All Chapters of ยอดภรรยา 3 สามี : Chapter 31 - Chapter 40

แม่นางลู่ เจ้าลืมไปหรือไม่ว่าข้ากำลังมีไข้และบาดเจ็บอยู่ จวบจนท้องฟ้าด้านนอกเริ่มมีแสงส้มจางๆ ลู่ฟางเหนียงจึงค่อยๆถอนตัวจากคุณชายเล็กแห่งสกุลหลิว หลิวเฉินเลี่ยงใช้แรงที่หลงเหลือเพียงน้อยนิดเร่งขยับตัวหยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่แล้วคลานไปนั่งพิงกำแพง มองลู่ฟางเหนียงที่เดินไปเติมน้ำในหม้อยาจุดไฟเคี่ยวยาอีกครั้ง"คุณชายข้าขอ...""แม่นางลู่ข้าไม่ไหวแล้ว ข้า...ข้าเหมือน...เหมือนจะมีไข้ ใช่ๆ มีไข้ เจ้าช่วยต้มยาให้ข้าทีเถิด ขารู้สึกว่าตัวข้าร้อนมาก ร้อนมากๆ เลย แล้วยังปวดแผลมากด้วย"ลู่ฟางเหนียงได้ยินเช่นนั้นก็พลันยิ้มกว้าง คนตรงหน้าช่างไร้ซึ่งคุณสมบัติในการโกหก เพียงแต่จะอย่างไรเขาก็บาดเจ็บและไม่สบายอยู่ เช่นนั้นเรื่องทายาทสกุลหลิวเอาไว้ค่อยมาสานต่อคืนนี้ก็แล้วกัน"ข้าเพียงจะขอตัวไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ท่านช่วยดูหม้อยาต้มได้หรือไม่""ได้ๆ เจ้าเร่งไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถิด"“คุณชายท่านเองก็ควรแต่งกายให้มิดชิดสักหน่อย”กล่าวจบลู่ฟางเหนียงก็ลุกจากไป หลิวเฉินเลี่ยงร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า มองเนื้อตัวของตนเองที่มีแต่รอยแดงช้ำ จากการถูกนางลงมือปลุกเร้าอย่างหนักมาร่วมสองชั่วยาม......................................

“แม่นางลู่ อ่า...”“ฟ้ายังสว่างอยู่คุณชายท่านเบาเสียงหน่อยนะเจ้าคะ”วันนี้นางพบท่านหมอซ่งที่จวนสกุลหลิว ท่านหมอกล่าวว่าท่านพ่อของนางเพียงดื่มยาอีกสามเดือนก็หายดี เช่นนั้นนางควรเร่งผลิตทายาทสกุลหลิว แล้วยุติสัญญาของนางกับฮูหยินหลิวโดยไว“คุณชายท่านพร้อมแล้ว”ลู่ฟางเหนียงเอ่ยเสียงแหบพร่า ยามที่มือเล็กสัมผัสได้ถึงแก่นกายร้อนผ่าวแข็งแรงของหลิวเฉินเลี่ยง หลิวเฉินเลี่ยงขบกรามแน่นร่างกายตื่นตัวไปทุกสัดส่วน เพียงแต่ตอนนี้เขายังไม่หายดีเกรงว่าอาจทำให้นางขุ่นเคืองได้“แม่นางลู่ ร่างกายของข้ายังไม่แข็งแรงนัก ขาว่า...”“ข้าขอแค่ครั้งเดียวเท่านั้น”หลิวเฉินเลี่ยงขมวดคิ้วเข้มขบคิด ลู่ฟางเหนียงจึงกระชับมือเล็กแล้วขยับลูบไล้ขึ้นลงจนหลิวเฉินเลี่ยงตัวสั่นสะท้าน“เช่นนั้นก็ได้ แต่แค่รอบเดียวเท่านั้นนะ”หลิวเฉินเลี่ยงอยากตบปากตัวเองนักที่เผลอตกปากรับคำนาง เพราะนับจากนางจับเขากดลงนอนแล้วตวัดขาขึ้นควบขี่เอวหนารีดกำลังของเขา ตอนนี้ผ่านมาสามรอบแล้วนางก็ยังไม่ยอมหยุดขยับเอวบาง“แม่นางลู่ เจ้า... อ่า... ข้าไม่ไหวแล้ว”“ข้าก็เช่นกัน”หลังจากที่เขาปลดปล่อยเรี่ยวแรงเป็นครั้งที่สี่แล้ว หลิวเฉินเลี่ยงก็แทบจะไข้กลับ

สามวันต่อมาชิงมู่คนสนิทของหลิวเฉินเลี่ยงก็พาน้องสามของพวกเขาเดินเข้ามาที่หอโอสถสกุลหลิวด้วยท่าทางอ่อนเพลีย แม้ร่างกายภายนอกจะมีบาดแผลแต่หลังจากที่ท่านหมอซ่งตรวจดูแล้วกลับบอกว่าไม่ได้เป็นอันตรายอะไร เพียงแต่ท่าทางเซื่องซึมคล้ายคนสิ้นใจก็ทำให้พี่ชายเช่นพวกเขาไม่อาจวางใจ ดังนั้นพวกเขาจึงให้น้องสามพักอยู่ที่หอโอสถสกุลหลิว ส่วนเขาก็เร่งเดินทางกับเรือนสกุลหลิวในทันทีเพื่อไม่ให้มารดาสงสัยกังวลใจเพียงเขากลับบ้านเพื่อเยี่ยมมารดาตอนนี้มิแปลกนัก ที่แปลกคือเวลานี้ไม่ใช่กำหนดการที่พี่ใหญ่จะกลับมาพบท่านแม่ เช่นนั้นพี่ใหญ่กลับมาบ้านด้วยเรื่องอันใดกันฮูหยินหลิวได้ยินว่าบุตรชายคนโตและคนรองมาขอพบก็ขมวดคิ้วเรียวเข้าหากัน ปกติพวกเขาสามพี่น้องหากไม่มีเรื่องจำเป็นร้ายแรงจะไม่สามารถปลีกตัวกลับเรือนได้พร้อมกันเช่นนี้ มิรู้ว่าเกิดเรื่องอันใดรุนแรงหรือไม่ ยามคิดได้เช่นนั้นฮูหยินหลิวก็เร่งแต่งตัวอย่างเรียบง่ายเร่งออกมาหาบุตรชาย“ท่านแม่”“อาคัง อาผิงมีเรื่องอันใดรึถึงมาหาแม่พร้อมกันเช่นนี้”หลิวเฉินคังเห็นท่าทางตื่นตระหนกของมารดาก็มิได้เอ่ยสิ่งใด เดินไปนั่งที่เก้าอี้ประจำของเขาแล้วรินชาขึ้นดื่มด้วยท่วงท่าผ่อน

ลู่ฟางเหนียงเบิกตากว้างมองบุรุษสองคนตรงหน้าค่อยๆ ปลดปมผ้าสลัดเสื้อผ้าของตนเองแล้วสาวเท้าเข้ามาหานางโดยพร้อมกัน ดวงตาหวานสั่นไหวมองแผงอกชวนสัมผัสของทั้งสองคนแล้วลำคอพลันแห้งผากขึ้นมาในทันที นี่พวกเขาคงไม่คิดร่วมกันรังแกนางใช่หรือไม่“คุณชาย พวกท่านทำแบบนี้ไม่ได้นะเจ้าคะ”"ทำไมเล่าในเมื่อพวกข้าล้วนแซ่หลิว ย่อมมอบทายาทสกุลหลิวให้แก่เจ้าได้""แต่ข้ากลัวเจ้าค่ะ"หลิวเฉินคังมองท่าทางหวาดหวั่นราวกวางน้อยพบพานราชสีห์ของนางแล้วยกมุมปากขึ้นยิ้มอย่างพอใจ ขณะที่หลิวเฉินผิงเห็นนางหวาดกลัวก็นึกเห็นใจจึงยอมถอยให้ผู้เป็นพี่ชายหนึ่งก้าวเอ่ยปากให้เขาลงมือกลืนกินนางก่อน“เหตุใดต้องให้ข้าลงมือก่อนทั้งที่เจ้ากับข้าสามารถรักนางได้พร้อมกัน”หลิวเฉินผิงได้ยินพี่ใหญ่ของตนเอ่ยเช่นนั้นก็ยิ้มกว้างอย่างพึงพอใจ มองลูกกวางน้อยของพวกเขาตื่นตระหนกแล้วร่างกายพลันตื่นตัว ลู่ฟางเหนียงขยับถอยหนีจนแผ่นหลังชิดกำแพง เมื่อไม่มีทางให้หนีได้อีกนางจึงหมุนกายหมายคลานลงเตียง ทว่าความไปได้สองก้าวเอวบางก็ถูกดึงรั้งจนเซถลานั่งลงบนตักกว้าง ความตื่นตัวที่ดุนดันสะโพกมนทำให้ร่างกายของนางตื่นตัวเร่าร้อนหากแต่ก็หวาดหวั่นอยู่ในที“วันนี้ข้

เสียงหวานใสเอ่ยบอกอู้อี้ในลำคอเล็กก่อนที่นางจะกระชับทั้งริมฝีปากทั้งเส้นทางรัก ตอดรัดดูดกลืนกำลังของคุณชายหลิวทั้งสอง จนสองหนุ่มตัวสั่นสะท้าน ร่างกายคล้ายถูกดูดกลืนเรี่ยวแรงปลดปล่อยความสุขสมอีกรอบพร้อมกันกับนางและแน่นอนว่าลู่ฟางเหนียงไม่ยอมหยุดมือโดยง่าย นางทั้งขยับตอดรัดปลุกเร้าคนใต้ร่างและตวัดลิ้นเร้าเลียคนเบื้องหน้าดูดกลืนกำลังของเขาโดยไม่ให้อีกฝ่ายได้หยุดพัก จวบจนหลิวเฉินผิงขาสั่นทรงตัวไม่ไหวทรุดลงนั่งบนเตียงอย่างสิ้นแรงนางจึงยอมคลายริมฝีปากบางปล่อยเขาไป“เหนียงเหนียงเจ้ากินข้าไปห้ารอบแล้ว ข้ายืนให้เจ้ากินต่อไม่ไหวแล้ว”“ข้าขอกินอีกรอบเดียวนะเจ้าคะ คุณชายรองหากท่านหมดแรงแล้วนั่งเฉยก็ได้เจ้าค่ะ”“เจ้าเอ่ยคำนี้มาสามรอบแล้ว ยังกล้าคิดเอามาล่อลวงพวกข้าอีก”หลิวเฉินคังที่ตอนนี้หมดสิ้นเรี่ยวแรงไม่ต่างจากน้องชายเอ่ยเสียงดุแผ่วเบา ร่างกายของเขาถูกนางสูบแรงไปถึงห้ารอบจนแม้แต่เสียงก็แทบจะไม่มีเอ่ยตำหนินาง สองขาที่ถูกนางขึ้นควบขี่มาหนึ่งชั่วยามก็ปวดร้าวราวกับหักไปแล้ว ตอนนี้นางยังกล้าเอ่ยขออีกรอบน่าโมโหนักเพียงแต่พวกเขาหมดแรงแล้วอย่างไร ตราบใดที่ลู่ฟางเหนียงยังมีแรงนางย่อมไม่ยินดีปล่อยพวกเ