Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 5

“วันนี้มึงไม่ว่างจริงเหรอ นี่กูก็ไม่ได้เจอหน้ามึงมาหลายวันแล้วนะเว้ย พวกเราไม่ได้ไปเที่ยวที่ไหนด้วยกันนานแล้วนะ” เชฟเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงน้อยใจขณะกำลังคุยกับอีกคนที่อยู่ปลายสาย‘กูเข้าใจมึงนะเชฟ แต่วันนี้กูไม่ว่างจริง ๆ ว่ะ กูมีนัดกับพี่ภาณุเอาไว้ล่วงหน้าหลายเดือนแล้ว ถ้าวันนี้กูเท มีหวังพี่ภาณุได้ให้กูนอนนอกบ้านแน่’ คิงที่อยู่อีกด้านเอ่ยออกมาอย่างลำบากใจ นาน ๆ ทีเพื่อนเขาจะมาชวนไปเที่ยว แต่มันดันตรงกับวันที่เขานัดกับพี่ภาณุเอาไว้ ไม่สามารถยกเลิกนัดพี่ภาณุได้ด้วยสิ“เออ กูเข้าใจแล้ว งั้นไว้วันหลังก็ได้ ครั้งหน้ามึงห้ามปฏิเสธนะ” เชฟเอ่ยอย่างเข้าใจ ในเมื่อคิงนัดกับพี่ภาณุก่อน เขาคงไม่อาจให้คิงยกเลิกนัดแฟนเพื่อไปเที่ยวกับตัวเองได้‘ขอบใจมากเชฟ มึงไปเลือกที่มาเลย ครั้งหน้ากูไปกับมึงแน่’‘คิงเมื่อไรจะไปสักที พี่รอนานแล้วนะ’‘ได้ครับพี่ภาณุ แค่นี้ก่อนนะมึง ขอบคุณที่เข้าใจกู’ตู๊ดดดด ๆเสียงวางสายดังขึ้นหลังจากที่อีกปลายสายนั้นมีเสียงเต็มไปด้วยความวุ่นวาย เชฟถอนหายใจอย่างมาอย่างเบื่อหน่าย ในวันนี้ที่เขาต้องการที่จะเที่ยวนั้น ทุกคนต่างก็มีภาระไม่อาจไปเที่ยวด้วยกันกับเขาได้คิงก็มีนัดกับพี่ภาณ

“ต่อไปนี้มึงก็อยู่ที่นี่ร่วมกับกู เดี๋ยวกูจะให้กุญแจห้องไว้” เชฟเปิดประตูห้องเดินนำหน้าแกงเข้ามาภายในห้องที่เหลือเพียงเขาแกงมองไปรอบ ๆ ห้องอย่างสนใจ แม้พ่อเขาจะค่อนข้างมีเงิน แต่แกงก็ไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้เงินฟุ่มเฟือยแต่อย่างใด พอได้รู้ว่าตัวเองจะได้มาอยู่ห้องที่ดูดีแบบนี้เขาก็ค่อนข้างดีใจ แม้ตอนแรกจะยังไม่ค่อยเต็มใจที่จะมาอยู่นัก แต่พอเห็นสภาพห้องเขาจะทนอยู่กับมันให้ได้ละกันย้อนกลับไปตอนที่แกงยังโดนไอ้หน้าหล่อนี่เหยียบอก มันบอกข้อเสนอแกมบังคับที่ไม่อนุญาตให้แกงปฏิเสธให้เขาฟัง นอกจากจะได้มีที่อยู่โดยไม่ต้องจ่ายตังค์แล้วแกงยังได้ไปทำงานที่ร้านครัวต้นตำรับอีกด้วย ทำงานก็ได้เงินบ่งบอกเลยว่าอาหารที่เขาได้ทำนั้นต้องอร่อย จนคนที่อ้างตัวว่าเป็oเจ้าของร้านต้องมาชักชวนให้ไปทำงานถึงที่แม้ก่อนหน้านี้แกงจะโกรธเคืองที่อีกฝ่ายมาทำให้ตัวเองโดนไล่ออกจากห้อง แถมยังขโมยมือถือข้าวจ้าวไป แต่พอคิดว่าสิ่งที่อีกฝ่ายทำทั้งหมดก็เพื่อให้ตัวเองมาทำงานด้วย ความโกรธนั้นก็หายไป มีแต่ความภูมิใจที่อาหารที่ตัวเองทำสามารถมัดใจคนตรงหน้าได้นี่จะกลายเป็นจุดเริ่มต้นอาชีพเชฟที่ดีของแกง และแกงก็ยังได้รู้ว่าไอ้หน้าหล่อน

ต่อจากนั้นแกงก็ยังคงทำหน้าที่ล้างจานของตัวเองอย่างดีต่อไป ทุกวันแกงจะกลับบ้านพร้อมกับมือที่เปื่อยยุ่ย แต่ถึงมือเขาจะเป็นแบบนี้แกงก็ไม่ย่อท้อแต่อย่างใด ทุกครั้งเวลาที่เขาจะล้างจานแกงก็จะได้เห็นเชฟแต่ละคนที่มีหน้าที่แตกต่างกันทำในสิ่งที่ตัวเองถนัดมองเมนูอาหารมากมายที่ถูกทำเสิร์ฟลูกค้าอย่างพิถีพิถัน ยิ่งมองแกงก็ยิ่งมีกำลังใจฮึดสู้ต่อไปอย่างไม่ยอมแพ้ แม้แกงจะได้ทำหน้าที่เพียงคนล้างจาน แต่เขาคิดว่าสักวันตัวเองจะต้องเป็นอย่างเชฟเหล่านั้นที่กำลังรังสรรค์เมนูมากมายเพื่อให้คนกินมีความสุขส่วนชีวิตของแกงและเชฟนั้น นอกจากเจอกันที่บ้านตอนนอน ตลอดเวลาที่อยู่ที่ร้านอาหาร พวกเขาก็แทบไม่เคยคุยกันเลย ทำเหมือนคนที่ไม่รู้จักกันแต่อย่างใด แม้เขาจะเริ่มทักทายอีกฝ่ายก่อนก็ตาม แต่สิ่งที่แกงได้รับก็คือความเงียบในช่วงนี้แกงเองก็ค่อย ๆ ยอมรับสิ่งที่ใหญ่โตของเชฟได้สักที หลังจากเห็นมันมาหลายครั้ง แม้จะใหญ่แต่พอเห็นมันทุกวัน ความเขินที่เคยมีมันก็หายไปเปลี่ยนเป็นความเคยชินที่แปลกประหลาดแกงยืนอยู่ท่ามกลางครัวที่วุ่นวาย แต่เขากลับรู้สึกเหมือนยืนอยู่ในสถานที่ที่เงียบสงัดไปทั่วทุกมุม ในตอนแรกที่เขาเข้ามาทำงานที่ร้า