Semua Bab Law In Love #นิติติดแกง: Bab 1 - Bab 10

“วันนี้มึงไม่ว่างจริงเหรอ นี่กูก็ไม่ได้เจอหน้ามึงมาหลายวันแล้วนะเว้ย พวกเราไม่ได้ไปเที่ยวที่ไหนด้วยกันนานแล้วนะ” เชฟเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงน้อยใจขณะกำลังคุยกับอีกคนที่อยู่ปลายสาย‘กูเข้าใจมึงนะเชฟ แต่วันนี้กูไม่ว่างจริง ๆ ว่ะ กูมีนัดกับพี่ภาณุเอาไว้ล่วงหน้าหลายเดือนแล้ว ถ้าวันนี้กูเท มีหวังพี่ภาณุได้ให้กูนอนนอกบ้านแน่’ คิงที่อยู่อีกด้านเอ่ยออกมาอย่างลำบากใจ นาน ๆ ทีเพื่อนเขาจะมาชวนไปเที่ยว แต่มันดันตรงกับวันที่เขานัดกับพี่ภาณุเอาไว้ ไม่สามารถยกเลิกนัดพี่ภาณุได้ด้วยสิ“เออ กูเข้าใจแล้ว งั้นไว้วันหลังก็ได้ ครั้งหน้ามึงห้ามปฏิเสธนะ” เชฟเอ่ยอย่างเข้าใจ ในเมื่อคิงนัดกับพี่ภาณุก่อน เขาคงไม่อาจให้คิงยกเลิกนัดแฟนเพื่อไปเที่ยวกับตัวเองได้‘ขอบใจมากเชฟ มึงไปเลือกที่มาเลย ครั้งหน้ากูไปกับมึงแน่’‘คิงเมื่อไรจะไปสักที พี่รอนานแล้วนะ’‘ได้ครับพี่ภาณุ แค่นี้ก่อนนะมึง ขอบคุณที่เข้าใจกู’ตู๊ดดดด ๆเสียงวางสายดังขึ้นหลังจากที่อีกปลายสายนั้นมีเสียงเต็มไปด้วยความวุ่นวาย เชฟถอนหายใจอย่างมาอย่างเบื่อหน่าย ในวันนี้ที่เขาต้องการที่จะเที่ยวนั้น ทุกคนต่างก็มีภาระไม่อาจไปเที่ยวด้วยกันกับเขาได้คิงก็มีนัดกับพี่ภาณ

“ต่อไปนี้มึงก็อยู่ที่นี่ร่วมกับกู เดี๋ยวกูจะให้กุญแจห้องไว้” เชฟเปิดประตูห้องเดินนำหน้าแกงเข้ามาภายในห้องที่เหลือเพียงเขาแกงมองไปรอบ ๆ ห้องอย่างสนใจ แม้พ่อเขาจะค่อนข้างมีเงิน แต่แกงก็ไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้เงินฟุ่มเฟือยแต่อย่างใด พอได้รู้ว่าตัวเองจะได้มาอยู่ห้องที่ดูดีแบบนี้เขาก็ค่อนข้างดีใจ แม้ตอนแรกจะยังไม่ค่อยเต็มใจที่จะมาอยู่นัก แต่พอเห็นสภาพห้องเขาจะทนอยู่กับมันให้ได้ละกันย้อนกลับไปตอนที่แกงยังโดนไอ้หน้าหล่อนี่เหยียบอก มันบอกข้อเสนอแกมบังคับที่ไม่อนุญาตให้แกงปฏิเสธให้เขาฟัง นอกจากจะได้มีที่อยู่โดยไม่ต้องจ่ายตังค์แล้วแกงยังได้ไปทำงานที่ร้านครัวต้นตำรับอีกด้วย ทำงานก็ได้เงินบ่งบอกเลยว่าอาหารที่เขาได้ทำนั้นต้องอร่อย จนคนที่อ้างตัวว่าเป็oเจ้าของร้านต้องมาชักชวนให้ไปทำงานถึงที่แม้ก่อนหน้านี้แกงจะโกรธเคืองที่อีกฝ่ายมาทำให้ตัวเองโดนไล่ออกจากห้อง แถมยังขโมยมือถือข้าวจ้าวไป แต่พอคิดว่าสิ่งที่อีกฝ่ายทำทั้งหมดก็เพื่อให้ตัวเองมาทำงานด้วย ความโกรธนั้นก็หายไป มีแต่ความภูมิใจที่อาหารที่ตัวเองทำสามารถมัดใจคนตรงหน้าได้นี่จะกลายเป็นจุดเริ่มต้นอาชีพเชฟที่ดีของแกง และแกงก็ยังได้รู้ว่าไอ้หน้าหล่อน

ต่อจากนั้นแกงก็ยังคงทำหน้าที่ล้างจานของตัวเองอย่างดีต่อไป ทุกวันแกงจะกลับบ้านพร้อมกับมือที่เปื่อยยุ่ย แต่ถึงมือเขาจะเป็นแบบนี้แกงก็ไม่ย่อท้อแต่อย่างใด ทุกครั้งเวลาที่เขาจะล้างจานแกงก็จะได้เห็นเชฟแต่ละคนที่มีหน้าที่แตกต่างกันทำในสิ่งที่ตัวเองถนัดมองเมนูอาหารมากมายที่ถูกทำเสิร์ฟลูกค้าอย่างพิถีพิถัน ยิ่งมองแกงก็ยิ่งมีกำลังใจฮึดสู้ต่อไปอย่างไม่ยอมแพ้ แม้แกงจะได้ทำหน้าที่เพียงคนล้างจาน แต่เขาคิดว่าสักวันตัวเองจะต้องเป็นอย่างเชฟเหล่านั้นที่กำลังรังสรรค์เมนูมากมายเพื่อให้คนกินมีความสุขส่วนชีวิตของแกงและเชฟนั้น นอกจากเจอกันที่บ้านตอนนอน ตลอดเวลาที่อยู่ที่ร้านอาหาร พวกเขาก็แทบไม่เคยคุยกันเลย ทำเหมือนคนที่ไม่รู้จักกันแต่อย่างใด แม้เขาจะเริ่มทักทายอีกฝ่ายก่อนก็ตาม แต่สิ่งที่แกงได้รับก็คือความเงียบในช่วงนี้แกงเองก็ค่อย ๆ ยอมรับสิ่งที่ใหญ่โตของเชฟได้สักที หลังจากเห็นมันมาหลายครั้ง แม้จะใหญ่แต่พอเห็นมันทุกวัน ความเขินที่เคยมีมันก็หายไปเปลี่ยนเป็นความเคยชินที่แปลกประหลาดแกงยืนอยู่ท่ามกลางครัวที่วุ่นวาย แต่เขากลับรู้สึกเหมือนยืนอยู่ในสถานที่ที่เงียบสงัดไปทั่วทุกมุม ในตอนแรกที่เขาเข้ามาทำงานที่ร้า

“ทำไมวันนี้แกงมันตื่นสายจังวะ” เชฟมองไปยังประตูห้องของแกงด้วยสายตาครุ่นคิดเมื่อคืนเขากลับดึก กว่าจะถึงห้องทั้งห้องก็มืดไปแล้ว เพราะไม่อยากปลุกคนที่นอนหลับให้ตื่นเขาจึงเลือกที่จะนอนนอกห้อง แต่นี่ก็ใกล้ที่จะสายแล้ว แกงก็ยังไม่ออกมาจากภายในห้องสักที ทั้งที่ปกติอีกฝ่ายจะเป็นคนที่ตื่นเร็วเพื่อมาทำอาหารเช้าให้เชฟยังไม่ทันที่เขาจะได้เคาะเรียก ประตูก็เปิดออกพร้อมกับร่างของคนที่เพิ่งตื่นเดินออกมาด้วยท่าทางงัวเงีย“นี่มึงรอกินข้าวเช้าอยู่เหรอ โทษที พอดีกูตื่นสาย เดี๋ยวจะรีบไปทำให้เดี๋ยวนี้แหละ” แกงที่เพิ่งเดินออกจากห้องถึงกับชะงักเมื่อเห็นเชฟนั่งรออยู่ที่โต๊ะกินข้าว พอคิดขึ้นได้ว่าเขายังไม่ได้เตรียมอาหารเช้าเลยก็เข้าใจทันทีว่า ทำไมเชฟถึงยังอยู่ที่นี่“เดี๋ยว! นี่มือมึงไปโดนอะไรมา” เชฟขมวดคิ้วมองมือขวาของแกงที่ถูกพันผ้าพันแผลไว้แน่น ก่อนจะคว้าแขนอีกฝ่ายมาดูอย่างไม่รอคำตอบ“ฮึ่ม! ก็เมื่อวานใครทำจานแตกจนกูต้องมาเก็บ ถ้าไม่ใช่มึง ต้องขอบคุณมึงเลยที่ทำให้กูได้แผลมา” แกงพอนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาก็โกรธเชฟเอ่ยออกไปอย่างประชดประชัน“กูขอโทษ กูทำไม่คิดเอง” เชฟขมวดคิ้วแน่นมองมือของแกงด้วยความสับสน แต่สุดท

“อะ อ๊า หื้มม มันไปเรียนแล้วเหรอ?” แกงตื่นขึ้นมาในยามเช้าตรู่อย่างกระปรี้กระเปร่า หลังจากบิดตัวและหันไปมองข้างเตียงที่ว่างเปล่า แกงก็เอ่ยออกมาอย่างผิดหวัง ไม่ใช่ว่าเขาหวังอะไร เพียงแต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะไปเรียนเร็วแบบนี้เมื่อคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน แกงก็หน้าแดงขึ้นทันที เมื่อวานเขาโดนเจ้าเชฟบ้านั่นเล่นพาทัวร์ไปทั่วห้องตลอดทั้งวัน แถมยังเป็นครั้งแรกที่เขาทำเรื่องแบบนั้น เขาไม่เคยคิดเลยว่า ครั้งแรกของตัวเองจะหนักหน่วงขนาดนี้ แต่แทนที่จะรู้สึกเหนื่อย เขากลับรู้สึกเต็มไปด้วยพลัง อาจเป็นเพราะหลังจากกิจกรรมอันหนักหน่วงพวกเขาก็หลับยาวไปเลย“เออ รีบไปเรียนก็ดี จะได้ไม่ต้องเจอหน้ากันให้อึดอัดเปล่า ๆ” แกงพูดออกมาเสียงเบา ไม่รู้ทำไมพอตื่นมาแล้วไม่เห็นเชฟนอนอยู่ด้วยกัน ความรู้สึกในใจมันแปลกเหมือนมีมดไต่ไปทั่วหัวใจจนคันยุบยิบไปหมดแต่อีกใจหนึ่งเขาก็รู้สึกโล่งใจเหมือนกันที่ตื่นมาแล้วไม่เจอหน้าเชฟ เพราะเรื่องเมื่อวานทำให้แกงไม่แน่ใจว่า จะมองหน้าเชฟติดหรือเปล่า แม้เขาจะรู้ดีว่า มันเป็นแค่ความรู้สึกชั่ววูบที่เกิดขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่การที่พวกเขาทำเรื่องแบบนั้นโดยที่ไม่ได้เป็นอะไรกัน ก็ทำให้แ