงร่างแกงที่มีน้ำตาบนใบหน้ากับภูผาพากันเข้ามาทางหลังร้านอาหาร แม้พนักงานในร้านจะมองพวกเขาด้วยสายตาแปลก ๆ เนื่องจากสภาพที่สะบักสะบอมไปทั้งตัว แต่พวกเขาก็ไม่ได้สนใจพากันเข้าไปในห้องผู้จัดการแล้วจัดการล็อกประตู“มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ครับพี่เชฟ ทำไมที่คฤหาสน์ถึงมีระเบิดตั้งหลายลูก แถมทั้งสองคนยังออกมาในสภาพนี้อีก ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ครับ” ทันทีที่เข้ามาภายในห้อง ภูผาก็เอ่ยถามเรื่องที่ตัวเองสงสัยออกไปด้วยสีหน้าสับสน ตลอดทางที่ขับรถพาทั้งสองคนมาที่นี่เขาก็อยากถามแต่ไม่กล้า แต่พอคิดว่าเรื่องมันใหญ่มากก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามขึ้น“มีการทรยศกันภายในน่ะ แต่เรื่องนี้นายไม่ต้องสนใจ รู้แค่ว่าพวกเรานั้นแตกหักกันแล้วจริง ๆ แต่อีกไม่นานหรอก พวกนั้นก็คงถูกกำจัดออกไป ในช่วงนี้พวกเราจะอยู่ที่ร้าน ป้องกันการโดนลอบทำร้าย และภูผา นายก็ต้องอยู่ที่นี่ด้วยเหมือนกัน เข้าใจไหม” เชฟเอ่ยอธิบายขึ้นมองภูผาอย่างจริงจัง“ได้ครับ” แม้จะยังไม่เข้าใจ แต่ภูผาก็เข้าใจว่าช่วงนี้พวกเราต้องนอนกันที่ร้าน“อื้ม นายออกไปก่อนเถอะ...ไปหาซื้อของที่จำเป

ในห้องพักฟื้นภายในโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง มีเพียงเสียงเครื่องวัดชีพจรเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แสงแดดยามบ่ายลอดม่านบาง ๆ เข้ามาภายในห้อง เชฟและแกงนั่งเฝ้าภูผาที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง ร่างกายเขาพันผ้าพันแผลแน่นหลายจุด เพราะมีรอยแผลโดยมีดบาด โดยเฉพาะบริเวณท้องที่โดนแทงเข้าเต็มแรงเพราะรับมีดแทนเชฟแกงหยิบผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อให้ภูผาเบา ๆ ตั้งแต่ที่โดนส่งเข้ามาที่โรงพยาบาลอีกฝ่ายก็นอนสลบไม่ตื่นมาหนึ่งวันแล้ว เขาไม่คิดเลยว่าภูผาจะรับมีดแทนเชฟ ส่วนเชฟยืนนิ่งมองคนที่เป็นเสมือนน้องชายและเพื่อนสนิทอีกคนด้วยสายตาเป็นกังวล ภายในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด เพราะถ้าตอนนั้นเขาไม่ประมาทภูผาคงไม่ต้องมารับมีแทนตัวเองแบบนี้“ขอโทษนะ... ภูผา” เชฟพึมพำแผ่วเบา“ภูผาจะต้องไม่เป็นอะไร” แกงเงยหน้าขึ้นมาปลอบเชฟเสียงอ่อนทันใดนั้นเสียงจากโทรทัศน์ที่เปิดค้างไว้ก็ดึงความสนใจของทั้งคู่ไปด้วยข่าวด่วนประจำวัน[ข่าวด่วน! ภายในวันนี้ตำรวจได้แถลงการณ์ยืนยันว่าเมื่อวานนี้ ได้มีการบุกทลายองค์กรอาชญากรรมขนาดใหญ่ที่แฝงตัวอยู่เบื้องหลังธุรกิจร้านอาหารหรู ตำรวจสามารถจับกุม